Boors boekenweek… #3

Mijn ogen branden in hun kassen. Mijn zicht is wazig en mijn oogleden zijn zwaar. Ik zou moeten stoppen. Maar ik kan het niet. Ik wil het niet. Iedere vrije minuut en niet vrije minuut wordt besteed aan lezen. Boek één van de drie die op mijn boekenplank stond, was binnen twee dagen uit. Jeetje wat een verhaal… dagen nadat ik het boek uit had, was ik nog steeds diep onder de indruk.

Ik las de afgelopen weken drie boeken, van drie verschillende schrijvers met drie verschillende verhalen. Ze hadden echter één ding gemeen, het onderwerp. In ieder boek wordt het leven van de hoofdpersonen dat zich afspeelt voor, tijdens en na de tweede wereldoorlog beschreven. Hoewel de boeken geromantiseerd en fictief zijn, hebben de verhalen mij stuk voor stuk aangegrepen. Tijd om dit met jullie te delen.

Josha Zwaan, Parnassia:
De 4-jarige joodse Rivka wordt in de oorlog bij een gereformeerd boekverslag, Josha Zwaan, Parnassiadomineesgezin ondergebracht. Ze groeit op als Anneke, haar ouders zijn voor de buitenwereld bij het bombardement op Rotterdam omgekomen.Wanneer na de bevrijding haar vader en haar broer op de stoep staan om haar op te halen, herkent ze hen niet meer en gaat ze niet mee. Ze ontkent haar joodse afkomst en blijft Anneke. Jaren later woont Anneke in Leiden. Is lerares en wordt verliefd op Joost. De geboorte van hun kinderen maakt bij zowel Joost als Anneke een stroom aan onderdrukte gevoelens en herinneringen los die niet meer te stoppen lijkt. Terwijl Joost zich steeds meer tot het joodse geloof begint te wenden, neemt Anneke afstand van hem en van haar gezin. Ze blijkt niet bij machte van haar kinderen te houden en een leven op te bouwen met anderen. Na de dood van Joost ontmoet Anneke haar dochter Sandra op het strand, en stukje bij beetje vertelt Anneke aan Sandra het verhaal van Rivka die Anneke werd, en hoe het zo ver heeft kunnen komen dat zij haar kinderen in de steek liet zonder ooit nog om te kijken…

Anthony Doerr, Als je het licht niet kunt zien:
Anthony Doerr, verhaal, boekverslagDe jonge Marie-Laure is blind. Ze woont met haar vader in Parijs naast het Natuurhistorisch Museum, waar hij werkt als curator. Als Marie-Laure twaalf is bezetten de nazi’s Parijs en vader en dochter vluchten naar het Bretonse Saint-Malo. Ze hebben de grootste en meest waardevolle schat van het museum meegenomen. In een Duits mijnstadje groeit Werner Pfennig op in een weeshuis samen met zijn jongere zusje Jutta. Werner belandt bij de Hitlerjugend en wordt vervolgens naar het front gestuurd. Via Rusland komt hij tenslotte in Saint-Malo terecht, waar zijn verhaal en dat van Marie-Laure samenkomen. 

Simone van der Vlucht, De lege stad: De lege stad, Simone, boekverslag
Op 14 mei 1940 wordt Rotterdam getroffen door het zwaarste bombardement dat Nederland heeft gekend. Voor de pasgetrouwde Katja betekent dit het einde van haar onbezorgde leven. Bijna de helft van haar familie komt om. Samen met haar man neemt ze haar overgebleven broertjes en zusjes in huis. Ze is vastbesloten hen door de oorlog heen te helpen. Maar naarmate het leven grimmiger wordt, wordt dit steeds moeilijker.

Ik begon met het verhaal van Josha Zwaan. Haar manier van vertellen, op een chronologische manier met flashbacks, las erg fijn en liet mij soms een traantje laten. Zo mooi en aangrijpend geschreven dat ik het verdriet kon voelen. Anthony Doerr heeft zijn verhaal opgesplitst. De twee hoofdpersonen hebben ieder hun eigen verhaal en beleven de oorlog op een andere manier. In korte hoofdstukken wordt er heen en weer gesprongen in de tijd wat wel even wennen is in het begin. De twee personages hebben heel veel met elkaar gemeen, maar komen elkaar pas later in het verhaal tegen. Simone van der Vlucht heeft met haar verhaal heel goed weergegeven hoe het leven er in Rotterdam uit heeft moeten zien voor, tijdens en na het bombardement. Het verhaal mist hier en daar wat aan spanning. Iets wat ze in andere boeken wel heel goed weer heeft gegeven. Maar de pijnlijke, hartverscheurende en moedige passages maken alles meer dan goed!

Ieder boek is een pareltje die je echt wel gelezen moet hebben!! Ze hebben mij stuk voor stuk geraakt en een heel bijzondere indruk bij mij achtergelaten.

Dankbaar…

In de zomer van 2014 werd ik gebeld door een mevrouw. Ze vertelde dat haar ex-man de dag ervoor was overleden. Het regelen van zijn uitvaart zou voor haar rekening komen. Er waren namelijk geen kinderen of andere familieleden die hierin nog iets konden betekenen. Ook de vriendenclub, die ooit zo groot was, was geslonken tot nog maar drie man. Via de uitvaartbegeleider was ze bij mij terecht gekomen. Ze vroeg mij of het mogelijk was om een aantal foto’s te maken. Niet van de hele dienst, alleen van de opbaring. Hem zelf, de kist, zijn kleding en misschien nog een bloemstuk als dat er al was. De kist zou namelijk gesloten worden door de uitvaartbegeleider zonder bijzijn van de mensen die hij achterliet.

Als ik de parkeerplaats oprijd staan de twee medewerksters van het rouwcentrum mij al op te wachten. Het is 19.30 uur in de avond en er is verder helemaal niemand. Ze zijn speciaal voor mij geopend. Ik word naar een ruimte gebracht die iets groter is dan mijn eigen woonkamer. Een van de dames sluit achter mij de deur. In het midden van de ruimte tref ik mijn afspraak, gekleed in een prachtig pak, één rode roos in zijn hand en liggend in een zwart gekleurde kist.

Ik loop naar de strak afgewerkte kist en laat mijn handen rusten op het voeteneinde. Deze man zou ieder moment zijn ogen kunnen openen. Alsof hij slaapt. De energie in de ruimte voelt bruisend aan. Het is zo anders dat het mij niet lukt om direct mijn camera te pakken. Dus neem ik plaats op één van de bankjes recht tegenover de kist. Ik laat zomaar een aantal minuten aan mij voorbijtrekken terwijl ik deze onbekende man gezelschap houd. Dan wordt het tijd om aan het werk te gaan. In de minuten die volgen zet ik hem zo waardig mogelijk op de foto.

Bijna een jaar na de uitvaart word ik gebeld door de ex-vrouw. Ze vertelde dat het een mooi dienst was geweest. Ondanks dat ze al 15 jaar uit elkaar waren kon ze zijn overlijden niet naast zich neer leggen. Er bleef maar iets aan haar knagen. Na een paar maanden besloot ze de foto’s er bij te pakken die ik twee dagen voor de uitvaart op haar verzoek had gemaakt. Dat was de reden waarom ze belde. Ze had niet verwacht dat het terugzien van haar ex-man, met zijn ogen dicht, liggend in een kist, met de kleding aan die ze zelf had uitgezocht, haar de rust zou geven die ze zocht. Het besef drong nu echt tot haar door. Hij is er niet meer. Vanaf dat moment was het alsof de puzzelstukjes op zijn plaats vielen. De foto’s hadden een klein stukje bijgedragen aan haar rouwverwerking. Het stukje dat zo aan haar bleef knagen. Nu kon ze het voorzichtig een plekje gaan geven.

Na het beëindigen van ons telefoongesprek galmden haar stem nog een tijdje door mijn hoofd. Wat fijn dat ik met mijn werk deze vrouw heb kunnen helpen. Al was het maar een beetje.

uitvaartfotografie Hamar

Dit blog schreef ik in opdracht voor Familieberichten.nl

Alleen voor vroege vogels…

Mijn “gezonde gewoontes” gaan nu zo goed, dat het ook tijd werd om mijn sportactiviteiten meer ruimte te geven en deze ook daadwerkelijk in te plannen. Zeker het hardlopen heeft de laatste tijd te lijden onder mijn gemakzucht. Twee keer rennen in de week lukt prima. Maar drie of vier keer?Earlybird, vroeg hardlopen, ochtendrun Om dit toch te bereiken moest ik de knoop doorhakken. Juni werd de maand om echt in actie te komen. Daarom ging om 05.55 uur mijn wekker voor mijn aller eerste echte ochtend run ever… Een kwartiertje later stond ik buiten, mij heel even af te vragen of dit wel zo’n goed plan was. Ik had immers ook nog gewoon 1,5 uur in mijn bed kunnen blijven liggen. Maar, de zon scheen. De vogeltjes floten. En ik wil een betere conditie. Dus begon ik met mijn uitgebreide warming-up.

Mijn eerste ochtendrun zou niet langer dan 3.5 km worden. Want “hardlopers zijn doodlopers”, dus hield ik het op een verkenningsrondje. Kijken hoe ik, in de ruimste zin van het woord, hier mee om zou gaan. Tegen welke obstakels in aan zou lopen. Kleding is bijvoorbeeld al zoiets. Vanuit mijn warme bedje de koele ochtendlucht in zou er voor kunnen zorgen dat ik mijzelf nog strammer en stijver zou voelen. Een jasje was daarom wel op zijn plaats. Direct na mijn warming up had ik al spijt van mijn keuze.

Earlybird, vroeg hardlopen, ochtendrunMuziek had ik expres thuisgelaten zodat ik niet in mijn eigen bubbel zou lopen. Ik wilde zelf ervaren hoe het is wanneer de wereld om mij heen ontwaakt terwijl ik daar doorheen ren. Feitelijk had ik hier nog iets vroeger mijn bed voor uit gemoeten. De zonsopkomst tegemoet lopen bijvoorbeeld. Maar toch was er nog geen hond op straat. De ochtendlucht voelde heerlijk en werkte als een verkwikkende douche. Ik snapte niet waarom ik dit niet eerder had ondernomen. Want hoe lekker mijn warme bedje ook is… Deze run, in de stille vroege ochtend, was net zo lekker!! Sterker nog, ik had mijzelf ingesteld op dit rondje rennen dat ik het niet eens erg vond toen mijn wekker zo vroeg af ging. In tegenstelling tot vriendlief, die mij voor gek verklaarde.

Omdat het zo goed bevallen is, heb ik besloten om minimaal 1 keer in de week de wekker 1.5 uur vroeger dan gebruikelijk af te laten gaan en deze tijd te benutten voor een earlybird rondje hardlopen. Inmiddels heb ik er al vijfEarybird rondje hardlopen, ochtendrun ochtendruns opzitten. Heb ik mijn afstand van 3,5 naar 5 km verlegt en gaat mijn wekker zelfs nog een half uur eerder dan voorheen. In tegenstelling tot wat ik altijd dacht is het heerlijk om zo je dag te starten. Na het rennen volgt een douche, lekker bakkie koffie en mijn ontbijt. Zodra ik op de zaak ben hoef ik niet eerst nog op te starten want dan heb ik er al ruim drie uur opzitten. Het werkt verslavend en ik ben aan het overwegen om mijn training van drie keer hardlopen naar vier keer hardlopen in de week aan te passen. Dan kan ik mooi twee keer in de ochtend rennen.

Voor de hardlopers onder ons, lopen jullie ook wel eens in de vroege ochtenduren?

Doelen en lijstjes: Waar sta jij over 5 jaar? #Gastblog

Iemand zei laats tegen me dat ik doelen moest stellen in het leven. Waar je wilt zijn over vijf of tien jaar in je carrière. Hij noemde als voorbeelden een bepaalde hoge functie in een goed bedrijf of het hebben van een eigen vermogen van zoveel ton. Als student vond ik me dat eigenlijk heel moeilijk voor te stellen. Vijf jaar is nog heel ver weg, ik kan dan overal zijn en eerlijk gezegd klonken beide voorbeelden nou niet echt als muziek in mijn oren. Een generatie “Y” trekje denk ik. Wij leven meer met de dag, genieten van de reis net zo veel als van de bestemming en zijn vooral niet materialistisch of opzoek naar status.

Nu ik bijna klaar ben met mijn masterstudie marketing communicatie die ik volg op de universiteit van Birmingham, Engeland heb ik dus geen honderden brieven gestuurd naar de beste bedrijven met de beste functies. Maar na dat gesprek ben ik wel gaan na denken over mijn doelen in het leven. Ik kwam erachter dat ik die allang had gesteld. Mijn levensdoelen staan namelijk op mijn bucketlist! De marathon die ik rende in 2013 en studeren in het buitenland stonden daar ook op. Het volgende item op mijn lijst is het doen van vrijwilligerswerk in ontwikkelingslanden waarbij ik mijn kennis over ondernemen niet alleen kan gebruiken, maar ook verder kan ontwikkelen.

Geen honderd sollicitatie brieven voor mij, maar één motivatiebrief aan het VSO. Dat staat voor: Voluntary Service Overseas. Een stichting opgericht als resultaat van het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie. Ze zochten starters in specifieke vakgebieden om 12 weken uit te zenden naarCambodje, gastblog, VSO, vrijwilligerswerk ontwikkelingslanden en kennis te delen. Vlak voor mijn verjaardag kreeg ik te horen dat ik was geaccepteerd, wat een mooi cadeau! Waar ik precies naar toe zou gaan en wanneer was toen nog niet bekend, maar inmiddels weet ik dat ik mag afreizen naar Cambodia! En omdat de reis geheel word betaald door VSO ben ik als tegenprestatie aan het fondsenwerven, zodat zij nog veel meer mensen zoals mij kunnen uitzenden.

€ 1,000 dat is mijn doel en ik weet zeker dat ik dat ga halen. Met een beetje hulp van U en vele anderen kom ik er wel. Doneren kan via deze link: *Just Giving* 

En wil je meer doen? Meld je dan ook aan op VSO

Alvast heel erg bedankt en vergeet vooral niet je eigen bucketlist te maken!
Amber

~

Mijn naam is Amber van der Zouwen. In juli 2014 ben ik afgestudeerd van de opleiding commerciële economie, gespecialiseerd in sportmarketing en management aan de Hogeschool Rotterdam. Nu studeer ik Marketing Communicatie in Birmingham, Engeland. Als jonge Young Professional  maak ik veel mee. Dit deel ik oa op mijn blogIk schrijf over studeren in het buitenland, mensen die mij inspireren, trends op het gebied van marketing en mijn dromen voor de toekomst. Zelf ben ik met name geïnteresseerd in ondernemerschap en in de toekomst zou ik graag willen bijdragen aan de ontwikkeling van de economie van ontwikkelingslanden.

~

Euh… Oh ja…

Terwijl zoonlief twee seconden geleden de bank voor zijn bed verruild heeft en ik op het punt sta om languit op de bank te ploffen, met een boek in mijn ene hand en een heerlijk bakkie thee in mijn andere hand, gaat de deur weer open. Met een grijns kijkt hij mij aan. En dat is niet de grijns waarmee hij mij een grapje komt vertellen. Dit is de grijns waarmee hij hoopt respijt te krijgen voor iets wat hij niet gedaan heeft…

“En daar kom je nu mee??” Zeg ik met wenkbrauwen die zover zijn opgetrokken dat ze bijna mijn haar grens raken. “Ja, als ik er eerder aan had gedacht had ik het wel eerder gemaakt!!” Zegt mijn steeds bijdehanter wordende puberzoon. Daar zat natuurlijk een kern van waarheid in. Als hij deze niet een soort van, beetje, verdraaid heeft. Ik kijk hem nog even een volle seconde of drie doordringend aan. Maar geef dan toe. Samen gaan we aan tafel zitten. De laptop wordt opgestart en uit zijn tas verschijnen verschillende printjes, folders, kladbriefjes en andere vodjes die door moeten gaan voor een werkstuk in spe. “Jij hebt echt geluk dat werkstukken maken mijn favoriete bezigheid was toen ik nog op school zat!” Zeg ik. “Nou gelukkig wel. Dan heeft iemand van ons het vanavond nog naar zijn in!” Krijg ik gekscherend terug.

Terwijl hij oplepelde waar zijn werkstuk uit moest bestaan vlogen mijn vingers over het toetsenbord om een indeling te maken waar Mijnheer de Directeur tevreden mee was. Vervolgens wisselden wij van plek. Ik zocht op mijn pc de informatie op om mijzelf in te lezen in het onderwerp en hij begon aan de inhoud van de tekst. Zwijgend zaten we naast elkaar en de klok tikte gestaag door. Ik bedacht mij nog dat er wel veel uit de kast getrokken werd om iets later naar bed te mogen. Ondertussen zocht ik alvast wat mooie platen op die hij kon gebruiken om zijn werkstuk wat meer uitstraling te geven. Gaf ik uitleg over Word en het plaatsen van foto’s en grafiekjes. En hij legde mij weer uit waarom hij gekozen had voor juist dit onderwerp en wat hij er van geleerd had.

2,5 uur later strompelende zoonlief eindelijk naar boven om te gaan slapen. Zelf kwelde ik mijn ogen nog wat langer door het document alvast te printen. Ik wilde het risico niet lopen om ‘s morgens vroeg nog ruzie te moeten maken met de printer wanneer deze plots niet zou willen mee werken. Inmiddels weet ik alles van ijshockey. Nu alleen mijn cijfer nog…

Mission Accomplished…

Herhaling, herhaling, herhaling. Dat was het sleutelwoord van de afgelopen vier weken. Doe iets vaak genoeg tot de handeling is ingebakken in je grijze hersencellen. Dat wat je doet moet je normaal gaan vinden. In dit geval heb ik het over mijn “gezonde gewoontes”. Ik heb het gevoel alsof ik al maanden bezig ben. Maar niets is minder waar. De vier weken zijn voorbij gevlogen. Meer sporten en gezonder eten hebben mij echt vier hele weken bezig gehouden. Ik bedoel, iets beginnen is makkelijk. Maar iets volhouden of afmaken is niet altijd mijn ding gebleken. Mijn collega’s bleken ook al even bezig te zijn en zo hielden we elkaar enthousiast. Ik kreeg er meer voor terug dan alleen het uitwisselen van gerechten. Hierbij een terugblik.

Gezonder eten, wrapGezonder eten en voldoende water drinken is meer dan gelukt. Dit was makkelijker dan ik dacht. Het minderen van suiker en het weren van snoepjes heeft er voor gezorgd dat ik de natuurlijke zoetheid van bepaalde groenten en fruit meer proef dan anders. Ik dwong mijzelf groenten te eten die ik anders niet zou eten. Nu lust ik gek genoeg prei, tomaat en courgette, en vind het nog lekker ook. Een cadeautje dat ik erbij kreeg en een nieuwe sensatie voor de smaakpapillen.

En nog wat extra’s: ik slaap beter, zit sneller vol en heb weinig drang tot snaai gedrag. Wat ik bijzonder vind aangezien ik altijd wel wat chips, snoep of chocola eet. Ik snoep wel, maar dan in de vorm van gezonde nootjes, stukjes fruit of komkommer. Ik ben nog opzoek naar lekkere receptjes voor gezonde koekjes. Dat dan weer wel. Dankzij de slowjuicer drink ik gevarieerder en gezonder. Het fruit dat ik niet lust, zoals peer, perzik, avocado en mango lust ik wel verwerkt in een smoothie.

Heb ik mij aan mijn eerder opgelegde sportschema gehouden? Euh… Nee, niet helemaal. Mijn 30dagen challenge planken en squaten heb ikHardlopen, Garmin, omgebogen naar wat voor mij haalbaar was. Mijn spieren konden het tempo niet aan dat werd opgegeven. Nu doe ik ze minimaal drie keer per week. Daar heb ik het touwtje springen aan toegevoegd. Dit deed ik vroeger gerust een hele middag. Maar dat houd ik nu niet meer vol. Wat vermoeiend. Een giller als je leest op internet dat je moet beginnen met 15(!) minuten springen. Ik hield het nog geen minuut vol. Het motiveert wel enorm zodra je merkt dat je het langer dan die ene minuut vol gaat houden. Ook het hardlopen gaat fijner. Binnen twee weken merkte ik al verschil. Mijn bovenbenen en achterwerk voelen een stuk steviger aan. Mijn passen zijn compacter en zekerder. Ik voel mij af en toe net een springveer als ik loop.

Al met al geeft het mij heel veel voldoening om iedere keer iets te doen dat gezond is. Of dit nu op het gebied van sporten is, tijdens het koken en bereiden van een (nieuwe) maaltijd, of het afslaan van een stuk slagroomtaart. Als extraatje boven op de extraatjes die ik al genoemd heb ben ik ook nog wat gewicht kwijt geraakt. Mijn gezonde bezigheden zijn nog niet helemaal ingeburgerd tot gezonde gewoontes. Ik ben daar nog te gefocust mee bezig. Maar ik ben zeker op de goede weg. Ik ga er gewoon nog vier weken aan toevoegen. Voor nu kan ik niet anders zeggen dan: Mission Accomplished.

Te gast…

Tijdens mijn vakantie, begin mei, ontving ik een mail van Familieberichten.nl. Ik had nog niet eerder van deze organisatie gehoord en dacht eerst dat dit een vorm van spam was, waarin mijn naam en website vermeld stonden. Maar nadat ik mijn ogen nog een keer over het beeldscherm had laten gaan, bleek zowel de mail als het bedrijf echt te zijn. Ik was eerst verbaasd maar toen hun voorstel eenmaal tot mij doorgedrongen was, werd ik enthousiast.

In de mail werd uitgelegd wie ze zijn en wat ze doen: Familieberichten.nl stelt mensen in staat om online een plekje in te richten om samen met anderen de liefde te vieren, het nieuwe leven te verwelkomen of een ontvallen dierbare te herinneren. Dat gebeurt door het maken van een portret, het delen van verhalen, plaatsen van foto’s en video’s, ontvangen en plaatsen van condoleances of felicitaties en het samen bouwen aan een mooie herinnering.”

Familieberichten, logo

Via, via waren ze op mijn blog terecht gekomen. Na het lezen van diverse blogs uit de categorie “afscheid, uitvaart en uitvaartfotografie” dachten ze dat mijn ervaring in de uitvaartfotografie een mooie aanvulling op hun website kon zijn. Dat ik hun bezoekers kon boeien met mijn blogs en ze op die manier een kijkje in de keuken kon geven van mijn werk als uitvaartfotograaf.

Zo had ik mijn eigen verhalen nog niet gezien. Ik voelde mij vereerd. Dat een bedrijf mijn schrijfsels de moeite waard vindt om ze op hun eigen website te plaatsen en er vanuit gaat dat ik hun bezoekers daar dan ook nog mee kan boeien. Dit was voor mij de kers op de taart tijdens mijn vakantie. Ik mailde mijn antwoord terug en na mijn vakantie spraken we het een en ander door.

Er zijn meerdere gastbloggers actief op Familieberichten.nl Zo schrijven onder andere een trouwambtenaar en weddingplanner over de perikelen om en rond het trouwen. Een moeder en een moeder in spe over het krijgen en het hebben van baby’s en alles wat daar bij komt kijken. Een notaris en een uitvaartbegeleider schrijven op hun beurt weer over het wel en wee van hun werkzaamheden. Het zijn allemaal korte stukjes tekst die makkelijk te lezen zijn. Sommige stukjes zijn grappig, andere ontroerend en weer andere zijn leerzaam.

Inmiddels zijn we een aantal weken verder en staat mijn eerste blog online. Graag neem ik jullie mee naar de website van Familieberichten.nl. Kijk eens rond, lees de verhalen en laat hier weten wat je er van vond…

Afscheidswedstrijd…

De trainer wist niet dat wat hij in zijn hoofd had zitten ging lukken. Dus bleef het even geheim. Maar na wat over en weer gemaild en ge-appt te hebben kwam de toezegging en was het geregeld. De trainer had een afscheidswedstrijd geregeld voor zoonlief. Eerder al mocht hij samen met zijn huidige team een wedstrijd spelen tegen zijn nieuwe team bij FC Dordrecht. Hij had het ook nog voor elkaar gekregen om deze wedstrijd in het stadion van FC Dordrecht te laten plaats vinden. De spelers waren door het dolle heen toen het ze verteld werd. Niet iedereen kan zeggen dat hij in een stadion heeft mogen ballen. Ondanks het verschil in doelpunten, was het een geslaagde wedstrijd. In de kleedkamer werd er gezongen en gejuicht alsof ze zojuist Nederlands kampioen waren geworden.

Maar nu had de trainer het eerste elftal zover weten te krijgen om tegen het huidige D1 team te voetballen. Omdat het verschil uiteraard nog wel erg groot is werd besloten om beide teams op te splitsen. Het werd dus een gemixte wedstrijd en er werd met en tegen elkaar gespeeld. De andere trainer, die tevens in het eerste speelt, had een mooie opstelling voor deze wedstrijd gemaakt. Waarbij gelet werd op diverse zaken zodat de wedstrijd wat eerlijker zou verlopen. Deze formule was succes verzekerd.

vvsgravendeel, voetbal, wedstrijdNog één keer werden de tenues uit de kast gehaald zodat de wedstrijd een officieel tintje kreeg. Ook de groenstrook om het veld was aardig gevuld met publiek. Familie, vrienden, trainers en andere spelers kwamen even buurten. Hoewel de bal niet zomaar uit “handen” gegeven werd, want het zijn en blijven voetballers dus werd er echt wel geknokt, was er ook een grote gunfactor. Wat een super leuke wedstrijd om naar te kijken. Na de wedstrijd, die twee keer een half uur duurde, werden er nog wat handen geschud en toen dacht zoonlief dat het voorbij was. Maar niets was minder waar…

De complete groep, inclusief familieleden en vrienden, werd gevraagd nog even te blijven. Er kwam een vvsgravendeel, voetbal, wedstrijdkorte speech over zoonlief, zijn inzet en het feit dat ze hem allemaal zouden gaan missen nu hij definitief de overstap gaat maken naar een andere voetbalclub. Wat volgde waren de nodige tranen. (niet alleen bij hem maar vooral ook bij de moeders en hier en daar een trainer…) Hij kon het zelf nog niet helemaal bevatten. Ontroerd, dat de club dit voor hem geregeld had. Wat een bijzonder mooie avond om zo zes jaar af te sluiten bij de voetbalclub waar je begonnen bent. Toen de tranen gedroogd waren mocht hij nog een aantal cadeaus in ontvangst nemen. Als afsluiting werd er nog een groepsfoto gemaakt met alle spelers en trainers.

Nu heerlijk een aantal weken rust en daarna lekker aan de bak bij zijn nieuwe club, FC Dordrecht. Trainers, spelers van het eerste en de D1, maar ook het bestuur van VV ’s-Gravendeel, bedankt dat jullie dit mogelijk hebben gemaakt. Niet alleen de kids hebben genoten maar zeker ook de ouders, opa’s, oma’s en andere bezoekers. Dit afscheid zal hem, en ons, nog lang bij blijven!!  vvsgravendeel, voetbal, wedstrijd

Captain Slow….

Eerder schreef ik al dat ik een vier weken planning voor mijzelf gemaakt had. Daarin moest herhaling van onder andere gezonder eten, minderen met (snelle) koolhydraten en suikers en meer bewegen centraal staan. Door het vaak genoeg te herhalen wordt iets als vanzelf in je systeem ingecalculeerd tot een gewoonte. Briljant toch eigenlijk?! Slechte gewoontes sluipen ook zo je systeem in. Dat moet dus ook met goede en positieve gewoontes kunnen. Voor mij een uitdaging aangezien ik geen keukenprinses en groenten liefhebber ben.

Vriendlief greep deze vier weken ook met beide handen aan. Niet om net als mij te zweten tijdens het hardlopen of nieuwe suikervrije gerechtjes uit te proberen. Hij bezocht diverse website om zich te verdiepen in de werking van een SlowJuicer. Een handig en goed apparaat, zeker nu we op de gezonde tour gegaan zijn.

Hoewel ik mij er een voorstelling van kon maken had ik toch enige uitleg nodig toen hij enthousiast binnen kwam met zijn nieuw verworven aanwinst. Waarom een slowjuicer en niet een normale blender? Was mijn eerste vraag. Een slowjuicer is net zoiets als een sapcentrifuge maar met het verschil dat hij het fruit en groente kneust, maalt en perst op een langzamere manier. Hier komt minder hitte bij vrij. Zo blijven de enzymen en voedingsstoffen beter behouden. Hij schijnt 30% meer sap te generen en het sap is langer houdbaar. Verder is hij zo gebouwd dat de pulp van het sap gescheiden wordt. Iets dat niet gebeurd bij een blender. Wil je weten wat het precies is en hoe het werkt dan moet je eens een kijkje nemen op deze site: Wat is slowjuicen of deze: Heel bewust hier is tevens aangegeven waarom groenten- en fruitsappen zo goed voor ons zijn!

We wisten niet of dit wat voor ons zou zijn (kostbaar) en of we er lang genoeg gebruik van zouden blijven maken (keukenkastje, bovenste plank, helemaal achteraan…) Toen vriendlief tegen een mooie aanbieding aanliep besloot hij het apparaat direct mee te nemen. Bij thuiskomst bleek hij ook de groenteboer leeggekocht te hebben. Het hele aanrecht stond vol met fruit. Want het is verstandig om rustig aan te beginnen en te wennen aan deze fruitsapjes.

Tot nu toe zijn alle fruitcombinaties die we geprobeerd hebben ons goed bevallen. Ook van fruitsoorten die ik normaal niet eet omdat ik ze niet lekker slowjuicer,fruit, groenten, healthy lifetsylevind. Een aantal favorieten:

Mango – Ananas – Peer,  Ananas – Perzik, Peer – Ananas – Sinasappel, Perzik – Sinasappel (Lekker zomers allemaal.)

Appel en wortel eet ik liever in plaats van dat ik ze drink. Misschien dat het anders smaakt zodra we gaan mixen met diverse groenten.

En het mixen van de groenten gaat snel genoeg gebeuren. Ik ben heel benieuwd hoe het smaakt wanneer ik er bijvoorbeeld wat spinazie, bietjes en een beetje gember doorheen zou mengen. Op het internet heb ik al diverse groenten- en fruitcombinaties voorbij zien komen die ik graag eens wil uitproberen. Daar is een juicer zo handig voor. Om toch de hoeveelheid groenten binnen te krijgen die goed voor je is zonder 3 prakjes per dag te hoeven eten. Eenmaal gewend aan de smaak kan de toevoeging van fruit afgebouwd worden. Ik kan niet wachten om jullie te laten weten hoe mijn smaakpapillen hierop gaan reageren.

Tag: Zing, Vecht, Huil, Bid, Lach, Werk & Bewonder…

De titel bestaat uit zeven heel verschillende woorden. Woorden die samen de titel vormen van het liedje, gezonden door Ramses Shaffy. Maar ook de titel van een tag, verzonnen door Ella en overgenomen door Sylvia Het zijn krachtige korte woorden die bij iedere lezer weer andere gevoelens en emoties zullen oproepen. Ook de invulling van de tag zal voor iedereen weer anders zijn. Daarom vond ik het leuk hem over te nemen.

Zing. Wanneer zing je? De hele dag door. Ik merk dat pas wanneer vriendlief mij vraagt op te houden met mijn valse geblèr of wanneer de papegaai mee gaat doen. En als die mee gaat doen is het hek van de dam…

Vecht. Beschrijf de laatste keer dat je hebt gevochten, voor jezelf of een ander. Ik ben geen vechtersbaas. De laatste keer dat ik gevochten heb is waarschijnlijk tegen mijzelf geweest. Ik vocht om mijn moeder te laten gaan. Ik had geen keus en moest mij er bij neerleggen. Dat was misschien wel het zwaarste gevecht met mijzelf dat ik tot nu toe in mijn leven geleverd heb.

Huil. Ben je snel geëmotioneerd? Ik ben over het algemeen wel een emotioneel persoon. Sommige verhalen en gebeurtenissen raken mij meer dan andere, dat wel. Maar ik kan ook “hard” en “zakelijk” zijn. Waarbij ik mijn emoties naast mij neer leg. Soms moet dit ook. Zeker in mijn werk als uitvaartfotograaf. Emoties tonen is prima, maar je bent daar wel met een zakelijk doel. Met privé aangelegenheden ligt dit net weer iets anders. Als ik  vermoeid ben of iets te veel hooi op mijn vork heb genomen dan kan ik bij wijze van spreken al janken als ze bij het weerbericht zeggen dat het gaat regenen haha.

Bid. Hoe uit je jouw spiritualiteit? Waar geloof jij in? Kort gezegd geloof ik in de kracht van het universum, het groter geheel. Het is onzichtbaar maar altijd om je heen. Ik denk dat bepaalde dingen in je leven gebeuren met een reden. Je leert er van, je moet er iets mee, het opent deuren of sluit ze juist. De kracht van de gedachten is ook zo iets. Niet altijd maar zeggen: “Ooit…” of “Had ik maar…” “Hij of zij wel en ik niet…” Dat wat jij aandacht geeft en voedt, zal groeien. Maar dat werkt wel twee kanten op, zowel positief als negatief. De universele energie is er voor iedereen, je hoeft het alleen maar te vragen. Een dame die daar vol passie over kan bloggen: Be Blissed…

Ik ben dagelijks bezig met het trainen van mijn intuïtie en mijn manier van denken. Dit doe ik oa door te mediteren,  stiltes in te lassen en heel gericht en bewust bezig te zijn zoals bijvoorbeeld met Reiki en Shambala. Verder heb ik geleerd te vertrouwen op het universum…

Lach. Wie maakt jou aan het lachen? Er is niet veel voor nodig om mij aan het lachen te maken. Over het algemeen ben ik vrij vrolijk. Ik kan erg lachen om mijn huisdieren die geregeld voor gekke fratsen zorgen. Als mijn zusje en ik samen zijn en om iets onbenulligs moeten lachen dan resulteert dit meestal in een lachstuip van een paar minuten met flinke buikpijn en kramp in de kaken tot gevolg. Ook met vriendlief kan ik soms lachen om niks en moeten we uiteindelijk weer lachen om elkaar.

Werk. Werk je om te leven of leef je om te werken? Ik werk om te kunnen leven. Daar komt bij dat ik het fijn vind om regelmaat en ritme in mijn leven te hebben. Een vaste job helpt daar toch wel bij. Hoewel ik het erg naar mijn zin heb zou ik het niet erg vinden om één of twee dagen minder te werken zodat ik mij meer op mijn eigen hobby’s en de fotografie zou kunnen richten.

Bewonder. Wie bewonder jij? En waarom? Mijn moeder omdat ze ons een opvoeding heeft kunnen geven waarin wij, ondanks haar krappe inkomen, nooit iets te kort kwamen. Ze cijferde zichzelf te vaak weg voor ons. Ze liet mij zien wat belangrijk was in het leven. Mijn vader, omdat hij zichzelf eveneens wegcijferde om ons een onbezorgde jeugd te geven. Dat hij ons hierdoor niet vaak zag en daar moeite mee had hoorde ik pas na zijn overlijden… Mijn ouders zijn er helaas niet meer. En daarom bewonder ik ze denk ik nog het meest. Ze hebben mij gemaakt tot wie ik nu ben. En daar ben trots op.