Een stapje terug…

De druk op de werkvloer neemt toe als er een aantal collega’s afvallen in verband met vakanties en ziekte. De overgebleven collega’s lopen allemaal wat harder om het vele werk wat zich nu langzaam aan het opstapelen is weg te kunnen krijgen. Tandje bij, wat vroeger beginnen, wat langer doorgaan. Als aan het einde van de werkdag alles gedaan is geeft dat alsnog een voldaan gevoel… Dat mijn ogen branden in hun kassen, mijn schouders en nek vast zitten en ik deukdijen aan het creëren ben, nemen we hierbij even voor lief. Deze chaos zal niet eeuwig aanhouden. De storm moet immers een keer gaan liggen.

De rit van het werk naar huis is te kort om mijn overvolle hoofd leeg te krijgen. De adrenaline van bepaalde deadlines giert door mijn lichaam en eenmaal thuis stuiter in nog even door. Vriendlief wordt gek van mijn neurotische en chaotische gedrag en stuurt mij resoluut de keuken uit als ik die binnen kom denderen. Wanneer ik na het eten naar stal vertrek, om daar af te koelen, is de rust nog niet wedergekeerd. Zelfs Poownie stuift naar de andere kant van de bak als ik hem gedag zeg. De energie die om mij heen hangt knettert letterlijk in de lucht. Het is vermoeiend.

Helaas is het flink mistig geworden waardoor een wandeling met Poownie er niet inzit. Het zicht is niet verder dan een paar meter. Ik laat de paarden in de paddock staan en begin direct aan de stallen. Ik ren heen en weer met kruiwagens mest, riek, hooivork, plakken stro, hooinetten en emmers water. De wind speelt met mijn haar en laat het voor mijn ogen dansen. Ik weet niet helemaal of het hierdoor komt dat ik wazig zie, of dat de vermoeidheid nu ook op gaat spelen.

Na een half uur stalklusjes gedaan te hebben loop ik naar de weg om te kijken of een wandeling, al is het maar een stukje, echt geen optie is. Ik ben het pad nog niet uit en wordt in duisternis gehuld. Het is net of ik in een groot zwart gat beland ben. Alles is donker. Niet een beetje, maar echt helemaal zwart. Ik tuur naar de overkant van de wei. Die is niet eens te zien. Ook het land van de buren is in complete duisternis gehuld. Ergens vaag in de verte zie ik een oranje gloed van de straatverlichting. Het ziet er spookachtig uit. Ik heb op dit moment geen helder zicht, geluiden neem is des te beter waar. Een hek klappert tegen de omheining en een boom kraakt gevaarlijk op een bries van de wind. De rillingen lopen over mijn rug. Voor het eerst in al die jaren dat ik met poownie hier sta, vind ik het een beetje eng.

Ik besef dat ik zelf een stap terug moet doen om de rust terug te krijgen en om mij niet gek te laten maken. Als alles aan kant is haal ik de paarden naar binnen. Ik besluit Poownie lekker op stal te gaan poetsen terwijl hij en zijn buurvrouw aan het eten zijn. Poownie, met zijn mooie witte teddyberen vacht heeft die middag heerlijk in de blubber liggen rollen. Ik heb dus wat te doen en focus mij geheel op het loskrijgen van alle aangekoekte modder en zand. Het had wat weg van de eerste les van The Karate kid “wax on, wax off”. Het monotone geknaag op het hooi was tevens een ideaal achtergrond geluid om nergens aan te denken en mijn hoofd even helemaal leeg te krijgen.

Ik heb geen idee hoe lang ik bezig ben geweest. Dankzij deze grondige poetsbeurt was Poownie weer zo goed als wit. Zelf zag ik er niet uit. Het stof en zand zat in mijn haar, mijn oren en mijn neus. Mijn gezicht had zwarte vegen en mijn kleding kon direct bij thuiskomst de wasmachine in. Ik had die avond andere plannen maar de dichte mist gooide roet in het eten. Achteraf gezien maar goed ook. Door denderen is namelijk makkelijker dan een stapje terug doen. Na een heerlijke douche zat ik doodmoe (maar rustig) op de bank te genieten van een kop thee en een voetmassage van vriendlief…

Advertenties

23 gedachtes over “Een stapje terug…

  1. De adrenaline die je vanaf je werk mee naar huis neemt, kan inderdaad heel erg vermoeiend zijn. Voor je omgeving en zeker voor jou. Herkenbaar. Manlief heeft precies hetzelfde, die zit helemaal in een flow als hij thuis komt. Hij moet als het ware eerst op aarde landen voordat hij het ritme thuis weer kan oppakken. Maar jij en jouw lichaam hebben dat stapje terug goed aangevoeld en mooi dat de mist daarbij een klein beetje geholpen heeft 🙂

  2. Nou… we eindigen beiden met een douche, maar t sfeertje ervoor is wel compleet verschillend! Ik hoop voor je dat je wel een rustig weekend hebt waarin je even bij kan komen. Sterkte met alle drukte!
    Lijkt me trouwens wel een enorm bijzondere ervaring, zo in het duister opgeslokt worden in de mist…

    • Gelukkig heb ik een zeer rustig weekend. De voetbal was op vrijdagavond al afgelast. Dus kon vanmorgen heerlijk op het gemakkie wakker worden 🙂
      Ik kan je zeggen dat het best een beetje eng was. Het is in de polder al vrij donker. Maar nu met de mist was het echt helemaal donker. Alleen de oranje gloed van de straatverlichting 300 meter verderop was zichtbaar. En dat deed mij nog het meest aan de poorten van de hel denken op dat moment haha…

  3. Zo herkenbaar! Ik liep eind vorig jaar tegen hetzelfde aan, altijd maar doordenderen en toen onze thuissituatie ook eventjes heel hectisch werd, ging bij mij de accu in het rood. Gelukkig besef je het op tijd dat je inderdaad even pas op de plaats moet nemen!

    • Ja Billy… Hoe gek dat ook klinkt… Even pas op de plaats, gedachten op 0 en met iets heel simpels en eenvoudigs bezig zijn zonder afgeleid te worden door de hectische flow van die dag. Zie het als een vorm van mediteren 😊

  4. Herkenbaar bij tijd en wijle met zo’n stuiterende (overvraagde) energie thuis te komen van werk. Bij mij komt dit meestal tot uiting na een over drukke avonddienst en rond 22.30u nog iets te vinden om tot bedaren te komen…en een polder in durf ik dan ook niet meer 😉

  5. Gelukkig kan ik drukke werkdagen goed van me afzetten. Ik doe er tegenwoordig bijna een uur over on thuis te komen. 😦 Wist je overigens dat uit onderzoek is gebleken dat je bloeddruk daalt als je een dier aait? Ook al was het hard werken, je had stiekem toch een rustmomentje!

  6. Wat goed dat je de toestand bij jezelf snel herkend zodat je maatregelen kan nemen. Lekker de handen uit de mouwen werkt daarbij nog steeds. Dan ben je goed bezig geweest. Hopelijk blijft de rust nu voor langere tijd.

  7. Dat sluit inderdaad een groot stuk aan bij het 180km berichtje dat ik plaatste. Eenmaal je in die flow zit, is het moeilijk om er weer uit te geraken hè! Gelukkig kon je inderdaad een stapje terug nemen uiteindelijk.

Laat gerust een berichtje achter...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s