Euh… Oh ja…

Terwijl zoonlief twee seconden geleden de bank voor zijn bed verruild heeft en ik op het punt sta om languit op de bank te ploffen, met een boek in mijn ene hand en een heerlijk bakkie thee in mijn andere hand, gaat de deur weer open. Met een grijns kijkt hij mij aan. En dat is niet de grijns waarmee hij mij een grapje komt vertellen. Dit is de grijns waarmee hij hoopt respijt te krijgen voor iets wat hij niet gedaan heeft…

“En daar kom je nu mee??” Zeg ik met wenkbrauwen die zover zijn opgetrokken dat ze bijna mijn haar grens raken. “Ja, als ik er eerder aan had gedacht had ik het wel eerder gemaakt!!” Zegt mijn steeds bijdehanter wordende puberzoon. Daar zat natuurlijk een kern van waarheid in. Als hij deze niet een soort van, beetje, verdraaid heeft. Ik kijk hem nog even een volle seconde of drie doordringend aan. Maar geef dan toe. Samen gaan we aan tafel zitten. De laptop wordt opgestart en uit zijn tas verschijnen verschillende printjes, folders, kladbriefjes en andere vodjes die door moeten gaan voor een werkstuk in spe. “Jij hebt echt geluk dat werkstukken maken mijn favoriete bezigheid was toen ik nog op school zat!” Zeg ik. “Nou gelukkig wel. Dan heeft iemand van ons het vanavond nog naar zijn in!” Krijg ik gekscherend terug.

Terwijl hij oplepelde waar zijn werkstuk uit moest bestaan vlogen mijn vingers over het toetsenbord om een indeling te maken waar Mijnheer de Directeur tevreden mee was. Vervolgens wisselden wij van plek. Ik zocht op mijn pc de informatie op om mijzelf in te lezen in het onderwerp en hij begon aan de inhoud van de tekst. Zwijgend zaten we naast elkaar en de klok tikte gestaag door. Ik bedacht mij nog dat er wel veel uit de kast getrokken werd om iets later naar bed te mogen. Ondertussen zocht ik alvast wat mooie platen op die hij kon gebruiken om zijn werkstuk wat meer uitstraling te geven. Gaf ik uitleg over Word en het plaatsen van foto’s en grafiekjes. En hij legde mij weer uit waarom hij gekozen had voor juist dit onderwerp en wat hij er van geleerd had.

2,5 uur later strompelende zoonlief eindelijk naar boven om te gaan slapen. Zelf kwelde ik mijn ogen nog wat langer door het document alvast te printen. Ik wilde het risico niet lopen om ‘s morgens vroeg nog ruzie te moeten maken met de printer wanneer deze plots niet zou willen mee werken. Inmiddels weet ik alles van ijshockey. Nu alleen mijn cijfer nog…

Mission Accomplished…

Herhaling, herhaling, herhaling. Dat was het sleutelwoord van de afgelopen vier weken. Doe iets vaak genoeg tot de handeling is ingebakken in je grijze hersencellen. Dat wat je doet moet je normaal gaan vinden. In dit geval heb ik het over mijn “gezonde gewoontes”. Ik heb het gevoel alsof ik al maanden bezig ben. Maar niets is minder waar. De vier weken zijn voorbij gevlogen. Meer sporten en gezonder eten hebben mij echt vier hele weken bezig gehouden. Ik bedoel, iets beginnen is makkelijk. Maar iets volhouden of afmaken is niet altijd mijn ding gebleken. Mijn collega’s bleken ook al even bezig te zijn en zo hielden we elkaar enthousiast. Ik kreeg er meer voor terug dan alleen het uitwisselen van gerechten. Hierbij een terugblik.

Gezonder eten, wrapGezonder eten en voldoende water drinken is meer dan gelukt. Dit was makkelijker dan ik dacht. Het minderen van suiker en het weren van snoepjes heeft er voor gezorgd dat ik de natuurlijke zoetheid van bepaalde groenten en fruit meer proef dan anders. Ik dwong mijzelf groenten te eten die ik anders niet zou eten. Nu lust ik gek genoeg prei, tomaat en courgette, en vind het nog lekker ook. Een cadeautje dat ik erbij kreeg en een nieuwe sensatie voor de smaakpapillen.

En nog wat extra’s: ik slaap beter, zit sneller vol en heb weinig drang tot snaai gedrag. Wat ik bijzonder vind aangezien ik altijd wel wat chips, snoep of chocola eet. Ik snoep wel, maar dan in de vorm van gezonde nootjes, stukjes fruit of komkommer. Ik ben nog opzoek naar lekkere receptjes voor gezonde koekjes. Dat dan weer wel. Dankzij de slowjuicer drink ik gevarieerder en gezonder. Het fruit dat ik niet lust, zoals peer, perzik, avocado en mango lust ik wel verwerkt in een smoothie.

Heb ik mij aan mijn eerder opgelegde sportschema gehouden? Euh… Nee, niet helemaal. Mijn 30dagen challenge planken en squaten heb ikHardlopen, Garmin, omgebogen naar wat voor mij haalbaar was. Mijn spieren konden het tempo niet aan dat werd opgegeven. Nu doe ik ze minimaal drie keer per week. Daar heb ik het touwtje springen aan toegevoegd. Dit deed ik vroeger gerust een hele middag. Maar dat houd ik nu niet meer vol. Wat vermoeiend. Een giller als je leest op internet dat je moet beginnen met 15(!) minuten springen. Ik hield het nog geen minuut vol. Het motiveert wel enorm zodra je merkt dat je het langer dan die ene minuut vol gaat houden. Ook het hardlopen gaat fijner. Binnen twee weken merkte ik al verschil. Mijn bovenbenen en achterwerk voelen een stuk steviger aan. Mijn passen zijn compacter en zekerder. Ik voel mij af en toe net een springveer als ik loop.

Al met al geeft het mij heel veel voldoening om iedere keer iets te doen dat gezond is. Of dit nu op het gebied van sporten is, tijdens het koken en bereiden van een (nieuwe) maaltijd, of het afslaan van een stuk slagroomtaart. Als extraatje boven op de extraatjes die ik al genoemd heb ben ik ook nog wat gewicht kwijt geraakt. Mijn gezonde bezigheden zijn nog niet helemaal ingeburgerd tot gezonde gewoontes. Ik ben daar nog te gefocust mee bezig. Maar ik ben zeker op de goede weg. Ik ga er gewoon nog vier weken aan toevoegen. Voor nu kan ik niet anders zeggen dan: Mission Accomplished.

Te gast…

Tijdens mijn vakantie, begin mei, ontving ik een mail van Familieberichten.nl. Ik had nog niet eerder van deze organisatie gehoord en dacht eerst dat dit een vorm van spam was, waarin mijn naam en website vermeld stonden. Maar nadat ik mijn ogen nog een keer over het beeldscherm had laten gaan, bleek zowel de mail als het bedrijf echt te zijn. Ik was eerst verbaasd maar toen hun voorstel eenmaal tot mij doorgedrongen was, werd ik enthousiast.

In de mail werd uitgelegd wie ze zijn en wat ze doen: Familieberichten.nl stelt mensen in staat om online een plekje in te richten om samen met anderen de liefde te vieren, het nieuwe leven te verwelkomen of een ontvallen dierbare te herinneren. Dat gebeurt door het maken van een portret, het delen van verhalen, plaatsen van foto’s en video’s, ontvangen en plaatsen van condoleances of felicitaties en het samen bouwen aan een mooie herinnering.”

Familieberichten, logo

Via, via waren ze op mijn blog terecht gekomen. Na het lezen van diverse blogs uit de categorie “afscheid, uitvaart en uitvaartfotografie” dachten ze dat mijn ervaring in de uitvaartfotografie een mooie aanvulling op hun website kon zijn. Dat ik hun bezoekers kon boeien met mijn blogs en ze op die manier een kijkje in de keuken kon geven van mijn werk als uitvaartfotograaf.

Zo had ik mijn eigen verhalen nog niet gezien. Ik voelde mij vereerd. Dat een bedrijf mijn schrijfsels de moeite waard vindt om ze op hun eigen website te plaatsen en er vanuit gaat dat ik hun bezoekers daar dan ook nog mee kan boeien. Dit was voor mij de kers op de taart tijdens mijn vakantie. Ik mailde mijn antwoord terug en na mijn vakantie spraken we het een en ander door.

Er zijn meerdere gastbloggers actief op Familieberichten.nl Zo schrijven onder andere een trouwambtenaar en weddingplanner over de perikelen om en rond het trouwen. Een moeder en een moeder in spe over het krijgen en het hebben van baby’s en alles wat daar bij komt kijken. Een notaris en een uitvaartbegeleider schrijven op hun beurt weer over het wel en wee van hun werkzaamheden. Het zijn allemaal korte stukjes tekst die makkelijk te lezen zijn. Sommige stukjes zijn grappig, andere ontroerend en weer andere zijn leerzaam.

Inmiddels zijn we een aantal weken verder en staat mijn eerste blog online. Graag neem ik jullie mee naar de website van Familieberichten.nl. Kijk eens rond, lees de verhalen en laat hier weten wat je er van vond…

Afscheidswedstrijd…

De trainer wist niet dat wat hij in zijn hoofd had zitten ging lukken. Dus bleef het even geheim. Maar na wat over en weer gemaild en ge-appt te hebben kwam de toezegging en was het geregeld. De trainer had een afscheidswedstrijd geregeld voor zoonlief. Eerder al mocht hij samen met zijn huidige team een wedstrijd spelen tegen zijn nieuwe team bij FC Dordrecht. Hij had het ook nog voor elkaar gekregen om deze wedstrijd in het stadion van FC Dordrecht te laten plaats vinden. De spelers waren door het dolle heen toen het ze verteld werd. Niet iedereen kan zeggen dat hij in een stadion heeft mogen ballen. Ondanks het verschil in doelpunten, was het een geslaagde wedstrijd. In de kleedkamer werd er gezongen en gejuicht alsof ze zojuist Nederlands kampioen waren geworden.

Maar nu had de trainer het eerste elftal zover weten te krijgen om tegen het huidige D1 team te voetballen. Omdat het verschil uiteraard nog wel erg groot is werd besloten om beide teams op te splitsen. Het werd dus een gemixte wedstrijd en er werd met en tegen elkaar gespeeld. De andere trainer, die tevens in het eerste speelt, had een mooie opstelling voor deze wedstrijd gemaakt. Waarbij gelet werd op diverse zaken zodat de wedstrijd wat eerlijker zou verlopen. Deze formule was succes verzekerd.

vvsgravendeel, voetbal, wedstrijdNog één keer werden de tenues uit de kast gehaald zodat de wedstrijd een officieel tintje kreeg. Ook de groenstrook om het veld was aardig gevuld met publiek. Familie, vrienden, trainers en andere spelers kwamen even buurten. Hoewel de bal niet zomaar uit “handen” gegeven werd, want het zijn en blijven voetballers dus werd er echt wel geknokt, was er ook een grote gunfactor. Wat een super leuke wedstrijd om naar te kijken. Na de wedstrijd, die twee keer een half uur duurde, werden er nog wat handen geschud en toen dacht zoonlief dat het voorbij was. Maar niets was minder waar…

De complete groep, inclusief familieleden en vrienden, werd gevraagd nog even te blijven. Er kwam een vvsgravendeel, voetbal, wedstrijdkorte speech over zoonlief, zijn inzet en het feit dat ze hem allemaal zouden gaan missen nu hij definitief de overstap gaat maken naar een andere voetbalclub. Wat volgde waren de nodige tranen. (niet alleen bij hem maar vooral ook bij de moeders en hier en daar een trainer…) Hij kon het zelf nog niet helemaal bevatten. Ontroerd, dat de club dit voor hem geregeld had. Wat een bijzonder mooie avond om zo zes jaar af te sluiten bij de voetbalclub waar je begonnen bent. Toen de tranen gedroogd waren mocht hij nog een aantal cadeaus in ontvangst nemen. Als afsluiting werd er nog een groepsfoto gemaakt met alle spelers en trainers.

Nu heerlijk een aantal weken rust en daarna lekker aan de bak bij zijn nieuwe club, FC Dordrecht. Trainers, spelers van het eerste en de D1, maar ook het bestuur van VV ’s-Gravendeel, bedankt dat jullie dit mogelijk hebben gemaakt. Niet alleen de kids hebben genoten maar zeker ook de ouders, opa’s, oma’s en andere bezoekers. Dit afscheid zal hem, en ons, nog lang bij blijven!!  vvsgravendeel, voetbal, wedstrijd

Captain Slow….

Eerder schreef ik al dat ik een vier weken planning voor mijzelf gemaakt had. Daarin moest herhaling van onder andere gezonder eten, minderen met (snelle) koolhydraten en suikers en meer bewegen centraal staan. Door het vaak genoeg te herhalen wordt iets als vanzelf in je systeem ingecalculeerd tot een gewoonte. Briljant toch eigenlijk?! Slechte gewoontes sluipen ook zo je systeem in. Dat moet dus ook met goede en positieve gewoontes kunnen. Voor mij een uitdaging aangezien ik geen keukenprinses en groenten liefhebber ben.

Vriendlief greep deze vier weken ook met beide handen aan. Niet om net als mij te zweten tijdens het hardlopen of nieuwe suikervrije gerechtjes uit te proberen. Hij bezocht diverse website om zich te verdiepen in de werking van een SlowJuicer. Een handig en goed apparaat, zeker nu we op de gezonde tour gegaan zijn.

Hoewel ik mij er een voorstelling van kon maken had ik toch enige uitleg nodig toen hij enthousiast binnen kwam met zijn nieuw verworven aanwinst. Waarom een slowjuicer en niet een normale blender? Was mijn eerste vraag. Een slowjuicer is net zoiets als een sapcentrifuge maar met het verschil dat hij het fruit en groente kneust, maalt en perst op een langzamere manier. Hier komt minder hitte bij vrij. Zo blijven de enzymen en voedingsstoffen beter behouden. Hij schijnt 30% meer sap te generen en het sap is langer houdbaar. Verder is hij zo gebouwd dat de pulp van het sap gescheiden wordt. Iets dat niet gebeurd bij een blender. Wil je weten wat het precies is en hoe het werkt dan moet je eens een kijkje nemen op deze site: Wat is slowjuicen of deze: Heel bewust hier is tevens aangegeven waarom groenten- en fruitsappen zo goed voor ons zijn!

We wisten niet of dit wat voor ons zou zijn (kostbaar) en of we er lang genoeg gebruik van zouden blijven maken (keukenkastje, bovenste plank, helemaal achteraan…) Toen vriendlief tegen een mooie aanbieding aanliep besloot hij het apparaat direct mee te nemen. Bij thuiskomst bleek hij ook de groenteboer leeggekocht te hebben. Het hele aanrecht stond vol met fruit. Want het is verstandig om rustig aan te beginnen en te wennen aan deze fruitsapjes.

Tot nu toe zijn alle fruitcombinaties die we geprobeerd hebben ons goed bevallen. Ook van fruitsoorten die ik normaal niet eet omdat ik ze niet lekker slowjuicer,fruit, groenten, healthy lifetsylevind. Een aantal favorieten:

Mango – Ananas – Peer,  Ananas – Perzik, Peer – Ananas – Sinasappel, Perzik – Sinasappel (Lekker zomers allemaal.)

Appel en wortel eet ik liever in plaats van dat ik ze drink. Misschien dat het anders smaakt zodra we gaan mixen met diverse groenten.

En het mixen van de groenten gaat snel genoeg gebeuren. Ik ben heel benieuwd hoe het smaakt wanneer ik er bijvoorbeeld wat spinazie, bietjes en een beetje gember doorheen zou mengen. Op het internet heb ik al diverse groenten- en fruitcombinaties voorbij zien komen die ik graag eens wil uitproberen. Daar is een juicer zo handig voor. Om toch de hoeveelheid groenten binnen te krijgen die goed voor je is zonder 3 prakjes per dag te hoeven eten. Eenmaal gewend aan de smaak kan de toevoeging van fruit afgebouwd worden. Ik kan niet wachten om jullie te laten weten hoe mijn smaakpapillen hierop gaan reageren.

Tag: Zing, Vecht, Huil, Bid, Lach, Werk & Bewonder…

De titel bestaat uit zeven heel verschillende woorden. Woorden die samen de titel vormen van het liedje, gezonden door Ramses Shaffy. Maar ook de titel van een tag, verzonnen door Ella en overgenomen door Sylvia Het zijn krachtige korte woorden die bij iedere lezer weer andere gevoelens en emoties zullen oproepen. Ook de invulling van de tag zal voor iedereen weer anders zijn. Daarom vond ik het leuk hem over te nemen.

Zing. Wanneer zing je? De hele dag door. Ik merk dat pas wanneer vriendlief mij vraagt op te houden met mijn valse geblèr of wanneer de papegaai mee gaat doen. En als die mee gaat doen is het hek van de dam…

Vecht. Beschrijf de laatste keer dat je hebt gevochten, voor jezelf of een ander. Ik ben geen vechtersbaas. De laatste keer dat ik gevochten heb is waarschijnlijk tegen mijzelf geweest. Ik vocht om mijn moeder te laten gaan. Ik had geen keus en moest mij er bij neerleggen. Dat was misschien wel het zwaarste gevecht met mijzelf dat ik tot nu toe in mijn leven geleverd heb.

Huil. Ben je snel geëmotioneerd? Ik ben over het algemeen wel een emotioneel persoon. Sommige verhalen en gebeurtenissen raken mij meer dan andere, dat wel. Maar ik kan ook “hard” en “zakelijk” zijn. Waarbij ik mijn emoties naast mij neer leg. Soms moet dit ook. Zeker in mijn werk als uitvaartfotograaf. Emoties tonen is prima, maar je bent daar wel met een zakelijk doel. Met privé aangelegenheden ligt dit net weer iets anders. Als ik  vermoeid ben of iets te veel hooi op mijn vork heb genomen dan kan ik bij wijze van spreken al janken als ze bij het weerbericht zeggen dat het gaat regenen haha.

Bid. Hoe uit je jouw spiritualiteit? Waar geloof jij in? Kort gezegd geloof ik in de kracht van het universum, het groter geheel. Het is onzichtbaar maar altijd om je heen. Ik denk dat bepaalde dingen in je leven gebeuren met een reden. Je leert er van, je moet er iets mee, het opent deuren of sluit ze juist. De kracht van de gedachten is ook zo iets. Niet altijd maar zeggen: “Ooit…” of “Had ik maar…” “Hij of zij wel en ik niet…” Dat wat jij aandacht geeft en voedt, zal groeien. Maar dat werkt wel twee kanten op, zowel positief als negatief. De universele energie is er voor iedereen, je hoeft het alleen maar te vragen. Een dame die daar vol passie over kan bloggen: Be Blissed…

Ik ben dagelijks bezig met het trainen van mijn intuïtie en mijn manier van denken. Dit doe ik oa door te mediteren,  stiltes in te lassen en heel gericht en bewust bezig te zijn zoals bijvoorbeeld met Reiki en Shambala. Verder heb ik geleerd te vertrouwen op het universum…

Lach. Wie maakt jou aan het lachen? Er is niet veel voor nodig om mij aan het lachen te maken. Over het algemeen ben ik vrij vrolijk. Ik kan erg lachen om mijn huisdieren die geregeld voor gekke fratsen zorgen. Als mijn zusje en ik samen zijn en om iets onbenulligs moeten lachen dan resulteert dit meestal in een lachstuip van een paar minuten met flinke buikpijn en kramp in de kaken tot gevolg. Ook met vriendlief kan ik soms lachen om niks en moeten we uiteindelijk weer lachen om elkaar.

Werk. Werk je om te leven of leef je om te werken? Ik werk om te kunnen leven. Daar komt bij dat ik het fijn vind om regelmaat en ritme in mijn leven te hebben. Een vaste job helpt daar toch wel bij. Hoewel ik het erg naar mijn zin heb zou ik het niet erg vinden om één of twee dagen minder te werken zodat ik mij meer op mijn eigen hobby’s en de fotografie zou kunnen richten.

Bewonder. Wie bewonder jij? En waarom? Mijn moeder omdat ze ons een opvoeding heeft kunnen geven waarin wij, ondanks haar krappe inkomen, nooit iets te kort kwamen. Ze cijferde zichzelf te vaak weg voor ons. Ze liet mij zien wat belangrijk was in het leven. Mijn vader, omdat hij zichzelf eveneens wegcijferde om ons een onbezorgde jeugd te geven. Dat hij ons hierdoor niet vaak zag en daar moeite mee had hoorde ik pas na zijn overlijden… Mijn ouders zijn er helaas niet meer. En daarom bewonder ik ze denk ik nog het meest. Ze hebben mij gemaakt tot wie ik nu ben. En daar ben trots op.

Gezonde gewoontes…

Het lukte maar niet om mij te houden aan de doelen die ik mijzelf had opgelegd. Na een paar keer haakte ik af, verzon weer nieuwe of vergat ze gewoon. Maar als je strakker in je vel wilt komen te zitten, een betere conditie wilt krijgen en nu een keer zonder blessures een 10 km uit wilt kunnen lopen dan moet je daar toch echt iets voor doen en voor laten. Ook verdiepte ik mij, al eerder, in het paleo dieet. Dit sprak mij, in combinatie met bovengenoemde doelen heel erg aan. Maar ook hier het zelfde verhaal…

Na het lezen van een artikel in de Runner’s World over gezonde gewoontes, besloot ik daar aan mee te doen. Niet je einddoel moet het streven zijn maar de gehele weg ernaar toe!! Iedere keer wanneer je gezond eet of gesport hebt ben je goed bezig. Door van iets een gewoonte te maken kun je bepaalde zaken makkelijker vol houden. Maar voor iets tot je “gewone takenpakket” behoort zullen ze eerst een aantal maal herhaalt moeten worden. En flink ook. Omdat doelen op langer termijn gedoemd zijn te mislukken plande ik voor mijzelf vier weken in.  Ik bedoel, wat zijn nu vier weken? En wanneer je zegt dat het maar één maand is, klinkt het helemaal niet zo veel.

In vier weken tijd moet ik van mijzelf een aantal stappen doorlopen. Dit allemaal bijhouden en/of afvinken in een kort dagboek. Na vier weken kijken of het verlengd kan worden, of dat ik iets moet bijstellen. Ik bedacht dit plannetje tijdens de vakantie, waar ik geconfronteerd werd met mijn, toch wel, lage conditie en de hoeveel Boor om de botten… Ik kon niet wachten om te beginnen en dat terwijl ik nog met vakantie was. Dit enthousiasme verbaasde bij enigszins. Maar motiveerde mij wel om er iedere dag even mee bezig te zijn.

Ik bedacht wat ik in een week wilde gaan ondernemen en wat minimaal vier weken vol te houden was. Ik wilde meer bewegen en gezonder eten. Naast drie maal per week hardlopen doe ik mee met de 30day challenge squat en planken. Kocht ik een springtouw (jeetje dat is zwaar!) en wil onze roeimachine vaker gaan gebruiken. Vriendlief bood aan de (kick)box technieken wat aan te scherpen om daarmee de schouder spieren te trainen en zoonlief wilde mij privéles voetballen geven. Want, zo zei hij, na een weekje ballen op het strand schijn ik daar best aanleg voor te hebben. Hihi…

Mijn waterfles gaat overal mee naar toe, aangezien ik veel meer moet drinken en ook met het eten ben ik nu iets kieskeuriger. Heb ik hier echt wel trek in? Is het nodig? Kan dit ook zonder saus? Er ligt veel meer fruit op te plank en ik ben gestopt met het toevoegen van suiker in mijn thee. Het Paleo dieet komt hier ook om de hoek kijken. Hoe meer ik hier mee bezig ben, hoe meer uitdaging ik hier in zie. Zeker toen ik er achter kwam dat een aantal collega’s ook het roer hebben omgegooid. We houden elkaar enthousiast.

Er komt zeker een vervolg op dit blog. Kijken of het mij gelukt is niet te kijken naar alleen maar het einddoel, maar naar de op zichzelf staande activiteiten. En natuurlijk kijken of het mij gelukt is van deze gezonde bezigheden, gezonde gewoontes te maken.

Keep you posted!!

Count your Blessings… #2

Terugkijkend op de afgelopen paar weken kan ik alleen maar heel blij zijn met alles wat ik ondernomen en gedaan heb. Hieronder drie onderwerpen die er voor mij tussenuit gesprongen zijn. De onderwerpen die mij blij hebben gemaakt. Die mij bewust hebben gemaakt van wat ik als normaal ervaar, maar wat niet altijd zo vanzelfsprekend is.

Bron: Tante W.

Brunch…
april stond in het teken van de brunches en de lunches met mijn gehele familie. Niet dat we dit zo specifiek gepland hadden. De agenda had nu eenmaal wat meer ruimte voor dit soort activiteiten dan de maanden ervoor. Het begon met 1e paasdag. Mijn oom en tante van mijn moeders kant organiseren dit al een aantal jaar. Zeker nu mijn opa, oma, vader en moeder er niet meer zijn is zo’n dag met familie extra fijn. De konijnen die los door hun huis en de tuin hupsen maken het plaatje voor deze dag helemaal af. Twee weken later hadden we een brunch bij van der Valk met de familie van mijn vaders kant. Ieder jaar probeert iemand van de familieleden iets leuks te organiseren. Soms is dat een uitje naar een pretpark. De andere keer een high tea of BBQ. Met zo’n grote groep is het vaak lastig om iedereen bij elkaar te krijgen. Gelukkig was het een grote meerderheid gelukt om deze dag vrij te houden en er iets gezelligs van te maken met elkaar. De laatste brunch was een week later. Eveneens bij van der Valk. Dit keer met mijn schoonfamilie. Ik weet eigenlijk niet eens meer ter eren waarvan. Maar we hebben een heel gezellige middag gehad en natuurlijk weer iets te veel gegeten…

Weekje weg…
Even de tijd voor ons als gezin hebben we eigenlijk niet zo vaak. We zijn zo druk met alles om ons heen dat we niet vaak samen weg gaan. We planden een week vakantie in. Alle drie waren we er heel erg aan toe. Zeker na alle inspanningen thuis, op school, de voetbal en het werk. De bestemming was Turkije waarbij het woord LUIEREN onderwerp van de week was. Hoewel… We moesten heel veel trappen beklimmen om van de vele glijbanen te gaan die het aqua park telden. Als het daar te druk werd naar ons zin liepen we naar het strand waar we de volgende paar uur verbleven. Met een bal uiteraard. Want een dag niet gebald is volgens zoonlief een dag niet geleefd. We voetbalden tot het zweet van ons voorhoofd droop en onze voeten rood zagen van het vele trappen tegen de zanderige bal. Na de lunch doken we één van de zwembaden bij het hotel in om deel te nemen aan ons eigen waterpolospel of om de GoPro te testen. De dag sloten we af in het zonnetje om ons op te laten drogen en vooruit, om even een uurtje te luieren…. De week vloog letterlijk voorbij. En we hebben het, ondanks dat we gewend zijn altijd met grotere groepen weg of op pad te zijn, heerlijk gehad.

GoPro getest in het zwembad

Gelezen…
Ik las het boek: Parnassia. Ik ben blij dat schrijfster Josha Zwaan dit pareltje geschreven heeft. Wat een mooi verhaal. Afgezien van mijn schoolperiode heb ik mij verder nooit echt verdiept in de 2e wereld oorlog. Maar oh, wat ben ik blij dat ik nog nooit een oorlog heb hoeven mee maken. Toch kon ik de gevoelens en de emoties van de hoofdpersoon goed plaatsen!! Het boek is heel fijn geschreven, en het zet je af en toe aan het denken. Een aanrader voor een ieder die van lezen houdt!!

Boors boekenweek… #2

Halverwege januari begon ik aan een nieuwe serie van een voor mij onbekende schrijver. Lars Kepler. De naam had ik wel eens gehoord en was er simpelweg vanuit gegaan dat dit een manlijke (Zweedse) schrijver was. Wat ik niet wist, maar pas na het lezen van het eerste boek achter kwam, was dat dit een pseudoniem is voor het echtpaar Alexandra Coelho Ahndoril en Alexander Ahndoril. De recensies van hun boeken waren veelbelovend. Ik kon dan ook niet wachten om te beginnen met lezen.

De serie, van tot nu toe vijf boeken, gaat over Joona Linna. Een Fin die in Zweden woont en werkzaam is als hoofdinspecteur bij de Zweedse politie. Hoewel de verhalen los van elkaar te lezen zijn wordt er niet in elk boek tot in detail ingegaan op het leven van Joona. Door de boeken achter elkaar te lezen wordt duidelijk wie hij feitelijk is en wat voor last hij met zich mee draagt. De schrijvers hebben besloten om in totaal acht delen te schrijven waarin beetje voor beetje zijn complete personage uit de doeken gedaan wordt.

Naast Joona en zijn vaste collega’s zijn er per boek steeds nieuwe hoofdpersonen waar het verhaal om draait. En natuurlijk een brute moord die opgelost moet worden. Joona wordt in het verhaal neergezet als een briljante agent die van alle markten thuis is. Hij heeft bij diverse eenheden en teams gewerkt en heeft heel veel kennis. Hij heeft een controversiële werkwijze, maar weet wel altijd de zaak tot een “goed” einde te brengen. Gaandeweg het lezen deed hij mij steeds meer denken aan Jack Bauer van de televisieserie 24.

De serie begint met het boek Hypnose. Ik was er klaar voor om mij helemaal mee te laten slepen met dit deel. Oef, dat viel toch even vies tegen. Terwijl ik met de woorden aan het worstelen was tijgerde ik mij langzaam door het boek. Na 150 pagina’s zat ik nog niet in het verhaal. Er kwamen niet ter zake doende details aan bod en het overige was zo oppervlakkig geschreven dat ik geen binding kreeg met de rest van de personages. Het verhaal op zich is goed. Maar er had meer diepgang in gekund. Bij dit deel had ik een beetje het gevoel alsof ik halverwege een theatervoorstelling binnen kwam en maar moest gissen naar bepaalde delen van het verhaal.

Mijn twijfel sloeg toe. Moest ik nu ook nog tijd en energie in de overige delen steken? Maar ik wilde dit schrijversduo toch een tweede kans geven. Ik opende boek twee, Contract en begon met lezen. Dit verhaal begon direct al beter dan het eerste deel. Maar ook nu werd ik toch weer teleurgesteld. Het verhaal kwam een beetje chaotisch op mij over en heeft een hoog: “Oh ja tuurlijk!!” gehalte. Sommige stukjes zijn zelf ongeloofwaardig. Het is alsof het wordt verteld in plaats van dat je het beleefd. Je moet meegetrokken worden, het ervaren en het bijna kunnen voelen. Het verhaal had wat mij betreft dan ook een stuk korter gekund.

Ik was sceptisch en snapte niet waar al die lovende reacties vandaan kwamen. Met grote tegenzin begon ik aan deel drie, Getuige. Als dit verhaal hem niet zou worden zou ik de boeken wegleggen en er niet meer naar omkijken. Het boek legde ik inderdaad weg. Maar pas na drie dagen, toen het uit was! Het verhaal was het tegenovergestelde van de eerste twee. Spannend, goed doordacht en geschreven. Van het begin tot het einde!!  Het leek wel of de schrijvers nu pas hun draai gevonden hadden. Alsof de personages in het boek zich eerst nog moesten settelen voor ze mij omver konden blazen. Hier en daar zat nog wel een hiaat in het verhaal. Maar dat zorgde niet voor een verstoring of ergernis bij het lezen.

Aansluitend begon ik aan deel vier, Slaap. Ik las het net zo snel weg als Getuige. Slaap gaat namelijk verder waar Getuige is gestopt. De spannende passages volgden elkaar in rap tempo op. Hoewel hier wel wat (bijna) ongeloofwaardige scenes tussen zaten. Ik heb het de schrijvers vergeven, in tegenstelling tot deel één en twee. Omdat de rest zo steengoed was.

Vervolgens kwam ik bij het tot nu toe laatste deel, Stalker. Het leuke van dit boek is dat een groot gedeelte van Joona’s verleden hierin naar voren komt. Eindelijk snap je, na het lezen van slaap en stalker waarom hij bepaalde besluiten in het verleden genomen heeft. Ook de hoofdpersoon uit Hypnose krijgt weer een rol in dit boek. Het verhaal begint vlot en is ook nu weer erg sterk. Het boek is niet weg te leggen. Maar naarmate het einde van het boek vordert neemt de spanning toch wat af. Ook de schrijfstijl kakt wat in. Dat komt net als in deel één door niet ter zake doende details die aan bod komen. Ik miste eveneens weer een band met de hoofdpersonen. Hoewel het verhaal op zich goed is wordt het oppervlakkig geschreven met heel veel geweld en bloederige scenes. Voor mij was het plot dan wel weer erg verrassend. Ik had de wending dat het verhaal nam in eerste instantie niet verwacht. Dat maakt dat ik dit boek toch tot de betere verhalen reken.

Mijn algehele indruk van Lars Kepler:
Ik sta niet te popelen om de andere drie delen die nog moeten komen ook te lezen. De eerste vijf verhalen zijn allemaal net iets over de top of er flink tegen aan. In de eerste twee delen gaat het geregeld van de hak op de tak. In de laatste delen zijn diverse scenes heel bloederig geschreven waardoor het ook weer een beetje zijn geloofwaardigheid verliest. De boeken lezen wel makkelijk weg. Zeker in de laatste drie delen zit genoeg spanning waardoor mijn hartslag geregeld in mijn keel te voelen was. Boek drie en vier komen als losse delen beter uit de verf. Ik denk dat, over het algemeen genomen, dit schrijversduo niet helemaal mijn type schrijvers zijn…

Alleen de boeken Getuige en Slaap krijgen van mij een dikke 8+.
Stalker moet het doen met een 7.
Hypnose en Contract krijgen beide niet meer dan een 6.

Wie van jullie heeft deze boeken gelezen en wat was jullie mening?

* Klik op de titels van het boek om naar de beschrijving te gaan van het verhaal.

Dit wist je niet hé…

  • Ik houd mijn partjes mandarijn altijd tegen het licht. Ik vind pitjes in mijn eten vreselijk. En word daarom liever niet verrast als ik geniet van een stuk fruit waar ik mijn vingers even daarvoor, voor heb vuil moeten maken.
  • Mijn bed moet volgens mij eigen regels worden opgemaakt. Dat betekend dat het dekbed gladgetrokken in de hoes moet zitten. Geen dubbelgevouwen of lege hoekjes boven in of aan de zijkanten. Het voeteneinde moet goed ingestopt zijn zodat ik ‘s nachts niet wakker wordt van koude voeten, of de kans krijg het dekbed tot ver over mijn oren op te trekken. Het is maar goed dat wij alle twee een eigen dekbed hebben aangezien vriendlief het vreselijk vind om met “dubbelgevouwen” tenen in bed te moeten liggen.
  • Ik moet altijd bezig zijn. Het liefst met zoveel mogelijk dingen tegelijk. Ik kan erg rusteloos en vervolgens lusteloos worden als ik een paar dagen vrij heb en dan niks om handen heb. Zonnen en slapen, waar ik geen genoeg van kan krijgen, vallen overigens niet onder de categorie “niks doen”.
  • Bovenstaande moet dan wel weer in balans zijn. Sommige vinden mij anders te druk worden omdat ik van activiteit naar activiteit stuiter. Ik ben daarom altijd bezig met het zoeken naar een mooi evenwicht tussen al mijn bezigheden. Wat uiteraard ook weer een bezigheid op zich is.
  • Hoewel ik van uitslapen houd, ben ik wel een echt ochtendmens. Dit tot groot ongenoegen van vriendlief en een enkele collega. Zodra de wekker gaat ben ik wakker en ga ik het liefst direct aan de slag met wat er allemaal voor die dag op het programma staat.
  • Het liefst slaap ik een hele nacht door. Maar als ik dan perse wakker moet worden vind ik het erg prettig om op de wekker te zien dat ik nog een paar uur mag slapen voor hij afgaat. Tegen de tijd dat het avond is heb ik mijn meeste kruit al wel verschoten. Na 21.00 uur ben ik over het algemeen niks meer waard.
  • In 2014 ben ik niet een keer ziek geweest. En ook het vreselijke virus van afgelopen winter heb ik overgeslagen.
  • Ik heb sinds vorig jaar zomer leren werken met energie en werk daar nog steeds mee. Omdat ik zoveel moois heb mogen ervaren, kan ik er niet meer omheen. Er is veel meer tussen hemel en aarde dan wij met het blote oog kunnen waarnemen. Mijn ervaring: je hoeft geen paragnost te zijn om dit te kunnen!! Jij kan dit namelijk ook!! Ik was erg benieuwd wat ik hier nog meer mee kon. Ik ben mij gaan verdiepen in Reiki/Shambhala en ben inmiddels in het bezit van de eerste graad.
  • Ik ben gek op schone was dat hangt te drogen. Het liefst hang ik het hele huis vol met lakens en handdoeken. De geur die daar vanaf komt doet mij denken aan een zonnige lentedag waarop we alleen maar leuke dingen gaan doen. Dat maakt mij vrolijk.
  • Sportief bezig zijn in de buitenlucht… Beseffen dat het eigenlijk best fris is maar dat je handen en voeten lekker warm zijn en je de frisse lucht langs je gezicht voelt strijken. En je dus nergens last van hebt. Heerlijk!!
  • In 2014 hebben wij het record BBQen verbroken. Maar 2015 is nog niet zo oud en met onze nieuwe Weber moet dat dus helemaal goed gaan komen. Zoals mijn oom altijd zegt: Weer of geen weer, het is altijd “weber-weer”…
  • En om af te sluiten: Ik vind het iedere keer weer erg leuk om jullie reacties op mijn blog terug te lezen!! Het is leuk om te weten dat andere bloggers de moeite nemen om je schrijfsels te lezen en dat men er nog een mening over heeft ook!! Thnx!!