Follow that fox…

Een paar weken geleden zaten Yvonne en ik samen “opgesloten” tijdens onze digitale vogeljacht. We schoten die dag heel veel foto’s. De een nog mooier dan de ander. Mooie foto’s maken, maakt ons hebberig. We wilden meer. Tijdens een van de rustige momenten die we hadden werden de agenda’s naast elkaar gelegd. Omdat we alle twee het zelfde idee hadden was ons volgende uitje binnen no-time gepland. Stiekem konden we niet wachten tot het zover was. Nu maar duimen voor mooi weer…

Het is eindelijk de bewuste woensdag en iets later dan gepland zitten we met zijn drieën in de auto op weg naar de Amsterdamse Waterleidingduinen. Tot voor kort een gebied waar ik nog nooit eerder van had gehoord. Het is een duingebied tussen Zandvoort en Noordwijk en zorgt voor oa de voorzuivering van 2/3 van het drinkwater van Amsterdam. Heel de week was het takkeweer met hoosbuien en winterse kou. We waren een beetje bang dat deze dag in het water zou vallen. Maar laat het uitgerekend vandaag stralend herfstweer zijn. Hoe is het mogelijk?!

Tegen het middaguur komen we aan. Al direct valt mij de rust op. Ik had verwacht omver gelopen te worden door hordes mensen. Maar niets is minder waar. Er zijn vier ingangen in dit park. Dat zorgt voor de nodige spreiding. Een kaartje kopen is voor 18 jaar en ouder wel verplicht. Maar voor de prijs van €1.50, pp hoef je het niet te laten. Het wandelpad strekt zich voor ons uit. Even voel ik mij Doortje uit de Tovenaar van Oz. Volg het gele pad. Het mooie is dat je juist hier van de gebaande paden af mag. 

De eerste mogelijkheid die we hebben doen we dat ook. Ergens in de verte zien we een roedel herten. Voorzichtig proberen we dichterbij te komen. De dieren hebben ons al lang gespot en lopen bij ons vandaan. We laten ons niet zomaar afschepen en wandelen op ons gemak achter de sloomste van de groep aan. Over de hei, door het bos en voor we het weten staan we in een duinkom. Ik kijk mijn ogen uit. Overal lopen herten en reeën. Wat is het hier prachtig! In geen velden of wegen zijn er mensen te bekennen. Wat een rust! Hier zou ik dus uren kunnen vertoeven. Maar dat gaat niet want we zijn eigenlijk speciaal voor de vos hier naar toe gekomen. 

Nadat we een korte pauze achter de rug hebben, want wandelen maakt hongerig, komen we al babbelend weer aan bij het wandelpad. Nog geen twee stappen op dat pad en we worden begroet door Apple Bandit. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is komt hij kijken wie we zijn en of we nog iets te knagen bij ons hebben. Heel even staan we elkaar, en de vos ons, verbluft aan te kijken. Al snel gaan we over tot actie en schieten we er met ons toestel op los. Ik krijg mijn enthousiasme nog maar net beteugeld.

Wanneer ik door mijn hurken ga en mij stil houd komt hij zo dichtbij dat ik hem praktisch kan aaien. Ik ben mij er terdege van bewust dat niet alle vossen zo cute zijn. Eigenlijk is het heel bijzonder dat een wild dier zich zo kwetsbaar opstelt. Wat een geluk dat wij nu net deze vos mogen treffen. Wat een prachtig dier!

Rode vos kijkt door de bosjes naar iets in de verte Vos tussen de bosjes.

 

🦊

Meer vossenfoto’s zien? Volg mij dan op Instagram

🦊

 

Advertenties

Het was het wachten waard… 

Het is pikdonker en de wereld is nog in diepe rust als mijn wekker afgaat. Gedesoriënteerd tik ik hem uit. Ben ik hem soms vergeten uit te zetten? Maar dan herinner ik mij weer waarom ik, notabene op een zaterdag, om 05.15 uur wakker wilde worden. Over een uur staat vriendin Yvonne voor de deur. We gaan op vogeljacht!! Ik weet niet helemaal zeker wanneer het jachtseizoen in Nederland van start gaat. En eigenlijk wil ik dat niet weten ook. Want, ook al zou het nuttig zijn om flora en fauna in stand te houden,  ik kan niet zo goed tegen dit soort menselijk vermaak. Daarom doen wij het op een vriendelijke manier. We schieten ze enkel digitaal.

Inmiddels heb ik hier al wat ervaring mee. Ik hoef niet meer, zoals de eerste keer, mijn hele hebben en houwen mee te slepen. Ik weet wat mij te wachten staat en ik weet ook wat ik totaal niet zal gaan gebruiken. Geen overload aan onnodige spullen dus. Hoewel ik nog steeds drie tassen meesleep (waarvan één voedsel-survival-kit, ik weet immers nooit wat voor grote trek ik in eens kan krijgen) ziet het er tenminste niet meer uit als een complete volksverhuizing. Mijn tassen had ik de avond ervoor al ingepakt en om 06.15 uur sta ik er helemaal klaar voor. 

Een kleine drie kwartier laten zitten we gecamoufleerd en jacht-klaar in onze hut. Het daglicht heeft eerst nog wat moeite om terrein te winnen. Maar wanneer het eenmaal door de barricade van de nacht heen weet te breken, gaat het snel. Een goudgele gloed kleurt de bomen en rietstengels voor ons. Je zou het moeten zien, maar alleen dit is al een plaatje. De ochtend wordt ingeluid met het gekwetter van vogels en het kwaken van wat eenden. Alle overige geluiden lijken wel van heel ver weg te komen nu we zo opgesloten zitten. Eigenlijk is het heel fijn wakker worden. Ik mis alleen nog een bak koffie. Maar bang om iets te missen, durf ik niks te pakken. 

Het duurt even voor het eerste vogeltje zich laat zien. Een geel kwikstaartje. Heel parmantig wipt het van de ene stronk naar de ander tot het in de poel met water staat. We proberen verschillende instellingen op ons toestel uit tot we tevreden zijn met het beeld. De kwikstaart had ik nog niet eerder gezien en is daarom een leuke aanvulling op mijn reeds gefotografeerde vogellijst. De merel, zowel het mannetje als het vrouwtje komen voorbij. Wat eendjes en een paar duiven. Het roodborstje is eveneens van de partij. De koolmees-familie is aanwezig en wat huismusjes, groenlingen en vinkjes sluiten de rij. Op de valreep is ook de bonte specht een minuut of vijf aan het werk in de boom voor ons en op een afstandje kijkt een reiger ons wantrouwend aan. (ik weet heus wel dat jullie daar zitten!!) Daarna wordt het stil. 

En het blijft even stil. Gelukkig hebben wij altijd voldoende te bespreken en komen dan ook zeker onze tijd wel door. We maken ook van dit rustmoment gebruik om wat te eten en te drinken. Net wanneer wij alles op hebben en ons beginnen af te vragen waar de rest van het gevederde gespuis blijft, het mag dan wel weekend zijn toch had ik wat meer beweging verwacht, komt het ijsvogeltje aanzetten. En dat, beste lezers, maakt meer dan goed!!

Ijvogel op tak

Geïnteresseerd in meer vogelfoto’s? Volg mij dan op instagram

 

***

Fotograferen maakt zen…

Heel stil blijf ik liggen. Als ik doe alsof ik slaap kan ik mijn lichaam misschien wel voor de gek houden. Want alleen als ik slaap voel ik mij beter. Dus ik adem langzaam in en uit. Ik beweeg mij verder niet, ook al “slaapt” mijn arm, hij wel! Ik ben zogenaamd nog ver in dromenland. Veel later dan half 9 ’s morgens kan het nog niet zijn. Ik hoor de kinderen van de school hiernaast gillen en zingen. De werklui van een paar straten verderop zijn ook al even aan de gang. Auto’s, brommers en blaffende honden. Normale alledaagse geluiden. Alleen komt alles keihard mijn oorschelp in gedenderd. Maar ik zou niet bewegen, dus blijf ik liggen zoals ik lig.

Mijn lichaam laat zich niet langer voor de gek houden. Een flinke hoestbui is het gevolg. Mijn ribben voelen aan alsof er een stomp op is gegeven. Als ik hiervan op adem ben gekomen, open ik heel voorzichtig één oog. De kamer draait om zijn as. Laat maar. Ik sluit hem snel. Al een paar dagen lig ik met griepverschijnselen op bed. Zielig te liggen wezen. Ik ben bijna nooit ziek. Meestal stel ik ziek zijn gewoon uit tot hij mij vergeten is en verder gaat naar een volgend slachtoffer. Heel de winter was het mij gelukt hem te ontlopen. Ik had immers veel te vaak leuke dingen op de planning staan om ziek te kunnen zijn. Maar dit keer was er geen ontkomen aan. Mijn limiet van verschuiven was voorbij.

Terwijl de heren al vertrokken zijn lig ik dus zielig in mijn bed. Hopen dat de wereld snel stopt met draaien. Dit is overigens een stuk goedkoper dan een dagje Efteling, dat dan weer wel! Maar ik moet er niet aan denken om nu een zak popcorn weg te werken. Of een hotdog. Of een suikerspin. Ik troost mij met alle leuke dingen die ik de afgelopen weken heb gedaan. Een van die dingen was het maken van vogelfoto’s. Wat een geweldige ervaring was dat. Nog dagen na de bewuste dag keek ik mijn foto’s terug. Iedere keer zag ik weer iets nieuws, of bewerkte ik hem weer iets anders. Het gaf mij zo vreselijk veel voldoening. Dat ik in staat ben geweest om die platen zo te maken!?

Ik realiseerde mij dat ik dit euforische gevoel ook heb bij het maken van voetbalfoto’s. Hoewel ik deze natuurlijk ook voor de spelers en de club maak, geeft het mij heel veel voldoening. Ook met die foto’s kan ik uren bezig zijn en als ik ze terug kijk trots zijn op mijn werk. Als ik aan het fotograferen ben ga ik helemaal op in het moment. Dit werkt voor mij zo ongeveer hetzelfde als mediteren of hardlopen. Ik zit zo in het hier en nu dat ik mij geen moment druk maak over andere dingen. Mijn zorgen zijn er even niet en alles waar ik mij druk over zou kunnen maken doet er gewoon niet toe. Het enige dat telt is het vangen van die ene plaat.

Gelukkig is het nu weer wat warmer en voel ik mij alweer iets beter dan van de week. Hopelijk kan ik snel weer aan de slag langs het veld. En wat de vogels betreft… We hebben al een nieuwe locatie gespot. Eens zien wat we daar kunnen “vangen”.

Deborah achter fototoestel met grote witte lens.

@ work. Foto gemaakt door Ed Baars van EB Sportfotografie.

 

***

Vroege vogels…

Een groot gedeelte van de dag zou ik mij stil moeten houden. Met stil houden bedoel ik: niet praten, niet druk doen en vooral geen onverwachte bewegingen maken. Want dat zou ze wel eens af kunnen schrikken. Een hele uitdaging voor mij want zelfs in mijn slaap ben ik geregeld heel druk. Maar, als je iets graag wilt moet je er wat voor over hebben. Al zeker 1.5 jaar staat er een puntje op mijn photo-bucket-list waar ik pas een paar weken terug echt werk van heb gemaakt. Ik wil heel graag vogeltjes fotograferen. En dan bedoel ik niet zomaar een plaatje van een vogel. Maar portretten van (het liefst kleine) vogels. Beeldvullend. Uiteraard in hun eigen omgeving.

Met een park en polder als achtertuin heb ik verschillende soorten vogels voor het uitkiezen. Ik kwam er al snel achter dat er heel veel voorbereiding en doorzettingsvermogen bij kwam kijken om dicht bij deze vogels te kunnen komen. Ik joeg de dieren enkel voor mij uit in plaats van ze in hun eigen doen en laten op de plaat te zetten. Sommige natuurfotografen zijn wel een jaar bezig om zich te verdiepen in hun project. Om één met de natuur te worden zodat er niks verstoord zou worden. Want dat is natuurlijk het laatste wat we willen. De dieren en rust verstoren enkel voor een mooie plaat. Maar sjeez, waar ging ik die tijd vandaan halen?

Gelukkig kan het ook anders. Oom B. eveneens hobbyfotograaf en ik huurden een dag lang, een vogel-hut. Het grote voordeel van een hut is dat de vogels zich niet bewust zijn van onze aanwezigheid, of ze zijn zo vriendelijk om in ieder geval te doen alsof. Zo krijgen we de kans heel dicht bij te komen en ze te fotograferen in hun eigen, al dan niet gecreëerde, omgeving. Zonder ze verder te storen tijdens het badderen, eten, vechten of wat vogels allemaal nog meer doen in hun vrije tijd.

Vorige week was het dus zo ver. Al heel vroeg in de ochtend reden we naar de hut. Voor ons bevonden zicht een twee tal waterpartijen, boomtakken, wilgenschuttingen, gras en diverse soorten struiken. Tussen dit en ons enkel de (geblindeerde) ramen van het hutje. Hier moest ik mij dus stil houden. De natuur is niet te sturen dus ik moest gewoon geduldig wachten op dat wat zich voor mijn neus zou laten zien. Het feest begon al voor we goed en wel geïnstalleerd waren. Ik had niet eens tijd om druk te doen of te praten. Of koffie te drinken. Er waren zoveel verschillende soorten, kleuren en formaten vogels. Ik kon mijn geluk niet op toen zelfs de ijsvogel zich vier keer liet zien. Als klap op de vuurpijl was daar ook nog heel even de sperwer.

We hebben echt genoten van deze bijzondere dag! Wanneer alles in bloei staat komen we zeker nog eens terug. Hieronder een zeer kleine selectie van de veel te veel geschoten platen.

Ijsvogel, Kingfisher op takSperwer Bonte specht op boomVinkje op takVlaamse gaaiIJsvogel met vis in bek.

 

***

Gas op die lolly…

“Misschien overbodig om te vermelden: neem oude kleren mee!” Stond er op de uitnodiging. Hoewel zoonlief het in eerste instantie onnodig leek, hoe kan ik nu vies worden? Was ik blij dat ik er toch op aangedrongen had. Een van de ouders had als afsluiting van het voetbalseizoen een uitje voor het hele team georganiseerd. Op het programma stond een middagje crossen met minimotoren voor de boys. Aansluitend een heerlijk buffet voor alle aanwezigen gevolgd door een gezellige avond voor de ouders die bleven plakken.

Die zaterdag, direct na de laatste thuiswedstrijd, reden we naar Noordeloos. Het altijd rustige plaatsje werd wakker geschud door het “gespuis” uit Dordrecht en omstreken. In een vorig leven was ik ooit eens door Noordeloos heen gereden. Ik kon mij niet herinneren dat het er zo prachtig uitzag. Landelijk uiteraard. Mooie boerderijen, prachtige huizen, grote tuinen. Rustig gelegen aan het water met hier en daar een idyllisch bruggetje. Zoonlief dacht daar iets anders over. “Yuk, het stinkt hier naar koeienstront.” Tja, dat dan weer wel…

Op plaats van bestemming werden we al opgewacht door de vrouw des huizes met een hapje en een drankje. Voor de jongens stonden er bakken met snoep en een slushpuppy automaat. Nadat iedereen gearriveerd was liepen we naar het terrein waar het allemaal moest gaan gebeuren. Een groot grasveld met daarop een uitgezet parcours. De regen, die heel de dag was weg gebleven, begon langzaam te vallen. Nog voor we het einde van de straat bereikt hadden, kwam het met bakken uit de hemel. De eerste groep was echter al gestart met hun ronde terwijl wij mochten schuilen bij de motordealer. Die maakte er totaal geen punt van dat er opeens 15 kletsnatte ouders binnen stonden. Terwijl wij stonden te wachten tot de ergste buien voorbij getrokken waren werd er koffie en thee getapt.

Het crossen was tijdens de plotselinge moesson gewoon doorgegaan. De jongens hadden, afgezien van een nat pak en wat kou, hier geen hinder aan ondervonden. Achteraf was de regen wel goed voor het parcours. Het gras was nu lekker glad waardoor het echte crossen afgewisseld moest worden met nadenken en behendigheid. En dat gaat, op deze leeftijd, niet altijd hand in hand. De mooie grasmat was binnen tien minuten omgeploegd tot een modder- en slipparcours. De val- en glijpartijen, tot hilariteit van in ieder geval mijzelf, bleven dan ook niet uit.

Hoe langer ze bezig waren hoe fanatieker ze werden. Toen de wil om te winnen de overhand kreeg was het hek van de dam. Het woord smerig kreeg deze dag een nieuwe betekenis. De motoren, de kleding en zelfs hun gezichten. Overal zat gras, modder en zand. De organisatie vond het schitterend. Niet zeuren, maar gas op die lolly!! Er werd zelfs een echte wedstrijd georganiseerd. Met een aantal verplichte rondes en een beker als trofee.

Aan het einde van de rit toen de strijd gestreden was, de foto’s gemaakt en de laatste drankjes gedronken waren, liepen we met de complete groep terug naar het huis. De tonnen met water stonden al klaar zodat de smeerkezen zich eerst konden fatsoeneren voor we met zijn allen aan tafel gingen.

Deze dag gaat de boeken in als waanzinnig!! Super georganiseerd en heel gezellig. Kortom een dag die iedereen zich nog lang zal heugen. Ook de bewoners van Noordeloos! Want daar was het nog lang, heel lang, onrustig…

spelers van FC Dordrecht doen wedstrijd op minicrossmotoren

Vieze kleding na een valpartij met de crossmotor

FC Dordrecht speler gaat slippend door de bocht op minimotor

Spring maar achterop bij.

Van winst naar gelijkspel…

“Aah ga nu mee joh?!” Vroeg vriendlief bijna smekend. Na zes keer vragen stemde ik eindelijk in. “Alleen als het niet regent!” Was mijn antwoord. Dus zat ik met beide heren in de auto op weg naar Almere, waar FC Dordrecht een wedstrijd tegen Almere City U14 moest spelen. Overigens niet zomaar een wedstrijd. Voor Dordrecht zou dit wel eens de beslissende wedstrijd kunnen zijn om kans te maken op het kampioenschap. De koploper zou zich natuurlijk niet zomaar gewonnen geven. Het zou een interessante pot kunnen gaan worden.

Dat mijn adrenaline bij een partijtje voetbal zo zou stijgen had ik niet kunnen bedenken toen ik in de auto stapte. Als fotograaf ben ik over het algemeen alleen met de acties op het veld bezig. Niet eens zo zeer met het spelletje zelf. Want, wat weet ik daar nu van?! Ik ga vaak zo op in mijn eigen bubbel dat ik niet mee krijg wat er allemaal aan de kant van het veld gebeurd. Bij deze wedstrijd ging dat jammer genoeg iets anders. De supporters waren druk en luidruchtig. Helaas niet altijd positief. Ik werd er een beetje kregelig van en voelde de irritatie onderhuids kriebelen. Wanneer al dat gejoel op mij al zo’n indruk maakt wat doet het dan met de spelertjes (want laten we eerlijk zijn, de leeftijd is 13/14 jaar) op het veld?

Ik heb mij geprobeerd de rest van de wedstrijd te distantiëren van al dat geblèr. Wat niet even makkelijk was toen twee vaders van de tegenpartij het nodig vonden het hele spel van Dordrecht van negatief commentaar te voorzien, op nog geen meter bij mij vandaan. Ondanks dat het een belangrijke wedstrijd was, stonden we niet bepaald bij de klassieker Ajax-Feyenoord. Toen de grensrechter van de tegenpartij besloot het winnende doelpunt van Dordrecht als onterecht aan te merken omdat hij een overtreding had waargenomen en de scheidsrechter hier in mee ging, was mijn irritatiegrens bereikt. Dordrecht had echt heel goed gespeeld, beter dan Almere en ze hadden het verdiend deze wedstrijd te winnen. Voor het eerst in al die tijd pakte ik teleurgesteld mijn fotospullen in.

Later begreep ik dat de scheidsrechter had aangegeven een foute beslissing te hebben genomen. Het afkeuren van het doelpunt was niet terecht geweest. Dordrecht had met 3-2 van Almere gewonnen. Helaas kon de uitslag niet meer terug gedraaid worden dus bleef het bij 2-2. De eerst volgende wedstrijden zal Dordrecht meer dan alles moeten geven om alsnog kans te maken op het kampioenschap. Wanneer ze niet gehinderd worden door partijdige grens- en scheidsrechters en hierdoor de kans krijgen een eerlijk spel te spelen, moet dat zeker kunnen! Voor nu kan ik zeggen: we hebben in ieder geval de foto’s nog!!

Dordrecht opent de aanval op Almere City U14

Omhaal op bal door FC Dordrecht speler Damian den Beste

Gevecht om de bal tussen FC Dordrecht en Almere City U14

Blijdschap voorafgaande aan het afgekeurde doelpunt bij FC Dordrechtspelers

Uit de oude doos: Euh… Oh ja!!

“Van de week zat ik te grasduinen op mijn eigen blog en kwam verhaaltjes tegen die ik alweer helemaal vergeten was. Om sommige verhaaltjes heb ik zelfs moeten lachen. Tijdens het lezen herinnerde ik mij weer hoe het één en ander er aan toe ging en hoe ik vervolgens onderstaand blogje geschreven heb. Dit weekend een blog uit de oude doos.”

Terwijl zoonlief twee seconden geleden de bank voor zijn bed verruild heeft en ik op het punt sta om languit op de bank te ploffen, met een boek in mijn ene hand en een heerlijk bakkie thee in mijn andere hand, gaat de deur weer open. Met een grijns kijkt hij mij aan. En dat is niet de grijns waarmee hij mij een grapje komt vertellen. Dit is de grijns waarmee hij hoopt respijt te krijgen voor iets wat hij niet gedaan heeft…

“En daar kom je nu mee??” Zeg ik met een frons die mijn overgroot oma niet misstaan zou hebben. “Ja, als ik er eerder aan had gedacht had ik het wel eerder gemaakt!!” Zegt mijn steeds bijdehanter wordende puberzoon. Daar zat natuurlijk een kern van waarheid in. Als hij deze niet een soort van, beetje, verdraaid heeft. Ik kijk hem nog even een volle seconde of drie doordringend aan. Maar geef dan toe. Samen gaan we aan tafel zitten. De laptop wordt opgestart en uit zijn tas verschijnen verschillende printjes, folders, kladbriefjes en andere vodjes die door moeten gaan voor een werkstuk in spe. “Jij hebt echt geluk dat werkstukken maken mijn favoriete bezigheid was toen ik nog op school zat!” Zeg ik. “Nou gelukkig wel. Dan heeft iemand van ons het vanavond nog naar zijn in!” Krijg ik gekscherend terug. Mijn wenkbrauwen zijn van verbazing nu zover opgetrokken dat ze bijna mijn haar grens raken.

Terwijl hij oplepelde waar zijn werkstuk uit moest bestaan vlogen mijn vingers over het toetsenbord om een indeling te maken waar Mijnheer de Directeur tevreden mee was. Vervolgens wisselden wij van plek. Ik zocht op mijn pc de informatie op om mijzelf in te lezen in het onderwerp en hij begon aan de inhoud van de tekst. Zwijgend zaten we naast elkaar en de klok tikte gestaag door. Ik bedacht mij nog dat er wel erg veel uit de kast getrokken werd om iets later naar bed te mogen. Ondertussen zocht ik alvast wat mooie platen op die hij kon gebruiken om zijn werkstuk wat meer uitstraling te geven. Gaf ik uitleg over Word en het plaatsen van foto’s en grafiekjes. En hij legde mij weer uit waarom hij gekozen had voor juist dit onderwerp en wat hij er van geleerd had. (iets met indelen van tijd en prioriteiten stellen…)

2,5 uur later strompelende zoonlief eindelijk naar boven om te gaan slapen. Zelf kwelde ik mijn ogen nog wat langer door het document alvast te printen. Ik wilde het risico niet lopen om ‘s morgens vroeg nog ruzie te moeten maken met de printer wanneer deze plots niet zou willen mee werken. Inmiddels weet ik alles van ijshockey. Nu alleen mijn cijfer nog!

IJshockeywedstrijd waarbij Groningen een bodychek maakt bij Dordrecht. Foto Hamar zal veilig in dug-out

De vier van november…

De maand november is voorbij gevlogen en ik heb niet stil hoeven zitten. Naast alle verplichte zaken zoals werken en het huishouden, was er voldoende tijd om mij bezig te houden met fotograferen. Dit keer ook nog eens op vier verschillende locaties. Ik heb geen zaterdag onbenut gelaten.

Zo reden we op 5 november vanuit Dordrecht naar Fortuna Sittard. Gezellig met zijn allen in een bus die één van de fanatieke voetbalmoeders had geregeld. Het werd een drukke rit. Gekakel van moeders, gelach van vaders en geschreeuw van de spelers. Het moet gezegd: een gezellige bende!! De terugweg werd zowaar nog drukker, want de wedstrijd werd met 2-3 gewonnen. Er werd gezongen, gesprongen en gehost. Even dacht ik dat de bus het zou begeven. De supporters die nog niet bekend waren met het clublied van Dordrecht (ik dus…) kunnen vanaf die wedstrijd zonder moeite uit volle borst mee zingen. Want echt, die schapenkoppen waren niet meer te stoppen…  (olé olé)

Zondag 13 november had Excelsior een vriendschappelijk toernooi voor spelers U14 georganiseerd. Brabant United, NAC, Roda JC, Excelsior en FC Dordrecht waren uitgenodigd. Volgens mij had FC Dordrecht eerdere wedstrijden tegen deze teams verloren. Het zou dus een zwaar maar, hopelijk, leerzaam toernooi worden. Uiteindelijk wonnen ze er twee van de vier van de teams waar ze het niet van verwacht hadden. Namelijk van NAC, die een stel reuzen op het veld hadden neer gezet, en van Excelsior. Met geheven hoofd en een verdiende twee plaats keerden we huiswaarts. De weersomstandigheden waren voor het fotograferen niet optimaal. Het was droog, maar grauw.

Op zaterdag 19 november had Slikkerveer U15 een thuiswedstrijd. De tegenstander was ’s-Gravendeel U15. Zoonlief zijn oude clubgenoten. Omdat hij zelf geen wedstrijd had besloten we ’s-Gravendeel aan te moedigen. Natuurlijk gewapend met mijn camera. Zelfs de scout van FC Dordrecht was present. Altijd opzoek naar talent! De heren van ’s-Gravendeel hadden het zwaar. De eerste helft kwamen ze er niet eens aan te pas. Toch wist Slikkerveer maar één keer te scoren. De tweede helft liep de wedstrijd iets beter en was er meer actie. Daar werd ik ook wel blij van. Helaas voor Slikkerveer, gingen de punten na een moeizame start van de wedstrijd alsnog met ’s-Gravendeel mee naar huis.

Op zaterdag 26 november moest Zoonlief richting Groesbeek om een wedstrijd te spelen. Ik besloot niet mee te gaan, maar mijn tijd door te brengen in het stadion van Dordrecht voor de wedstrijd U15 tegen Nuenen U15. Na een uurtje kreeg ik een berichtje dat het hartstikke mistig en heel koud was in Groesbeek. Terwijl ik een heerlijk zonnetje had. Mijn keuze om hier te blijven was dus zo slecht nog niet. Vergeleken met de wedstrijden van U14 zat er al heel wat meer actie in het spel. Ik had soms moeite om de spelers te volgen. Beide teams hadden ook wat moeite met scoren. Dat werd dan ook maar niet gedaan. Eindstand 0-0. Volgens mij ging ik met de meeste voldoening richting huis. Ik had weer een paar mooie actieplaten geschoten.

Terwijl (de echte) collega-fotografen ’s avonds bij de grote wedstrijden geregeld in de regen hun platen moesten schieten, heb ik het toch maar mooi getroffen met het weer deze maand. Hopelijk werken de weergoden in december ook zo fijn mee.

FC Dordrecht speler schopt bal van Fortuna Sittard U14. Actiefoto gemaakt door Foto Hamar

FC Dordrecht speler maakt sliding op Exelsior U14 tijdens toernooi. Foto gemaakt door Foto Hamar

's-Gravendeel U15 pakt bal af van vallende Slikkerveer speler en scoort.

Captain van FC Dordrecht U15 onderschept tijdens jump de bal van Nuenen.

De vier van oktober…

Deze oktober had vijf zaterdagen. Hiervan heb ik er vier langs de lijn gezeten om foto’s te maken. Het hadden er natuurlijk ook gewoon vijf kunnen zijn. Maar er was een herfstvakantie die roet in het eten gooide. Ik maakte de meeste foto’s in Dordrecht. Toevallig waren er een hoop thuiswedstrijden. Dat scheelde dan weer in reistijd. Natuurlijk was het niet alleen het team van Dordrecht dat op de foto werd gezet. Ook spelers uit het team van Excelsior, Roda JC en Vitesse U14. Voor de wedstrijd tegen Almere City moesten we dan wel weer een stukje toeren. De heren namen de punten mee naar huis en ik schoot platen waar ik tevreden op terug kan kijken. Dat maakt het reizen minder erg.

Wat feitjes op een rij:
In totaal plaatste ik deze maand 558 foto’s online op mijn website. Maar maakte ik er wel drie keer zoveel. Als het er niet vier keer zoveel waren. Zijn er diverse foto’s online gezet op FB, twitter en Instagram. Heb ik bij elkaar ongeveer 12 uur nodig gehad om alle foto’s van deze vier wedstrijden uit te zoeken en te bewerken. Het hebben van een hobby kost nu eenmaal tijd… Van een aantal wedstrijden zijn meer foto’s verkocht dan ik verwacht had (yeah). Mijn social media accounts hebben er, dankzij “mijn” voetballende modellen, de afgelopen paar weken aardig wat volgers bijgekregen. Van reclame accounts (beetje jammer) tot prof(voetbal)fotografen (yeah!!) Het iedere keer weer opnieuw maken van een goede scherpe actiefoto geeft mij heel veel voldoening. Zoveel voldoening dat ik waarschijnlijk nog meer dan de heren thuis uitkijk naar deze zaterdagen.

Er zijn soms momenten op het veld waarbij je een bepaalde gebeurtenis ziet aankomen. Zoals een sliding. Een sprong in de lucht. Een kopbal. Een val. Het is de kunst om deze momenten juist in te schatten en die ene stoere foto te maken. In mijn hoofd is het plaatje vaak al helemaal compleet. Soms voldoet hij er niet aan omdat hij onscherp is, de spelers net niet goed in beeld staan of dat de bal uit beeld is gevlogen. Daar kan ik dan echt chagrijnig van worden. Helemaal wanneer het op scherpte aan komt en hij op het schermpje van mijn toestel goed lijkt maar op de pc niet *jank*. Gelukkig zijn er ook momenten dat de foto nog beter is dan ik verwacht had. En van dat laatste kan ik zo blij worden.

Hieronder een aantal van dit soort momenten, die ik de afgelopen wedstrijden gemaakt heb:

Voetbalwedstrijd bij FC Dordrecht. Tegen Excelsior waarbij Foto Hamar sportfoto's maakt. Speler maakt sliding op balFC Dordrecht tegen Roda JC en Foto Hamar maakt sportfoto's tijdens sliding op de balFC Dordrecht tegen Roda JC in stadion van Dordrecht. Foto Hamar maakt sportfoto van deze voetbalwedstrijdFC Dordrecht heeft een nieuw tenue waarvan foto hamar foto's mag maken tijdens de voetbalwedstrijdEn de laatste foto is niet alleen mooi omdat Zoonlief er op staat… Ook de jeugd speelt vanaf nu in het nieuwe tenue. Leuk detail: de aparte kraag en de schapenkop onder op het shirt.

Ik heb mijzelf op fotografie-gebied een aantal doelen opgelegd. Gewoon voor de lol. Dus ik hoop in ieder geval op nog een heel hoop mooi weer op de zaterdag. Een hoop wedstrijden en veel actie op het veld.

*Dank aan de toppers van U14, die ik op de foto mag zetten en die geregeld mijn blog sieren!

Met wie het allemaal begon…

“Heb jij zaterdag wat te doen?” Vraagt vriendlief mij. “Zoonlief’s oude trainer heeft een oefenwedstrijd kunnen regelen tussen zijn team en het U14 team van FC Dordrecht.” “Oh wat leuk!!” Gil ik. Natuurlijk heb ik die zaterdag iets te doen. Ik ga foto’s maken bij deze vriendschappelijke wedstrijd. In mijn blije bui sla ik zoonlief op zijn schouder en roep hem in het voorbij gaan na dat dit super leuk is. Het zou die zaterdag prima weer worden. Zon, gezellige mensen en een potje voetbal… Wat wil een mens nog meer? Wanneer ik weer voorbij loop en zoonlief zijn gezicht bekijk, bedenk ik dat ik misschien wel enthousiaster ben dan hij.

Als ik vraag wat er loos is krijg ik een onverschillig puber antwoord: “Gewoon… Kweenie…” Ik denk dat ik het snap. Zoonlief is nu meer dan een jaar weg bij zijn oude club, waar hij een groot gedeelte van zijn leven gebald heeft. Waar hij vrienden en soms wat vijanden heeft gemaakt. Sommige maatjes mist hij. Nu staan ze na meer dan een jaar weer samen in het veld. Tegenover elkaar, in plaats van met elkaar, om het duel aan te gaan. Hoewel het een vriendschappelijke wedstrijd is, vindt hij het moeilijk. Hij denkt loyaal te moeten zijn naar zijn oude club, maar kan dit niet maken naar zijn eigen team. Hij wil geen partij kiezen. Maar de tegenstander laten winnen is ook weer een “dingetje”. Dit is lastig. Ik zie dat bepaalde emoties vechten om de beste plek in zijn hoofd. Maar ook met dit soort gevoelens zal hij moeten leren omgaan. Samen met zijn vader geef ik hem een peptalk. Op de dag zelf is hij nog zenuwachtig maar hij heeft er in ieder geval zin in.

De heren zijn druk bezig met hun warming-up als ik aan kom lopen. Ik babbel wat bij met ouders die ik al eenFC Dordrecht aanvoerder wordt door Foto Hamar tijdens wedstrijd op foto gezet.  poos niet gezien heb. Ondertussen kijk ik nonchalant over mijn schouder om te zien hoe zoonlief het er vanaf brengt. Ik sta daar ook met gemengde gevoelens. Hoewel het voor mij een feest der herkenning is. Jeetje wat zijn deze knapen allemaal groot geworden. Niks geen jochies meer. Maar op weg naar echte kerels. Niet veel later is de aftrap. Zoonlief is op dit moment aanvoerder en ik vraag mij af of hij er blij mee is. De eerste tien minuten zijn nog niet voorbij of de eerste twee doelpunten zijn gevallen. In het voordeel van de tegenpartij… Heel even zie ik de schouders hangen bij Dordrecht. Maar dat is dan ook maar even. De motor wordt aangezwengeld.

FC Dordrecht tegen VV gravendeel. Spelers worstelen om bal. Op de foto gezet door Foto HamarZoonlief begint er gelukkig steeds meer lol in te krijgen. Ik hoor hem her en der wat gillen naar spelers. En verdraait, hij eist zelfs een strafschop op. Hij jankt die bal vol in de kruising. De toon is gezet. De druk is bij hem van de ketel want ik zie hem nu (eindelijk) weer breeduit lachen. De spelers zoeken elkaar op in het veld en vanaf dat moment is het raak. Het gaat er ook best hard aan toe. Wanneer zoonlief onderuit gemaaid wordt zijn het zijn oude maatjes die hem bijstaan. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Wanneer het eindsignaal klinkt is de score: 4-3 voor Dordrecht. Gelukkig hoeven we ons over dat “dingetje” geen zorgen te maken.

Tijdens de nabespreking zien we zoonlief eerst bij zijn eigen team staan om vervolgens nog even aan te sluiten bij zijn oude team. Hoe gemoedelijk dat allemaal gaat. Uiteindelijk heeft hij toch een heel leuke wedstrijd gespeeld. De stress was voor niks. Voor hem een mooie ervaring. Met een positief einde. Voor mij een leuke middag foto’s maken, van spelers met wie het allemaal begon…