Hoe het begon…

Een paar jaar geleden is het begonnen. De wekker ging iedere zaterdagmorgen op een onmenselijk vroeg tijdstip af. Voor een potje voetbal. Notabene ergens in één of ander godverlaten dorp op de eilanden. Nu is er met dat laatste natuurlijk niks mis. Wel wanneer je er een uur voor moet rijden (enkele reis!) terwijl de kids nog geen twee keer 20 minuten speelden. Dat zoonlief op voetbal zat was prima. Maar ik voelde er weinig voor om mijn zaterdagen in weer en wind langs het veld te staan. Om 8 uur in de ochtend!! De voetbal werd, zeker het eerste jaar, een vader en zoon uitje terwijl ik thuis op mijn gemak wakker werd en de ochtend in kon vullen zoals ik wilde.

Voetbal was nooit zo mijn ding geweest. Ik snapte niks van het spelletje. Vond het zelfs saai (want voetbal…) Voor zoonlief ging ik, uiteraard alleen bij goed weer, zo af en toe toch eens mee.  Kijken bij wedstrijden of tijdens een training. Ik leerde de andere ouders kennen en uiteindelijk kon ik zelfs de kinderen uit elkaar houden. Op een keer had ik toegezegd wat foto’s te maken tijdens een training. En dat was precies het moment waarop ik mij afvroeg waarom ik dit niet eerder was gaan doen. Ik maakte afspraken met de ouders en kids. Wanneer ik mocht oefenen tijdens een training of wedstrijd zouden zij de foto’s van mij krijgen. Dat was een deal.  Voetbal, Foto Hamar, sportfotografie, 's-Gravendeel

Het werd een uitdaging om iedere zaterdag opnieuw een aantal scenes te vangen die een op zichzelf staand actiebeeld lieten zien maar bij elkaar een overzicht van de gespeelde wedstrijd vormden. Hoe tof om later de foto’s terug te zien. De verbeten bekkies, het duw en trekwerk, de “per ongeluk” uitgestoken voet. De actie die met 1/2500e van een seconde wordt vastgelegd, en vaak met het oog niet zichtbaar is omdat het zo snel gaat. Hoe beter ik het team leerde kennen hoe eerder ik in kon spelen op bepaalde acties die ergens op het veld zouden gaan plaatsvinden. Ik begon er steeds meer plezier in te krijgen. Ik leerde het spelletje voetbal op een andere manier kennen. Saai? Hoe kwam ik daar nu bij?

Ik begon het zelfs zo leuk te vinden dat ik mijn fotospullen ben gaan afstemmen op sportfotografie. Een snellere camera en een grotere lens. En natuurlijk schafte ik ook een regenjas voor mijn nieuw verworven spulletjes aan. Want naast de lijn zitten tijdens een fikse regenbui leverde namelijk toffe slidingplaatjes op. In weer en wind, het maakte voor mij niet langer uit. Geregeld kwam ik zeiknat en tot op het bot verkleumd thuis. Bij het terugzien van de foto’s was ik vaak (niet altijd, maar vaak!) weer helemaal blij.

Voetbal, KNVB, Foto Hamar, sportfotografie, actieZo groeide ik met zoonlief en zijn team mee. Een aantal jaar lang zat ik in de Hoeksche Waard bij verschillende teams aan de zijlijn. Vorig jaar is hij gescout door FC Dordrecht en door de KNVB. Na wederom toestemming gevraagd te hebben mocht ik ook daar langs de lijn zitten. Het afgelopen jaar zag ik verschillende stadions en kwam ik op plaatsen waar ik zonder zoonlief nooit zou zijn geweest. Inmiddels zijn alle toernooien gespeeld. Het voetbalseizoen is nu echt afgelopen. Het boek is uit, de koek is op! Na de zomerstop gaan we er weer tegenaan. Ik heb er nu al vreselijk veel zin in. Dat voetbal is echt zo gek nog niet!

 

Advertenties

14 gedachtes over “Hoe het begon…

  1. Leuk geschreven en ik snap je verandering van standpunt wel. Als mij zoon een voetbaltalent was gebleken, was is ook vast meegegroeid en had ik het spel leren waarderen. Maar die van mij bleek ongeveer het tegenovergestelde van een talent, hij rende liever weg van de bal. En ik vond het niet zozeer saai, maar afschuwelijk met al die schreeuwende ouders aan de kant en hoe er ook bij die kleine mannekes al enorm op presteren (en winnen) werd gefocust.
    Maar ik heb vast een eenzijdig beeld en je foto’s zijn ontzettend knap en gaaf!

    • Kan mij je mening helemaal voorstellen vwb de schreeuwende ouders. Ik heb aan de zijlijn gezeten bij clubs waar het helemaal niet leuk was om te zijn. Laat staan om daar te voetballen. Gelukkig hadden wij niet zo’n team van ouders aan de kant. Bij FC Dordrecht (en de KNVB) mogen de ouders zich er niet eens mee bemoeien. (Wordt natuurlijk wel gedaan, maar een heel stuk minder).
      Dank je wel voor je reactie.

  2. Echt zo leuk dit! Dat je eigenlijk iets dat je niet leuk vindt gewoon omzet in iets positiefs. Ik krijg er helemaal zin van om ook te gaan fotograferen als mijn zoon (als ik die ooit krijg) op voetbal of welke sport dan ook wil. Zo maak je jezelf nuttig en blij en het is ook fijn voor je zoon. Echt prachtig!

  3. Door de lens van de camera bekijk je zo’n wedstrijd toch op een andere manier. Ik heb afgelopen jaar ook een keer langs de lijn gestaan omdat twee achterneefjes van Partner tegen elkaar speelden. Met ooms, tantes en nichten langs de lijn werd het ineens heel gezellig,

  4. Jeetje, wat volgen we elkaar al lang 🙂
    Leuk die ontwikkeling te mogen meevolgen, hoewel ik je foto’s altijd al goed vond/vind.
    Geniet van de zomerstop, op naar het volgende seizoen met weer prachtige verhalen en foto’s 🙂 XxX

Laat gerust een berichtje achter...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s