Verwerken kost tijd… #2

Na het overlijden van mijn vader voelde ik mij heel onrustig. Mijn lichaam en geest zaten niet op één lijn. Wat moest ik toch met dat verdriet? Terwijl mijn eigen gezin en familie er voor mij waren, voelde ik mij verlaten en alleen. Het voelde alsof er een stuk uit mijn lichaam was gehaald zonder dat ik wist waar. Onder woorden brengen hoe ik mij voelde? Dat lukte al helemaal niet. Hij zou dat jaar 60 geworden zijn. Dat is toch geen leeftijd om dood te gaan? Ik was boos, gefrustreerd en heel verdrietig. Afgezien van het overlijden van één van mijn huisdieren had ik nog nooit een rouwproces van zo dichtbij en zo intens meegemaakt.

Van lieverlee kwam het punt van accepteren. Beseffen dat het echt zo is. Dat de rest van het leven doorgaat. Ook dat van mij. Maar dan zonder vader. Het moest een plekje krijgen, werd mij verteld. Dat plekje kon mij gestolen worden. Het is zo’n ruim begrip. Wat moest ik daar nu mee? Alsof je het kunt parkeren in je achtertuin?! Die periode voelde mijn lichaam aan alsof het constant onder stroom stond. Alsof ik een tikkende tijdbom had ingeslikt die ieder moment kon afgaan. Ik wilde rennen tot ik er zelf dood bij neerviel, maar had er simpelweg de kracht niet voor.

Op een druilerige wintermiddag reed ik langs de begraafplaats. Zonder er bij na te denken parkeerde ik mijn auto en liep het terrein op. Niet dat mijn vader daar lag. Hij was naar eigen wens gecremeerd. Mijn overgroot oma ligt daar wel. Nu ik er aan terug denk weet ik niet eens wat ik daar dacht te vinden. Misschien hoopte ik op wat rust. Een klik in mijn lichaam en geest waarna ik alles, of in ieder geval iets, kon loslaten. Ik wist alleen niet precies waar ze lag en heb meer dan een uur gezocht. Ik zag vele graven en las verschillende opschriften maar heb haar niet gevonden. Ik voelde mij nog leger en ellendiger dan daarvoor. Huilend liep ik terug naar mijn auto. Wat dacht ik nu te bereiken?

Er zijn geen boekjes met handleidingen die aangeven welke stappen je moet volgen bij verdriet. Daar komt ook nog eens bij dat iedereen zijn verdriet op een eigen manier verwerkt. Er tegen vechten had geen zin. Ik liet het maar over mij heen komen en besloot per dag te kijken hoe het ging. Toen ik er aan had toegegeven kon ik het ellendige gevoel beter handelen. Er ging wel wat tijd overheen. Of het verdriet ook al een plekje had gekregen kon ik nog niet zeggen. Maar, ik wist er mee om te gaan.

Op een zonovergoten middag, een paar maanden later, reed ik langs de begraafplaats. Ik parkeerde mijn auto en liep het terrein op. In mijn hand één witte roos. Vastbesloten om het graf van mijn oma te vinden. Ik kwam langs verschillende graven en las de teksten. Liep voorbij de grote eik. Bukte bij een graf om een gevallen vaas overeind te zetten. Halverwege het pad draaide ik mij om. Daar lag ze. Gevonden zonder te zoeken. Mijn overgroot oma. Het gemis van mijn vader was groter dan anders, maar de pijn was niet langer schrijnend. Hoewel het nog steeds op mijn schouders drukte en ik zijn verlies met mij mee sleepte, was het dragelijk. Vanaf dat moment wist ik, ik kom er wel…

Advertenties

13 gedachtes over “Verwerken kost tijd… #2

  1. Mooi. Bedankt om te delen. Het biedt troost dat rouwen voor iedereen zo veel tijd kost. Dan voel ik me weer normaal. En een klein klein beetje minder eenzaam.

  2. Wat mooi, die ‘hulp’ van de voorouders. Ik zou bijna schrijven: je bent een gelukkig mens. Dat zul je zelf waarschijnlijk niet zo voelen, met het verdriet nog zo vers. Toch geeft deze ‘toevalligheid’ je het vertrouwen dat je er wel komt. En zo is het!

  3. Moeilijke thema’s zijn dit. Veel mensen zeggen ook gewoon, je moet het nu achter je laten. Maar verdriet valt niet te commanderen. Het is er of het is er niet. En het enige wat je eigenlijk kan doen, is het voelen en doorleven. En hopen dat het op een dag beter wordt….

  4. Ik krijg een brok in mijn keel. Bedankt voor het delen. In mijn gedachten komt meteen de overlijdens van mijn opa’s, waar ik het nu jaren later nog steeds wel eens moeilijk mee heb. Ik vraag me soms af of ik alles eigenlijk wel al goed verwerkt heb, aangezien ik nog steeds zo emotioneel kan worden als ik eraan terugdenk. Achter je laten is lastig en hoeft ook niet. Accepteren en af en toe een potje janken. Het geeft aan dat het om iemand gaat die heel belangrijk voor je is/was. Sterkte meid.

  5. Soms kan het je ineens zo overvallen. Tenminste dat heb ik. Dat ik ineens van binnen een hele heftige pijn voelt,een steek in / door mijn hart. Herken jij dat?
    Wat heb je dit mooi geschreven. Ik begrijp het zo goed. X

  6. Het kan je ineens zo overvallen, dat verdriet. Ik heb het regelmatig met muziek en dan meestal wanneer ik in de auto zit en ‘nergens’ aan hoef te denken… Dan is hij er ineens… Hij en de herinnering…

Laat gerust een berichtje achter...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s