Zien lopen, doet lopen (3) . . . Goed op weg?!

(Zie voor mijn andere loop activiteiten van de afgelopen weken deel  1 & 2)

Eén is geen! Dus besloot ik minimaal drie keer in de week te gaan lopen. Mocht ik door een bepaalde reden (welke houden we maar even in het midden) niet kunnen lopen dan blijven er in ieder geval nog twee dagen over. Inmiddels loop ik alweer een aantal weken braaf mijn rondjes door het dorp, de polder en het park. Geregeld ga ik met veel zin en een vooropgestelde route van huis. Een enkele keer  moet ik mijzelf er echt toe zetten om te gaan. Zonder loopmaatje is de stok achter de deur nog maar een twijgje dat makkelijk buigen kan. En zeg nou zelf, met noodweer of vermoeidheid is de bank een stuk aantrekkelijker dan de buitenlucht, zweet en een rood hoofd. En toch ben ik iedere keer blij en vooral voldaan als ik gegaan ben. Als je doelen wilt behalen moet je er iets voor doen. Deze komen immers niet zomaar aanwaaien.

Zal ik ooit een halve marathon kunnen lopen, of misschien wel een hele? Dat vraag ik mij zo nu en dan af als ik dus met een rood hoofd, bezweet lijf en met mijn tong over het asfalt slepend de laatste meters af leg van de vijf kilometer. Want in dat geval zou ik deze afstand nog acht (!!) keer moeten lopen. Bij die gedachte zakt de moed mij in de schoenen en mijn tong breekt abrupt af. Acht keer zoveel meer slepend met mijn tong over het asfalt? Daar is ie niet op berekend en de rest van mijn lichaam overigens ook niet.

Door je doelen realistisch te houden blijf je langer gemotiveerd om aan je doel te blijven werken. Ik heb de marathon in mijn agenda gezet voor als ik “groot” ben. In de tussentijd wil ik in ieder geval de tien kilometer kunnen lopen. En graag met mijn tong binnensmonds.

Nu de vijf kilometerrondjes goed gaan wordt het tijd om er een schepje boven op te doen. We doen het rustig aan want blessures liggen op de loer en slaan toe op een onverwacht moment. Aangezien ik nog steeds GPS-loos rond ren stippel ik bepaalde routes uit via internet. Als ik bij het bruggetje rechts in plaats van links zou gaan, zou mij dit een kilometer extra opleveren. Dus ik stelde mij in op zes kilometer en vertrok van huis in een lichte dribbelpas. Snelheid, hoe graag ook, is nog steeds niet aan de orde.

Het lopen ging heerlijk. Een paar honderd meter voor het bruggetje zaten lichaam en geest echter niet gehaal op één lijn. De helft wilde links af, de andere helft wilde rechts af. Voor ik nog verder kon twijfelen aan mijzelf nam ik een kleine spurt en ging rechts af. Die ene kilometer extra moest ik gelopen hebben. Trots dat ik was omdat ik dit keer niet naar mijzelf geluisterd had verlaagde ik mijn snelheid en begroette vervolgens alle wandelaars op mijn pad. Bij het “bekende” park kwam dat knagende gevoel weer opzetten: “Je kunt ook door het park naar huis dan zijn we er sneller!” Ik negeerde mijzelf en dribbelde door tot het einde van mijn geplande route. Bij de skatebaan had ik er precies 6 kilometer opzitten. Met, uiteraard, een rood hoofd, bezweet lichaam en met mijn tong nog daar waar hij hoort liep ik de straat weer in. Een gevoel van overwinning maakte zich van mij meester.

Twee dagen na mijn eerste zes kilometer ging ik voor poging twee. Waarschijnlijk begon ik iets te enthousiast. Want ik was nog niet eens halverwege toen mijn achillespees begon op te spelen. Zul je altijd zien… Ik moest nu al inboeten op snelheid en afstand. Ik ging braaf links bij het bruggetje en besloot mijn 5 kilometer uit te lopen. Ondanks Mijnheer A. Pees had ik toch lekker gelopen maar ik baalde van die ene kilometer. Thuis werden mijn voeten en onderbenen voorzien van een massage door vriendlief die het toch al knap vond dat ik überhaupt gegaan was. Misschien vroeg ik te veel van mijn lichaam en was een kilometer in één keer te veel? Had ik er beter aan gedaan om de kilometer op te splitsen? Hoe dan ook, ik besloot een extra rustdag in te lassen in de hoop dat ik na twee dagen weer een rondje zou kunnen lopen zonder ongemakken. We waren net zo lekker bezig…

Advertenties

20 gedachtes over “Zien lopen, doet lopen (3) . . . Goed op weg?!

  1. Haha, herkenbaar. Als ik ga lopen, zijn er altijd twee stemmetjes: de een probeert me te saboteren en wil dat het rondje zo kort mogelijk wordt, en het andere stemmetje wil dat ik meteen de halve wereld afloop. En dan moet ik maar een midden zoeken. Maar goed, het voelt zo fijn! En het is inderdaad al goed dat je überhaupt gaat lopen, daar gaat het uiteindelijk om 😉

  2. Ik snap wel dat je baalde, maar toch: goed bezig! Ik loop binnen op een crosstrainer, een stuk saaier, haha. Moet soms ook echt muziek of een goed tv-programma erbij hebben om mijn gedachten een beetje te verzetten. Maar als er mensen naast mij gaan trainen probeer ik er stiekem soms toch ook wel een soort wedstrijdje van te maken. Al win ik die eigenlijk altijd omdat de meeste mensen niet zo lang op die dingen lopen :p

  3. Wat ben je goed bezig! En daarna mag een rustdag ook wel eens, want op een blessure zit je zeker ook niet te wachten.
    Het voordeel van mijn dvd’s is dat het binnen is. Tegelijkertijd is het een nadeel, haha. Ik ben van plan om me over een tijdje ook aan hardlopen te wagen. Ik heb het al wel eens gedaan, maar op de een of andere manier zijn hardlopen en ik niet zo’n goede match. Misschien komt daar nog eens verandering in!

  4. Heel knap dat je niet naar je stemmetje luisterde en gewoon de grote ronde liep. Ik luister vaak wel naar de stemmetjes die zeggen dat ik best een toetje mag met chocola, ijs en koek. Maar dat is vanaf dinsdag afgelopen, dan ga ik er weer eens een paar kilo af vasten en sporten. (ja ja ;-))

  5. En toch moet je jezelf wel in acht nemen, zeker meneer A. Pees daar kan je echt langdurige blessures aan krijgen (maar dat hoef ik jou niet uit te leggen). Ik vind dat je goed bezig bent, 5 kilometer is ook al heel erg veel he?

  6. Goed bezig hoor! Maar inderdaad ook goed naar je eigen lichaam luisteren, grenzen op zoeken is goed maar dan wel met mate en beleid. Zelf sport ik nu ook weer vrij fanatiek in de sportschool en ik kan het verschil heel goed merken, maar nu met die warmte… pff… dan ’s avonds maar een stuk fietsen, doet het ook altijd goed…

  7. Pingback: Zien lopen, doet lopen (4) … Een meevaller. | Deborah Hamar

Laat gerust een berichtje achter...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s