Een snelle vijf…

“Waar kijk ik naar?” Vraag ik mijn nichtje die een formulier onder mijn neus schuift. “Naar een snelle vijf. Zin om mee te doen?” Ik pak het formulier van haar aan en bekijk het aandachtig. Ik heb nooit iets van dit soort schema’s gesnapt en dit formulier, met lettertype priegel, is naast onverklaarbaar ook nog eens slecht te lezen. Het enige dat ik begrijp is uit hoeveel weken het bestaat en hoeveel trainingen ik zou moeten doen. “Onderaan vind je de legenda!” Zegt mijn nichtje, die het blijkbaar gewend is om aan de hand van schema’s hard te lopen. “Oh ja, nu zie ik het ook…” Roep ik nadat ik nog eens een paar seconden naar het blaadje heb zitten kijken. “Vind je het erg als ik gewoon ga hardlopen??” Vraag ik lachend terwijl ik het blaadje weer aan haar terug geef.

En zo geschiedde. Eerder dit jaar had ik al een poging ondernomen maar dat werd bruut onderbroken omdat Poownie op mijn teen was gaan staan. Nu de dagen langer worden, de zon zich meer laat zien en de paarden op het land staan, staat niets mij meer in de weg om drie keer in de week over straat te rennen met mijn tong over het asfalt en met een oververhit hoofd. De “snelle vijf” was een mooi moment om direct weer goed van start te gaan.

Ik begon met een rustige vier kilometer. Hardlopers zijn doodlopers en daar wenste ik niet aan mee te doen. Twee dagen later werden het er vijf. Ook nu lag het tempo laag. Ik deed er meer dan 34 minuten over. Ik was gesloopt. Uit ervaring weet ik dat het opbouwen van de conditie vrij snel gaat. Doorzetten is een belangrijk punt evenals volhouden. Dus twee dagen daarna liep ik wederom mijn rondje. De trainingen bouwden zich op naar drie maal in de week. Ik begon naast mijn routes ook de afstanden en snelheden te variëren.

Toen door een overvolle agenda het hardlopen in het geding kwam besloot ik zelfs om in de ochtend te gaan rennen. Op een nuchtere maag, en zonder koffie. Dat was een hele uitdaging en ik verklaarde mijzelf voor gek. Zo stijf als een plank en nogal ongecontroleerd liep ik het slaap uit mijn ogen. Maar ik deed het toch maar weer. Trots dat ik was als ik om 09.00 (oververhit) thuis kwam en klaar was voor de rest van de dag.

Mijn lichaam vertoonde na een aantal weken trainen gelukkig nog steeds geen mankementen. Het  werd tijd om weer eens bij de hardloopvereniging te buurten. Daar stond een pittige fartlek op het programma. Ik train in een groep intensiever dan wanneer ik alleen mijn rondje loop. Dat resulteerde in twee dagen flinke spierpijn. Maar dat mocht de pret niet drukken. Hoewel ik mijzelf verplicht om minimaal drie keer in de week te lopen kijk ik de dag zelf al uit naar mijn loopje van die avond. Zal het mij lukken om nu toch weer wat sneller te zijn als de laatste keer??

Het trainen begint zijn vruchten af te werpen. De spierpijn was niet voor niets. Laatst liep ik de vijf kilometer in 30.31 minuten. Dat betekend dat ik toch meer dan vier minuten van mijn eerst gemeten tijd heb afgesnoept. De eerst volgende wedstrijd wordt de Verkerkloop in Zwijndrecht. Misschien zit er dan toch wel een snelle vijf in… 🙂

Advertenties

21 gedachtes over “Een snelle vijf…

  1. Mooie prestatie om 5 in 30′ te lopen. Zelf wil ik af en toe wel sneller maar ik voel nu aan dat langere afstanden aan een “gewoon” tempo me meer liggen dan een hardloop-sessie. Ach, als we maar gezond bezig zijn 🙂

    • Dat is helemaal waar… Met fietsen zie je veel meer.
      Ik heb zelf ook ooit eens aan gedacht. Mijn vriend fietste nl ook. (ivm zijn knie nu even niet) Het leek mij leuk om samen te kunnen sporten. Maar op dit moment loop ik toch liever.

  2. Heerlijk, hè. Als je zo vooruitgang blijft boeken… Zelf stagneer ik op 25′ op 5 km. Op 10 km kan ik dit tempo niet handhaven. Vandaag liep ik voor de eerste maal 25 km, geen wedstrijd, een georganiseerde jogging. Deed er 2,5 u over. Wij Belgen zijn wel een beetje meer bescheiden. Wij spreken niet van hardlopen, maar van lopen. 🙂

    • Jeetje wat een super snelle tijd heb jij!! 🙂
      Dat ga ik nooit van zijn leven halen. Een minuutje of twee onder de 30 misschien nog net.
      Het geeft mij een enorme boost als ik zie dat ik weer iets sneller ben dan de loop van eerder die week. Ik kan nu al niet wachten om weer te gaan. Maar de beentjes voelen nog wat stijf na de wedstrijd .. (die ik overigens onder de 30 gelopen heb 😀 )

  3. Goed van je Deborah! En zo te lezen wordt je 5 toch steeds sneller 🙂
    Zelf heb ik helaas last van een overbelaste voet tijdens het hardlopen. Geen idee waardoor dat ontstaat maar pijnlijk is het zeker. En jammer ook want ik was op weg naar de 10 km maar dat gaat even duren ben ik bang. Misschien ben ik toe aan nieuwe hardloopschoenen of zal het dan toch de leeftijd zijn? 😉

    • Dat is balen Desire. Hopelijk is je voet snel over zodat je weer lekker kunt gaan lopen.
      Doe je nu nog wel andere sporten?
      Zo heb ik een tijd lang last gehad van mijn hamstring. Driekwart jaar niet kunnen lopen.

    • Wat zonde Juudith… Ik had dat eerst ook. Voor mijn opleiding moest ik lopen. Vreselijk vond ik dat. Nu ik niet meer hoef vind ik het leuker. Het word eigenlijk pas leuk zodra je gaat merken dat je het langer vol houdt of dat je sneller wordt. Dus misschien moet je nog eens een poging wagen??

  4. Pingback: 2014 in vogelvlucht… | Deborah Hamar

Laat gerust een berichtje achter...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s