Gas op die lolly…

“Misschien overbodig om te vermelden: neem oude kleren mee!” Stond er op de uitnodiging. Hoewel zoonlief het in eerste instantie onnodig leek, hoe kan ik nu vies worden? Was ik blij dat ik er toch op aangedrongen had. Een van de ouders had als afsluiting van het voetbalseizoen een uitje voor het hele team georganiseerd. Op het programma stond een middagje crossen met minimotoren voor de boys. Aansluitend een heerlijk buffet voor alle aanwezigen gevolgd door een gezellige avond voor de ouders die bleven plakken.

Die zaterdag, direct na de laatste thuiswedstrijd, reden we naar Noordeloos. Het altijd rustige plaatsje werd wakker geschud door het “gespuis” uit Dordrecht en omstreken. In een vorig leven was ik ooit eens door Noordeloos heen gereden. Ik kon mij niet herinneren dat het er zo prachtig uitzag. Landelijk uiteraard. Mooie boerderijen, prachtige huizen, grote tuinen. Rustig gelegen aan het water met hier en daar een idyllisch bruggetje. Zoonlief dacht daar iets anders over. “Yuk, het stinkt hier naar koeienstront.” Tja, dat dan weer wel…

Op plaats van bestemming werden we al opgewacht door de vrouw des huizes met een hapje en een drankje. Voor de jongens stonden er bakken met snoep en een slushpuppy automaat. Nadat iedereen gearriveerd was liepen we naar het terrein waar het allemaal moest gaan gebeuren. Een groot grasveld met daarop een uitgezet parcours. De regen, die heel de dag was weg gebleven, begon langzaam te vallen. Nog voor we het einde van de straat bereikt hadden, kwam het met bakken uit de hemel. De eerste groep was echter al gestart met hun ronde terwijl wij mochten schuilen bij de motordealer. Die maakte er totaal geen punt van dat er opeens 15 kletsnatte ouders binnen stonden. Terwijl wij stonden te wachten tot de ergste buien voorbij getrokken waren werd er koffie en thee getapt.

Het crossen was tijdens de plotselinge moesson gewoon doorgegaan. De jongens hadden, afgezien van een nat pak en wat kou, hier geen hinder aan ondervonden. Achteraf was de regen wel goed voor het parcours. Het gras was nu lekker glad waardoor het echte crossen afgewisseld moest worden met nadenken en behendigheid. En dat gaat, op deze leeftijd, niet altijd hand in hand. De mooie grasmat was binnen tien minuten omgeploegd tot een modder- en slipparcours. De val- en glijpartijen, tot hilariteit van in ieder geval mijzelf, bleven dan ook niet uit.

Hoe langer ze bezig waren hoe fanatieker ze werden. Toen de wil om te winnen de overhand kreeg was het hek van de dam. Het woord smerig kreeg deze dag een nieuwe betekenis. De motoren, de kleding en zelfs hun gezichten. Overal zat gras, modder en zand. De organisatie vond het schitterend. Niet zeuren, maar gas op die lolly!! Er werd zelfs een echte wedstrijd georganiseerd. Met een aantal verplichte rondes en een beker als trofee.

Aan het einde van de rit toen de strijd gestreden was, de foto’s gemaakt en de laatste drankjes gedronken waren, liepen we met de complete groep terug naar het huis. De tonnen met water stonden al klaar zodat de smeerkezen zich eerst konden fatsoeneren voor we met zijn allen aan tafel gingen.

Deze dag gaat de boeken in als waanzinnig!! Super georganiseerd en heel gezellig. Kortom een dag die iedereen zich nog lang zal heugen. Ook de bewoners van Noordeloos! Want daar was het nog lang, heel lang, onrustig…

spelers van FC Dordrecht doen wedstrijd op minicrossmotoren

Vieze kleding na een valpartij met de crossmotor

FC Dordrecht speler gaat slippend door de bocht op minimotor

Spring maar achterop bij.

In beweging…

Met het korter worden van de dagen, in 2016, namen ook mijn bewegingsdoelen af. Ik had het niet eens in de gaten tot de winter voor de deur stond. Dat minder bewegen invloed op mij had is een ding dat zeker is. Ik voelde mij geregeld net zo depressief en nutteloos als het slechte weer buiten. Ik verdeed mijn tijd met dom gezap of stompzinnig staren naar mijn rechthoekige apple. Deze bezigheden gaven totaal geen voldoening. Het irriteerde mij. Na een paar weken zo erg, dat ik mij irriteerde aan mijn ge-irriteer. Dat was op zijn zachtst gezegd, niet goed. Tijd voor verandering. Ondanks de feestdagen die voor de deur stonden, besloot ik het roer om te gooien. In mijn laatste blog van het jaar schreef ik niet voor niks dat ik in 2017 naast veel fotograferen en met de boot weggaan ook meer buiten wilde zijn.

Weer of geen weer, ik moest van mijzelf naar buiten. Bezig zijn. Rondje wandelen. Met de fiets weg. Uurtje grazen met Poownie. Zolang ik maar frisse lucht kon snuiven. De heren kreeg ik niet mee. Geen zin, te koud of een afspraak met hun Ipad. Ik stond er helaas alleen voor in deze queeste. Nu ik vaker buiten te vinden was begon ik zelfs te verlangen naar mijn hardlooprondjes. Door een knieblessure was dit al meer dan 1,5 jaar van de baan. Ik besloot het schema van de fysio er bij te pakken en aangevuld met diverse oefeningen van internet, aan de slag te gaan. “Niet te hard van stapel lopen!!” Riep mijn ervaring uit het verleden. Hardlopers zijn immers doodlopers. Echter raakte ik zo enthousiast dat het roei-apparaat eveneens onder het stof vandaan gehaald werd.

Door de oefeningen die ik een paar keer per week deed bleef de pijn in mijn knie weg. Daardoor kon ik langere afstanden wandelen. Dat was alvast een positieve boost die ik er van kreeg. Langzaam begon de hoop, dat ik weer zou kunnen gaan hardlopen zonder pijn, te groeien. Ik ging goed. Ik ging lekker. Maar net als bij zoveel dingen kwam ook hier na een paar maanden de klad er in. Te veel afleidingen en excuses om iedere keer met iets anders bezig te zijn dan mij lekker in het zweet te werken. Terwijl ik het zo lekker vind om mijn spieren te voelen. De voldoening na een training of flinke wandeling te ervaren. En te merken dat mijn conditie er op vooruit gaat. Het vlees is zwak, zullen we maar zeggen. De eerste drie maanden gingen als een speer. Eenmaal terug van een week wintersport was het een drama om opgang te komen.

Wat is dat toch, dat ik het niet vol kan houden? Zo moeilijk is het toch niet? Is de wil dan niet groot genoeg? Boos worden op mijzelf heeft totaal geen nut. Ik wil juist de negatieve nutteloze energie omzetten in iets positiefs. Dus, sportkleding aan en een schop onder mijn hol. Om mijn doel wat hardlopen betreft, concreter te maken heb ik de basislessen “hardlopen met Evy” alvast op mijn Ipod gezet. Nog even een paar weken de spieren aansterken en dan heel voorzichtig beginnen. Ja!! De wil is er wel degelijk en is in ieder geval groot genoeg om door te gaan met mijn oefeningen. Voor nu “roei” ik mij door de weken heen en hoop ik op een pijnloos rondje hardlopen in mei! Duimen jullie mee?!

Van winst naar gelijkspel…

“Aah ga nu mee joh?!” Vroeg vriendlief bijna smekend. Na zes keer vragen stemde ik eindelijk in. “Alleen als het niet regent!” Was mijn antwoord. Dus zat ik met beide heren in de auto op weg naar Almere, waar FC Dordrecht een wedstrijd tegen Almere City U14 moest spelen. Overigens niet zomaar een wedstrijd. Voor Dordrecht zou dit wel eens de beslissende wedstrijd kunnen zijn om kans te maken op het kampioenschap. De koploper zou zich natuurlijk niet zomaar gewonnen geven. Het zou een interessante pot kunnen gaan worden.

Dat mijn adrenaline bij een partijtje voetbal zo zou stijgen had ik niet kunnen bedenken toen ik in de auto stapte. Als fotograaf ben ik over het algemeen alleen met de acties op het veld bezig. Niet eens zo zeer met het spelletje zelf. Want, wat weet ik daar nu van?! Ik ga vaak zo op in mijn eigen bubbel dat ik niet mee krijg wat er allemaal aan de kant van het veld gebeurd. Bij deze wedstrijd ging dat jammer genoeg iets anders. De supporters waren druk en luidruchtig. Helaas niet altijd positief. Ik werd er een beetje kregelig van en voelde de irritatie onderhuids kriebelen. Wanneer al dat gejoel op mij al zo’n indruk maakt wat doet het dan met de spelertjes (want laten we eerlijk zijn, de leeftijd is 13/14 jaar) op het veld?

Ik heb mij geprobeerd de rest van de wedstrijd te distantiëren van al dat geblèr. Wat niet even makkelijk was toen twee vaders van de tegenpartij het nodig vonden het hele spel van Dordrecht van negatief commentaar te voorzien, op nog geen meter bij mij vandaan. Ondanks dat het een belangrijke wedstrijd was, stonden we niet bepaald bij de klassieker Ajax-Feyenoord. Toen de grensrechter van de tegenpartij besloot het winnende doelpunt van Dordrecht als onterecht aan te merken omdat hij een overtreding had waargenomen en de scheidsrechter hier in mee ging, was mijn irritatiegrens bereikt. Dordrecht had echt heel goed gespeeld, beter dan Almere en ze hadden het verdiend deze wedstrijd te winnen. Voor het eerst in al die tijd pakte ik teleurgesteld mijn fotospullen in.

Later begreep ik dat de scheidsrechter had aangegeven een foute beslissing te hebben genomen. Het afkeuren van het doelpunt was niet terecht geweest. Dordrecht had met 3-2 van Almere gewonnen. Helaas kon de uitslag niet meer terug gedraaid worden dus bleef het bij 2-2. De eerst volgende wedstrijden zal Dordrecht meer dan alles moeten geven om alsnog kans te maken op het kampioenschap. Wanneer ze niet gehinderd worden door partijdige grens- en scheidsrechters en hierdoor de kans krijgen een eerlijk spel te spelen, moet dat zeker kunnen! Voor nu kan ik zeggen: we hebben in ieder geval de foto’s nog!!

Dordrecht opent de aanval op Almere City U14

Omhaal op bal door FC Dordrecht speler Damian den Beste

Gevecht om de bal tussen FC Dordrecht en Almere City U14

Blijdschap voorafgaande aan het afgekeurde doelpunt bij FC Dordrechtspelers

Uit de oude doos: Euh… Oh ja!!

“Van de week zat ik te grasduinen op mijn eigen blog en kwam verhaaltjes tegen die ik alweer helemaal vergeten was. Om sommige verhaaltjes heb ik zelfs moeten lachen. Tijdens het lezen herinnerde ik mij weer hoe het één en ander er aan toe ging en hoe ik vervolgens onderstaand blogje geschreven heb. Dit weekend een blog uit de oude doos.”

Terwijl zoonlief twee seconden geleden de bank voor zijn bed verruild heeft en ik op het punt sta om languit op de bank te ploffen, met een boek in mijn ene hand en een heerlijk bakkie thee in mijn andere hand, gaat de deur weer open. Met een grijns kijkt hij mij aan. En dat is niet de grijns waarmee hij mij een grapje komt vertellen. Dit is de grijns waarmee hij hoopt respijt te krijgen voor iets wat hij niet gedaan heeft…

“En daar kom je nu mee??” Zeg ik met een frons die mijn overgroot oma niet misstaan zou hebben. “Ja, als ik er eerder aan had gedacht had ik het wel eerder gemaakt!!” Zegt mijn steeds bijdehanter wordende puberzoon. Daar zat natuurlijk een kern van waarheid in. Als hij deze niet een soort van, beetje, verdraaid heeft. Ik kijk hem nog even een volle seconde of drie doordringend aan. Maar geef dan toe. Samen gaan we aan tafel zitten. De laptop wordt opgestart en uit zijn tas verschijnen verschillende printjes, folders, kladbriefjes en andere vodjes die door moeten gaan voor een werkstuk in spe. “Jij hebt echt geluk dat werkstukken maken mijn favoriete bezigheid was toen ik nog op school zat!” Zeg ik. “Nou gelukkig wel. Dan heeft iemand van ons het vanavond nog naar zijn in!” Krijg ik gekscherend terug. Mijn wenkbrauwen zijn van verbazing nu zover opgetrokken dat ze bijna mijn haar grens raken.

Terwijl hij oplepelde waar zijn werkstuk uit moest bestaan vlogen mijn vingers over het toetsenbord om een indeling te maken waar Mijnheer de Directeur tevreden mee was. Vervolgens wisselden wij van plek. Ik zocht op mijn pc de informatie op om mijzelf in te lezen in het onderwerp en hij begon aan de inhoud van de tekst. Zwijgend zaten we naast elkaar en de klok tikte gestaag door. Ik bedacht mij nog dat er wel erg veel uit de kast getrokken werd om iets later naar bed te mogen. Ondertussen zocht ik alvast wat mooie platen op die hij kon gebruiken om zijn werkstuk wat meer uitstraling te geven. Gaf ik uitleg over Word en het plaatsen van foto’s en grafiekjes. En hij legde mij weer uit waarom hij gekozen had voor juist dit onderwerp en wat hij er van geleerd had. (iets met indelen van tijd en prioriteiten stellen…)

2,5 uur later strompelende zoonlief eindelijk naar boven om te gaan slapen. Zelf kwelde ik mijn ogen nog wat langer door het document alvast te printen. Ik wilde het risico niet lopen om ‘s morgens vroeg nog ruzie te moeten maken met de printer wanneer deze plots niet zou willen mee werken. Inmiddels weet ik alles van ijshockey. Nu alleen mijn cijfer nog!

IJshockeywedstrijd waarbij Groningen een bodychek maakt bij Dordrecht. Foto Hamar zal veilig in dug-out

De vier van november…

De maand november is voorbij gevlogen en ik heb niet stil hoeven zitten. Naast alle verplichte zaken zoals werken en het huishouden, was er voldoende tijd om mij bezig te houden met fotograferen. Dit keer ook nog eens op vier verschillende locaties. Ik heb geen zaterdag onbenut gelaten.

Zo reden we op 5 november vanuit Dordrecht naar Fortuna Sittard. Gezellig met zijn allen in een bus die één van de fanatieke voetbalmoeders had geregeld. Het werd een drukke rit. Gekakel van moeders, gelach van vaders en geschreeuw van de spelers. Het moet gezegd: een gezellige bende!! De terugweg werd zowaar nog drukker, want de wedstrijd werd met 2-3 gewonnen. Er werd gezongen, gesprongen en gehost. Even dacht ik dat de bus het zou begeven. De supporters die nog niet bekend waren met het clublied van Dordrecht (ik dus…) kunnen vanaf die wedstrijd zonder moeite uit volle borst mee zingen. Want echt, die schapenkoppen waren niet meer te stoppen…  (olé olé)

Zondag 13 november had Excelsior een vriendschappelijk toernooi voor spelers U14 georganiseerd. Brabant United, NAC, Roda JC, Excelsior en FC Dordrecht waren uitgenodigd. Volgens mij had FC Dordrecht eerdere wedstrijden tegen deze teams verloren. Het zou dus een zwaar maar, hopelijk, leerzaam toernooi worden. Uiteindelijk wonnen ze er twee van de vier van de teams waar ze het niet van verwacht hadden. Namelijk van NAC, die een stel reuzen op het veld hadden neer gezet, en van Excelsior. Met geheven hoofd en een verdiende twee plaats keerden we huiswaarts. De weersomstandigheden waren voor het fotograferen niet optimaal. Het was droog, maar grauw.

Op zaterdag 19 november had Slikkerveer U15 een thuiswedstrijd. De tegenstander was ’s-Gravendeel U15. Zoonlief zijn oude clubgenoten. Omdat hij zelf geen wedstrijd had besloten we ’s-Gravendeel aan te moedigen. Natuurlijk gewapend met mijn camera. Zelfs de scout van FC Dordrecht was present. Altijd opzoek naar talent! De heren van ’s-Gravendeel hadden het zwaar. De eerste helft kwamen ze er niet eens aan te pas. Toch wist Slikkerveer maar één keer te scoren. De tweede helft liep de wedstrijd iets beter en was er meer actie. Daar werd ik ook wel blij van. Helaas voor Slikkerveer, gingen de punten na een moeizame start van de wedstrijd alsnog met ’s-Gravendeel mee naar huis.

Op zaterdag 26 november moest Zoonlief richting Groesbeek om een wedstrijd te spelen. Ik besloot niet mee te gaan, maar mijn tijd door te brengen in het stadion van Dordrecht voor de wedstrijd U15 tegen Nuenen U15. Na een uurtje kreeg ik een berichtje dat het hartstikke mistig en heel koud was in Groesbeek. Terwijl ik een heerlijk zonnetje had. Mijn keuze om hier te blijven was dus zo slecht nog niet. Vergeleken met de wedstrijden van U14 zat er al heel wat meer actie in het spel. Ik had soms moeite om de spelers te volgen. Beide teams hadden ook wat moeite met scoren. Dat werd dan ook maar niet gedaan. Eindstand 0-0. Volgens mij ging ik met de meeste voldoening richting huis. Ik had weer een paar mooie actieplaten geschoten.

Terwijl (de echte) collega-fotografen ’s avonds bij de grote wedstrijden geregeld in de regen hun platen moesten schieten, heb ik het toch maar mooi getroffen met het weer deze maand. Hopelijk werken de weergoden in december ook zo fijn mee.

FC Dordrecht speler schopt bal van Fortuna Sittard U14. Actiefoto gemaakt door Foto Hamar

FC Dordrecht speler maakt sliding op Exelsior U14 tijdens toernooi. Foto gemaakt door Foto Hamar

's-Gravendeel U15 pakt bal af van vallende Slikkerveer speler en scoort.

Captain van FC Dordrecht U15 onderschept tijdens jump de bal van Nuenen.

De vier van oktober…

Deze oktober had vijf zaterdagen. Hiervan heb ik er vier langs de lijn gezeten om foto’s te maken. Het hadden er natuurlijk ook gewoon vijf kunnen zijn. Maar er was een herfstvakantie die roet in het eten gooide. Ik maakte de meeste foto’s in Dordrecht. Toevallig waren er een hoop thuiswedstrijden. Dat scheelde dan weer in reistijd. Natuurlijk was het niet alleen het team van Dordrecht dat op de foto werd gezet. Ook spelers uit het team van Excelsior, Roda JC en Vitesse U14. Voor de wedstrijd tegen Almere City moesten we dan wel weer een stukje toeren. De heren namen de punten mee naar huis en ik schoot platen waar ik tevreden op terug kan kijken. Dat maakt het reizen minder erg.

Wat feitjes op een rij:
In totaal plaatste ik deze maand 558 foto’s online op mijn website. Maar maakte ik er wel drie keer zoveel. Als het er niet vier keer zoveel waren. Zijn er diverse foto’s online gezet op FB, twitter en Instagram. Heb ik bij elkaar ongeveer 12 uur nodig gehad om alle foto’s van deze vier wedstrijden uit te zoeken en te bewerken. Het hebben van een hobby kost nu eenmaal tijd… Van een aantal wedstrijden zijn meer foto’s verkocht dan ik verwacht had (yeah). Mijn social media accounts hebben er, dankzij “mijn” voetballende modellen, de afgelopen paar weken aardig wat volgers bijgekregen. Van reclame accounts (beetje jammer) tot prof(voetbal)fotografen (yeah!!) Het iedere keer weer opnieuw maken van een goede scherpe actiefoto geeft mij heel veel voldoening. Zoveel voldoening dat ik waarschijnlijk nog meer dan de heren thuis uitkijk naar deze zaterdagen.

Er zijn soms momenten op het veld waarbij je een bepaalde gebeurtenis ziet aankomen. Zoals een sliding. Een sprong in de lucht. Een kopbal. Een val. Het is de kunst om deze momenten juist in te schatten en die ene stoere foto te maken. In mijn hoofd is het plaatje vaak al helemaal compleet. Soms voldoet hij er niet aan omdat hij onscherp is, de spelers net niet goed in beeld staan of dat de bal uit beeld is gevlogen. Daar kan ik dan echt chagrijnig van worden. Helemaal wanneer het op scherpte aan komt en hij op het schermpje van mijn toestel goed lijkt maar op de pc niet *jank*. Gelukkig zijn er ook momenten dat de foto nog beter is dan ik verwacht had. En van dat laatste kan ik zo blij worden.

Hieronder een aantal van dit soort momenten, die ik de afgelopen wedstrijden gemaakt heb:

Voetbalwedstrijd bij FC Dordrecht. Tegen Excelsior waarbij Foto Hamar sportfoto's maakt. Speler maakt sliding op balFC Dordrecht tegen Roda JC en Foto Hamar maakt sportfoto's tijdens sliding op de balFC Dordrecht tegen Roda JC in stadion van Dordrecht. Foto Hamar maakt sportfoto van deze voetbalwedstrijdFC Dordrecht heeft een nieuw tenue waarvan foto hamar foto's mag maken tijdens de voetbalwedstrijdEn de laatste foto is niet alleen mooi omdat Zoonlief er op staat… Ook de jeugd speelt vanaf nu in het nieuwe tenue. Leuk detail: de aparte kraag en de schapenkop onder op het shirt.

Ik heb mijzelf op fotografie-gebied een aantal doelen opgelegd. Gewoon voor de lol. Dus ik hoop in ieder geval op nog een heel hoop mooi weer op de zaterdag. Een hoop wedstrijden en veel actie op het veld.

*Dank aan de toppers van U14, die ik op de foto mag zetten en die geregeld mijn blog sieren!

Met wie het allemaal begon…

“Heb jij zaterdag wat te doen?” Vraagt vriendlief mij. “Zoonlief’s oude trainer heeft een oefenwedstrijd kunnen regelen tussen zijn team en het U14 team van FC Dordrecht.” “Oh wat leuk!!” Gil ik. Natuurlijk heb ik die zaterdag iets te doen. Ik ga foto’s maken bij deze vriendschappelijke wedstrijd. In mijn blije bui sla ik zoonlief op zijn schouder en roep hem in het voorbij gaan na dat dit super leuk is. Het zou die zaterdag prima weer worden. Zon, gezellige mensen en een potje voetbal… Wat wil een mens nog meer? Wanneer ik weer voorbij loop en zoonlief zijn gezicht bekijk, bedenk ik dat ik misschien wel enthousiaster ben dan hij.

Als ik vraag wat er loos is krijg ik een onverschillig puber antwoord: “Gewoon… Kweenie…” Ik denk dat ik het snap. Zoonlief is nu meer dan een jaar weg bij zijn oude club, waar hij een groot gedeelte van zijn leven gebald heeft. Waar hij vrienden en soms wat vijanden heeft gemaakt. Sommige maatjes mist hij. Nu staan ze na meer dan een jaar weer samen in het veld. Tegenover elkaar, in plaats van met elkaar, om het duel aan te gaan. Hoewel het een vriendschappelijke wedstrijd is, vindt hij het moeilijk. Hij denkt loyaal te moeten zijn naar zijn oude club, maar kan dit niet maken naar zijn eigen team. Hij wil geen partij kiezen. Maar de tegenstander laten winnen is ook weer een “dingetje”. Dit is lastig. Ik zie dat bepaalde emoties vechten om de beste plek in zijn hoofd. Maar ook met dit soort gevoelens zal hij moeten leren omgaan. Samen met zijn vader geef ik hem een peptalk. Op de dag zelf is hij nog zenuwachtig maar hij heeft er in ieder geval zin in.

De heren zijn druk bezig met hun warming-up als ik aan kom lopen. Ik babbel wat bij met ouders die ik al eenFC Dordrecht aanvoerder wordt door Foto Hamar tijdens wedstrijd op foto gezet.  poos niet gezien heb. Ondertussen kijk ik nonchalant over mijn schouder om te zien hoe zoonlief het er vanaf brengt. Ik sta daar ook met gemengde gevoelens. Hoewel het voor mij een feest der herkenning is. Jeetje wat zijn deze knapen allemaal groot geworden. Niks geen jochies meer. Maar op weg naar echte kerels. Niet veel later is de aftrap. Zoonlief is op dit moment aanvoerder en ik vraag mij af of hij er blij mee is. De eerste tien minuten zijn nog niet voorbij of de eerste twee doelpunten zijn gevallen. In het voordeel van de tegenpartij… Heel even zie ik de schouders hangen bij Dordrecht. Maar dat is dan ook maar even. De motor wordt aangezwengeld.

FC Dordrecht tegen VV gravendeel. Spelers worstelen om bal. Op de foto gezet door Foto HamarZoonlief begint er gelukkig steeds meer lol in te krijgen. Ik hoor hem her en der wat gillen naar spelers. En verdraait, hij eist zelfs een strafschop op. Hij jankt die bal vol in de kruising. De toon is gezet. De druk is bij hem van de ketel want ik zie hem nu (eindelijk) weer breeduit lachen. De spelers zoeken elkaar op in het veld en vanaf dat moment is het raak. Het gaat er ook best hard aan toe. Wanneer zoonlief onderuit gemaaid wordt zijn het zijn oude maatjes die hem bijstaan. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Wanneer het eindsignaal klinkt is de score: 4-3 voor Dordrecht. Gelukkig hoeven we ons over dat “dingetje” geen zorgen te maken.

Tijdens de nabespreking zien we zoonlief eerst bij zijn eigen team staan om vervolgens nog even aan te sluiten bij zijn oude team. Hoe gemoedelijk dat allemaal gaat. Uiteindelijk heeft hij toch een heel leuke wedstrijd gespeeld. De stress was voor niks. Voor hem een mooie ervaring. Met een positief einde. Voor mij een leuke middag foto’s maken, van spelers met wie het allemaal begon…

We mogen weer…

Heel de zomer (voor zover je daarover kunt spreken) heb ik op een houtje moeten bijten. Ik wilde zo graag, maar het was er simpelweg niet. De zomerstop bij de voetbal vind ik maar niks. En het zou verboden moeten worden! Hoewel de vrije zaterdagen als echte cadeautjes aanvoelen (geen wekker om 06.30 uur, geen reistijd van minimaal 1,5 uur, geen bewerking van foto’s en al helemaal geen voetbalkantine-koffie waar ik misselijk van word maar bij gebrek aan beter altijd neem) mis ik het bezig zijn en vooral het fotograferen van het spelletje. Dan fotografeer je die paar weken toch iets anders? Hoor ik je denken… Dat heb ik zeker al eens gedaan. Maar ik kan je zeggen dat dit totaal niet de voldoening geeft als een paar stoere actieplaten van een potje voetbal.

Zoonlief was al weer een week of drie aan het trainen. Terwijl hij mij thuis achter liet met aardig wat afkickverschijnselen. Ik had nog net geen last van trillerige handjes. Maar oh, wat moest ik mij inhouden om niet als een verslaafde aan het veld te gaan zitten. Met mijn toestel uiteraard. Helemaal aangezien de wedstrijden nog even op zich lieten wachten. Hij mocht wel en ik niet?! Het is niet eerlijk. Reten blij was ik toen het rooster van de komende weken met oefenwedstrijden binnen kwam.

FC Dordrecht, Voetbal, Foto Hamar, actieDe eerste zaterdag kwam met rasse schreden dichterbij. Het weerbericht hield ik met argusogen in de gaten. Er was, hoe kan het ook anders, flink wat regen voorspeld. Wat er ook zou gebeuren: ik zou langs dat veld zitten!! Eenmaal 12.30 uur scheen de zon een pit in mijn reet, en dreef ik zo’n beetje mijn shirtje uit. Hoe dan ook, ik zou niet klagen. Na teveel zaterdagen met mijn ziel onder mijn arm te hebben gelopen mocht ik weer. EINDELIJK!!!

Het team waar zoonlief een jaar mee FC Dordrecht, Foto Hamar, voetbal, actiegevoetbald heeft is een plaatsje doorgeschoven. Vanwege zijn jonge leeftijd is hij, samen met nog twee jongens, achter gebleven in de C2. Net nu ik alle namen van de jongens en hun ouders uit mijn knar kon opdreunen, moet ik opnieuw beginnen. Een nieuw elftal met bijbehorende ouders. De trainer is gelukkig het zelfde gebleven. De kennismaking doe ik door middel van mijn foto’s. Wanneer ik thuis achter de pc alles aan het uitzoeken ben, dreunt zoonlief op wie nu wie is. Meestal duurt het wel even voor ik ze uit elkaar kan houden.

FC Dordrecht, Voetbal, Foto Hamar, ActieWanneer het spel gestart is, zijn er geen namen nodig. In ieder geval niet voor mij. De trainer hoor ik zo nu en dan wat roepen naar een speler. Maar de namen zeggen mij nog niet zo veel. Op het veld doet ieder zijn ding en ik probeer dat zo vakkundig mogelijk vast te leggen. Rennen, springen, slidings en kopballen. Hoe meer actie er voor mijn lens plaats vind, hoe meer ik het naar mijn zin heb. Ik merk wel dat ik er een paar weken uit ben geweest. Ik heb wat moeite met “scherpstellen”. Aan het einde van de rit ben ik dan ook matig tevreden. Er zitten goede en mooie platen tussen. Maar het kan beter. Het kan altijd beter!! Gelukkig heeft de KNVB zijn planning ook vrij gegeven. Dus de agenda is weer gevuld met verre en iets minder verre trips. Ik heb in ieder geval weer voldoende voetbaluitjes in het verschiet.

Foto’s zijn mede mogelijk gemaakt door de spelers van FC Dordrecht en HFC Edo U14. 

Hoe het begon…

Een paar jaar geleden is het begonnen. De wekker ging iedere zaterdagmorgen op een onmenselijk vroeg tijdstip af. Voor een potje voetbal. Notabene ergens in één of ander godverlaten dorp op de eilanden. Nu is er met dat laatste natuurlijk niks mis. Wel wanneer je er een uur voor moet rijden (enkele reis!) terwijl de kids nog geen twee keer 20 minuten speelden. Dat zoonlief op voetbal zat was prima. Maar ik voelde er weinig voor om mijn zaterdagen in weer en wind langs het veld te staan. Om 8 uur in de ochtend!! De voetbal werd, zeker het eerste jaar, een vader en zoon uitje terwijl ik thuis op mijn gemak wakker werd en de ochtend in kon vullen zoals ik wilde.

Voetbal was nooit zo mijn ding geweest. Ik snapte niks van het spelletje. Vond het zelfs saai (want voetbal…) Voor zoonlief ging ik, uiteraard alleen bij goed weer, zo af en toe toch eens mee.  Kijken bij wedstrijden of tijdens een training. Ik leerde de andere ouders kennen en uiteindelijk kon ik zelfs de kinderen uit elkaar houden. Op een keer had ik toegezegd wat foto’s te maken tijdens een training. En dat was precies het moment waarop ik mij afvroeg waarom ik dit niet eerder was gaan doen. Ik maakte afspraken met de ouders en kids. Wanneer ik mocht oefenen tijdens een training of wedstrijd zouden zij de foto’s van mij krijgen. Dat was een deal.  Voetbal, Foto Hamar, sportfotografie, 's-Gravendeel

Het werd een uitdaging om iedere zaterdag opnieuw een aantal scenes te vangen die een op zichzelf staand actiebeeld lieten zien maar bij elkaar een overzicht van de gespeelde wedstrijd vormden. Hoe tof om later de foto’s terug te zien. De verbeten bekkies, het duw en trekwerk, de “per ongeluk” uitgestoken voet. De actie die met 1/2500e van een seconde wordt vastgelegd, en vaak met het oog niet zichtbaar is omdat het zo snel gaat. Hoe beter ik het team leerde kennen hoe eerder ik in kon spelen op bepaalde acties die ergens op het veld zouden gaan plaatsvinden. Ik begon er steeds meer plezier in te krijgen. Ik leerde het spelletje voetbal op een andere manier kennen. Saai? Hoe kwam ik daar nu bij?

Ik begon het zelfs zo leuk te vinden dat ik mijn fotospullen ben gaan afstemmen op sportfotografie. Een snellere camera en een grotere lens. En natuurlijk schafte ik ook een regenjas voor mijn nieuw verworven spulletjes aan. Want naast de lijn zitten tijdens een fikse regenbui leverde namelijk toffe slidingplaatjes op. In weer en wind, het maakte voor mij niet langer uit. Geregeld kwam ik zeiknat en tot op het bot verkleumd thuis. Bij het terugzien van de foto’s was ik vaak (niet altijd, maar vaak!) weer helemaal blij.

Voetbal, KNVB, Foto Hamar, sportfotografie, actieZo groeide ik met zoonlief en zijn team mee. Een aantal jaar lang zat ik in de Hoeksche Waard bij verschillende teams aan de zijlijn. Vorig jaar is hij gescout door FC Dordrecht en door de KNVB. Na wederom toestemming gevraagd te hebben mocht ik ook daar langs de lijn zitten. Het afgelopen jaar zag ik verschillende stadions en kwam ik op plaatsen waar ik zonder zoonlief nooit zou zijn geweest. Inmiddels zijn alle toernooien gespeeld. Het voetbalseizoen is nu echt afgelopen. Het boek is uit, de koek is op! Na de zomerstop gaan we er weer tegenaan. Ik heb er nu al vreselijk veel zin in. Dat voetbal is echt zo gek nog niet!

 

Roparun 2016…

De wekker ging om 03.30 uur, zodat ik op tijd bepakt en bezakt bij de afgesproken plaats zou zijn. Ik was niet eens een loper of fietser maar toch was ik op van de zenuwen. Jeetje, in wat voor avontuur stort ik mij nu toch weer? Wist ik veel waar ik een jaar geleden “ja” op had gezegd. Dat wist ik natuurlijk wel, maar niet wat voor “emoties” daar allemaal bij kwamen kijken. Ik zou er in ieder geval snel genoeg achter komen. Ik was niet de eerste toen ik mijn auto voor de poort tot stilstand bracht. Een van de chauffeurs en een masseur stonden al te wachten tot het hek open zou gaan. Niet veel later kwamen de andere teamleden aan. Al dan niet met een voertuig dat mee moest.

De reis naar Parijs ging rond 05.00 uur van start en verliep heel voorspoedig. Voor we het wisten kwamen we aan bij de start. Daar kregen we een plek aangewezen om onze voertuigen te parkeren. Ik keek mijn ogen uit. Het ene team nog mooier aangekleed dan het andere en voertuigen omgebouwd tot complete woonwagens. We hadden nog wat tijd dus konden snel het terrein verkennen, omkleden en op zoek naar de pastapartytent. Daarna nog even een fotomoment op de inmiddels beroemde Roparunheuvel.

Roparun 2016, Foto Hamar, goede doel

Onze start was om 13.17 uur en onder luid applaus van alle toeschouwers vertrokken onze eerste loper en fietsers. Team A was nu definitief gestart. Team B en het basiskamp moesten er nu voor zorgen dat alle andere spullen vervoerd zouden worden naar de eerste tussenstop die gepland stond in Nery.

Vanaf dat moment snapte ik pas goed wat de bedoeling was van het op- en afbouwen van het kamp. Eten klaarmaken voor de rustende lopers en klaarzetten voor de aankomende lopers. Masseurs die klaar stonden of al bezig waren met het losmaken van spieren. Spullen klaar zetten voor de wissel die over een paar uur zou plaats vinden. Maar vooral ook je rust pakken wanneer je kon. Het was lekker weer dus streken een aantal van ons neer op het stukje gras naast de kerk. Team A belde dat ze over ongeveer een uurtje zouden arriveren. Zo had het basiskamp de tijd om eea in orde te maken en team B kon zich opmaken voor een wissel.

Met beide teams ben ik een etappe mee geweest. Ik vond het leuk om nu zelf te zien en te ervaren hoe het er tijdens de run aan toe gaat. De eerste loper wisselt na een kilometer met de tweede loper. Die door het “lopers-busje” is afgezet. Zodra loper één zit rijd het busje een km verder om daar loper twee en drie te wisselen. In totaal zijn er vier lopers. En per team een eigen chauffeur en navigator. De loper zelf wordt bijgestaan door twee fietsers die ook navigeren. Dit herhaalt zich ongeveer 520 km. Tussen de wissels door moet er ook nog geslapen, gemasseerd en gegeten worden. Erg veel tijd is daar natuurlijk niet voor.

Op zaterdagmiddag 14 mei om 13.17 uur vertrok ons team vanuit Parijs. Op maandagmiddag 16 mei om 14.44 uur zijn we gefinished in Rotterdam.  In totaal hebben we er 49.27 uur over gedaan, met een snelheid van 10.55 km/ph. Wat een bijzondere ervaring om dit zo mee te mogen maken. Heel weinig slaap, veel op de been, veel te weinig wc’s onderweg en een team met voor mij allemaal onbekenden. Leuk is niet het juiste woord voor deze drie intense dagen. Ondanks het vele lachen onderweg’. Bijzonder mooi en op sommige stukken toch ook wel emotioneel, dat dan weer wel!! Een mooie ervaring die ik niet had willen missen.

Roparun 2016, Foto Hamar, Goede doel, Rotterdam.

Team 282 Inner Circle Runners, jullie zijn toppers!!