Op buitenrit…

Mijn “paardencarrière” begon met een verzorgpaard maatje joekel, type tuiger. Zo een die voor de kar stond bij trouwerijen. Ik was amper 14 jaar oud toen ik het beest in mijn schoot geworpen kreeg. Zijn oude verzorgster durfde er niet meer op omdat hij er steeds in volle galop vandoor ging. En ik? Ik vond het allemaal prachtig. Hij leerde mij paardrijden en in ruil daarvoor  brachten we uren in de rijbak en buiten op straat door. Het beest had een hoefkatrolontsteking en na hem een jaar intensief verzorgd te hebben moest ik afscheid van hem nemen. Hij ging naar de eeuwige groene weides waar hij pijnloos kon rennen zolang hij maar wilde.

Niet lang daarna kwam ik op een stal waar ik mijn huidige paardje kocht. Een heel verschil met de tuiger waarop ik heb leren paardrijden. Hij was van het maatje klein, type New Forest. Een pony dus. Van stokmaat 1.74 meter naar 1.47 meter. We waren een echt penny-pony-bos-cross-team. Hoe harder we konden crossen hoe leuker het was. Achterstevoren in draf door de bak was ons ook niet vreemd. Een sprongetje over boomstammen of zelf in elkaar geknutselde hindernissen maakten we wekelijks. En toen we hier op uitgekeken waren (of inzagen hoe gevaarlijk we soms bezig waren…) besloten we dressuurwedstrijden te gaan rijden. Een aantal jaar heb ik privéles met hem gehad. Rijden op manegepaarden heb ik niet langer dan een half jaar gedaan en alleen voor het behalen van mijn ruiterbewijs. Andere paarden rijden is dus niet iets wat ik wekelijks doe. Sterker nog, als je mij op een ander paard zou zetten zie ik er uit als een beginneling. Toch zei ik direct ja toen mijn vriendin mij vroeg mee te gaan op een buitenrit. En niet zomaar een buitenrit…

Weken van te voren was de datum al geprikt. Ik had er vreselijk veel zin in. Het was ruim 17 jaar geleden dat ik op een ander c.q. groter paard heb gereden. Zou ik dat nog wel kunnen? De hele week was het wisselvallig weer geweest maar deze zaterdag brak er een waterig zonnetje door en de temperatuur was ook niet onaardig. ?? Het weer werkte gelukkig mee. We togen af naar Oisterwijk. Want daar stonden twee Friezen op ons te wachten.

Bij aankomst stonden de paarden al op de poetsplaats en werden door hun verzorgsters onder handen genomen. Ze waren G R O O T ! Vriendin zag mijn bezorgde blik maar verzekerde mij dat ze de twee braafste voor ons had gereserveerd. Ik kreeg Ducky mee. Een vreemde naam voor een Fries, maar braaf was ie in ieder geval wel. Samen met een dame die de weg op haar duimpje kende reden we om 10.00 uur van stal. Ik keek direct mijn ogen uit. We bevonden ons in het midden van het bos. De ruiterpaden waren zo breed dat we met zijn drieën naast elkaar konden lopen. Dat waren nog eens andere paden dan de ruiterpaden hier in het park, die niet breder zijn dan een halve meter. Ik moest wel even wennen aan de grote passen die Ducky maakte. Vergeleken met mijn pony leek het of ik op een stoomwals zat.

1243856_610997635618626_605196045_oHet zonnetje droogde het natte bladerdek wat zorgde voor een heerlijke boslucht. We liepen langs vennetjes. Galoppeerden heuvels op en draafden hele stukken. In geen velden of wegen waren er auto’s te bekennen. Her en der kwamen we wandelaars of andere ruiters tegen. Maar verder had ik het gevoel dat we alleen op de wereld waren. Er heerste zo’n rust dat ik helemaal bij kwam. Wat een heerlijke omgeving.

De twee uur vlogen om en voor we het wisten waren we alweer terug op stal. De rit was super verlopen en ik had heerlijk gereden. Ik stapte wel als een cowboy van mijn paard en wist dat de spierpijn zich sneller zou aandienen dan wanneer ik met mijn eigen pony een ritje zou maken. De staleigenaar had voor koffie en tosti’s gezorgd. Waardoor we zeker nog een uur zijn blijven plakken.

Deze ochtend is voor herhaling vatbaar. Vriendin heeft zelfs al aangeboden om als paardentaxi te fungeren zodat ik een volgende keer met mijn eigen paardje een bosrit kan maken. Want ik weet zeker dat hij, net als ik, geniet van deze prachtige omgeving…

Advertenties

17 gedachtes over “Op buitenrit…

  1. Dat klinkt heerlijk zeg en dus zeker voor herhaling vatbaar.
    Nooit geweten dat deze omgeving zo bosrijk is.
    ’t Zal allicht wennen zo’n grote Fries in plaats van jouw eigen paardenbeest. En nu inmiddels behoorlijk spierpijn zekers? 😉

  2. klinkt als een fantastisch ritje!
    ik ben thuis opgegroeid tussen de paarden,
    ik denk dat ik eerder kon paardrijden dan fietsen,
    dat is zowat 35 jaar geleden, nu zou ik niet meer durven!

  3. Hoewel het me aan 1 kant best leuk lijkt om paard te rijden, ben ik er aan de andere kant ook wel wat angstig voor. Ze zijn zo groot… oeps…
    Hoe vind je Citadel? Mooi boek he?

    • Ja, als ze aan de kletter gaan is het wel 500 kg wat er met je vandoor gaat !!
      Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik van het boek vind… Kom niet echt in het verhaal en ben nu met tegenzin aan het lezen. (Het gedeelte dat ze net bij de politie vandaan komt en haar verhaal opgeschreven heeft ipv aangifte te doen.) Haar andere boeken had ik zo uit. Die waren spannend en lazen zo fijn weg.
      Ik geef het nog niet op.. Maar hoop wel dat het verhaal snel opgang gaat komen. 🙂

  4. Ik vind dat ik, als nitwit die nog nooit op een paard heeft gezeten, dat ik dapper door heb gelezen. Ik weet niets van paardenjargon, stokmaten, stoomwalsen en cowboys. Maar ik kreeg aansluiting bij het woord spierpijn. Maar toen was het al bijna uit. Al lezende rook ik de geur van bezwete paardenlijven, vochtige bosvegetatie en terzijde staande paddenstoelen. Toch heerlijk om dat ritje te mogen meemaken.

  5. Kan me zo voorstellen hoe heerlijk die rit moet geweest zijn. Ik ben dol op paarden, spijtig genoeg moet ik er op grote afstand van blijven wegens allergie. Ik moet ze nog maar ruiken en ik heb het zitten: niezen, kortademig en opgezwollen ogen 😦

  6. Ik heb ontzag voor paarden en vooral Friezen vind ik erg indrukwekkend. Dus ik vind het erg dapper van je. Maar ik kan gewoon voelen hoe je genoten hebt.
    Mijn dochters zijn trouwens ook helemaal met het paardenvirus besmet.

  7. Zo’n buitenrit klinkt heerlijk!
    Haha friezen hebben inderdaad een ruime gang. 🙂 (althans, de fries waar ik wel eens op rijd)
    Ik vond het begin van je stukje over je verzorgpony wel heel zielig maar wel heel mooi geschreven.

  8. Prachtige paarden, die Friezen, maar ze moesten niet zo hoog opgooien. 😉
    Tegenwoordig vind ik Tinkers heel leuk om op te rijden. Ook niet zo groot en lieve paardjes. 🙂
    Er staan er bij ons twee maar dat zijn geen manegepaarden. Ik moet het dus van onze (mijn maandagavondles) uitstapjes elders hebben.

Laat gerust een berichtje achter...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s