Nooit meer hetzelfde…

Na het overlijden van mijn moeder duurde het een tijdje voor we een mooie bestemming hadden gevonden voor haar as. Niets komt voor zijn tijd. Toen ik mij daarin berust had kwam een laatste vlucht op mijn pad. Bijna een jaar geleden, 17 september om precies te zijn, liet ik mijn moeder letterlijk los. We hadden haar as verdeeld in vier grote ballonnen die eveneens gevuld waren met helium. Op het teken van Uk lieten we haar los. De fluistering van de wind bracht haar hoger en hoger. Over het mooiste plekje van ons dorp. Haar dorp, waar ze al praktisch haar hele leven had gewoond. Zo gaven wij mijn moeder, haar aller laatste vlucht…

Er zijn geregeld periodes dat ik verlang naar vroeger. Naar het moment dat iedereen er nog was. Al mijn opa’s en oma’s, mijn vader, moeder en andere familieleden. Natuurlijk zullen ze het daar boven heel gezellig hebben. Feestje hier, feestjes daar, hapje eten hier, hapje eten daar (Ik ken mijn familie 😉 ) Ik weet ook zeker dat ze met ons mee leven, met ons lachen en met ons huilen. Dat ze trots op ons zijn op wat wij bereiken, ze hun hoofden zullen schudden als wij iets lomps doen. En dat ze op ons passen als wij dat zelf even niet kunnen.

De hemel heeft hierdoor voor mij een andere betekenis gekregen. Bij heldere avonden tel ik de sterren en zoek ik de mooiste uit. Eén voor mijn vader, één voor mijn moeder en één voor ieder ander familielid die het aardse bestaan heeft ingeruild voor het hemelse leven. Ook het wolkendek bekijk ik anders. De kleuren van de lucht, de vormen van de wolken, de zonnestralen… Het is nooit meer hetzelfde.

Hoewel het grote verdriet er niet meer is… De spreekwoordelijke scherpe randjes niet meer zo scherp aanvoelen… Is het gemis nog steeds aanwezig. Het iedere dag wanhopig (na)denken, afvragen, wat als, hoe en waarom, hebben plaats gemaakt voor gevoelens als berusting, acceptatie, en dankbaarheid. Heel cliché, dat dan weer wel.

Soms wil je gewoon even iets met ze delen. Je kunt niet bellen. Je kunt niet langs gaan. Je kunt geen mailtje sturen… De realiteit komt op die momenten best hard aan. Het gemis is dan groot. Het verdriet intens. Inmiddels weet ik, dat ik mijn blik maar naar de hemel hoef te richten. Want ook daar is het nooit meer hetzelfde. Overdag zijn de luchten steeds weer anders. ’s Nachts  fonkelen de mooiste en helderste sterren. Van boven kijken ze met mij mee. En laten zo ieder op hun eigen manier weten: “Ik weet het… Ik ben je niet vergeten!!”

lucht, avond, ondergaande zon

Advertenties

Een paard, een schaap en (g)een pijnlijk achterwerk…

“Wat sta jij nu weer te doen?” Vraagt vriendlief. “Ik sta mijn broek te ontharen­.” Zeg ik, terwijl ik half achterstevoren mijn bovenbenen en achterwerk sta af te borstelen. Ik heb een buitenrit met poownie gemaakt zonder zadel. Nu zit alles onder de haren en ik heb pijn in mijn achterwerk van de lange zit.Vriendlief kijkt mij met gefronste wenkbrauwen aan. “Je hebt een zadel in de kast liggen en dan ga je zonder zadel rijden?” Ik kijk hem besluiteloos aan en vraag mij even af of, en wat, ik moet antwoorden. Paarden zijn nu eenmaal niet zijn ding. En als ik dan ook nog eens zonder zadel op die knol de polder in ga… “Ja.” Besluit ik te zeggen. “Soms heb ik geen zin om hem helemaal op te tuigen voor een relaxte rit door de polder.” Voor hem is het ook wel eens fijn om zonder een zadel op zijn rug een ritje te maken. Het is allemaal wat losser en ongedwongener. Schouderophalend liep hij langs mij heen terwijl ik verder ging met het ontdoen van poownies vacht dat als lijm aan mijn broek geplakt zat.

De ritjes die we zo wel eens maken werden steeds meer. Zonder zadel de polder in. Geen dressuur maar op het gemak een uurtje hobbelen. Steevast had ik daarna last van mijn achterwerk en stond ik een half uur lang mijn rijbroek te ontharen. Dit moest anders…

Ik bezocht verschillende websites en paardenforums om uit te pluizen of er iets anders bestond dan een zadel, Maar dat wel dienst kon doen als zadel. Ik kwam uit bij een boomloos zadel of een barebackpad. Een extra zadel was niet nodig. Ik heb immers een mooi zadel in de kast liggen. Boomloos viel dus af. En wat was nu weer een barebackpad? Wat snuffelen op internet leerde mij dat het een pad is dat op de rug van het paard bevestigd wordt waar geen zadel meer op hoeft. Je kunt er heerlijke buitenritjes mee maken zonder pijn in je achterwerk. Omdat het pad dikker is dan een simpel zadeldekje, zorgt het ook nog eens voor een goede demping op de paardenrug. Dat moest um gaan worden!! Mijn zoektocht was, voor zover, ten einde. Evenals het ontharen van mijn broeken en de zitting van mijn auto.

Nu ik wist wat ik ongeveer wilde hebben hoefde ik alleen nog maar te kiezen tussen de verschillende soorten modellen. Dat bleek onmogelijk. Er kwam van alles op mijn beeldscherm voorbij. Van simpel dekje tot “pannenkoekzadel”. Het zag er niet uit, om over de prijs (voor zo iets eenvoudigs of lelijks -_- ) nog maar te zwijgen. Via een link in één van de paardenforums kwam ik op een Duitse website terecht van Christ. Fantastisch wat ze allemaal hebben. Bij het zien van deze prachtige schapenvachtjes was ik direct verkocht. Wat moet dat heerlijk zitten!! Wat ziet dat er sjiek uit!! Ook hierin waren er meerdere modellen. Die er uiteraard allemaal even mooi, zacht en aaibaar uitzagen. Na drie avonden speuren, bellen en mailen was ik er uit. Mijn keus was gevallen op een klassiek model zadel, en dit keer eens niet in het wit, maar in het bruin. Een week later ontving ik mijn eigen lamswollen barebackpad en kon onze testronde beginnen.

Inmiddels hobbelen poownie en ik al even door de polder met ons nieuwe dek. We hebben er zelfs al een sprongetje mee gemaakt. Er is niks aan gelogen, het zadel zit heerlijk!!  Met dit schaapje onder mijn kont kunnen wij wel een buitenritje of wat aan.

Mediteren is te leren…

Met mijn ogen stijf op elkaar hoor ik aan wat ik moet doen. Ontspannen was opdracht één. Volgens mij kan ik dat niet in een ruimte waar nog 12 mensen zitten. Stel je voor dat ze alle 12 naar mij zitten te staren?! Met één oog open en het andere dichtgeknepen scan ik de ruimte. Iedereen zit er relaxed bij, met zijn ogen gesloten. Behalve ik… Poging twee. Ik sluit mijn ogen opnieuw, zucht diep en volg de vrouw die ons door deze meditatie heen loodst. Terwijl ik nog bezig ben mijn oogleden zonder spastische bewegingen te ontspannen hoor ik haar de volgende opdracht in het rijtje op-weg-naar-totale-ontspanning voorlezen. Zie je, dat krijg je nu als je niet op zit te letten… Ik laat mijn ogen voor wat ze zijn en check mijn ademhaling. Dat gaat al een stuk beter. Inademen door je neus, uitademen door je mond. Het hele riedeltje wordt stap voor stap afgewerkt en aan het einde van de meditatie zit ik er zelfs ontspannen bij. Niet slecht…

Iedereen ervaart mediteren op zijn eigen manier. Vol verbazing hoor ik mijn medecursisten aan, als ze vertellen wat ze in die paar minuten hebben meegemaakt. Ik voelde niets bijzonders, zweefde niet boven mijzelf uit, en was ook niet “weg”… Als ik dat van de andere hoor, zinkt de moed mij in de schoenen. Ik heb nog een hoop te leren deze dagen. Maar dan hoor ik dat niets fout is. Als ik een paar minuten lekker ontspannen heb kunnen zitten, dan is dat helemaal prima. Kijk, dat biedt perspectief.

Hoewel het nog wat onwennig voelt, heb ik bij de eerst volgende meditatie het ontspannen gevoel al sneller te pakken. Ik kijk nog even snel de kamer rond voor ik mijn ogen sluit. Dat dan weer wel… Ik begrijp nu dat ik niks fout kan doen en even relaxen is ook niet verkeerd. Na een minuut of tien hoor ik her en der mensen uitrekken en gapen. Slaperig worden de oogjes geopend. Daar heb ik totaal geen last van. Ik ben super wakker en klaar voor de rest van de cursusdag. Mediteren is blijkbaar te vergelijken met een powernap maar dan anders. Wat een uitvinding!!

De daaropvolgende dagen krijgen we verschillende meditaties voorgeschoteld. Niet alleen gericht op ontspanning, maar ook op het gebied  van jezelf “aarden”, loslaten of er flink op los fantaseren als we ons zelf veranderen in Alice in Wonderland. In die laatste meditatie kan ik mij overigens prima vinden. Inbeelden en ervaren. Legaal dagdromen en vervolgens energievoller wakker worden. Fantastisch toch!!

De meditaties worden tijdens de cursus voorgelezen. Dat is ideaal, zeker voor een beginner als ik. Nu hoef ik mij alleen maar te concentreren op de oefening. Een bijkomend voordeel is dat de vrouw die ze voorleest een heel rustgevende stem heeft. Ik laat mij met haar meevoeren door de verschillende “opdrachten” van de meditatie. Ogen dicht, handjes op schoot en “zennen” maar…

De geluiden in de omgeving lijken nu een stuk duidelijker. De vogels die kwetteren in de bomen. Een blaffende hond. Een auto die, naar mijn mening veel te hard, voorbij rijd. Na een paar minuten hoor ik haar stem nog vaag op de achtergrond. Wat grappig, ik slaap niet maar toch lijkt het wel zo. Ik ben mij bewust van waar ik ben, maar toch ook weer niet. Ik zit niet meer op de bank, ik zit zelfs niet meer in dezelfde ruimte als mijn medecursisten. Ik zweef in een soort luchtbel waar het heerlijk rustig is. Ik voel mijn armen en benen niet meer, alleen hoe mijn longen zich vullen met lucht als ik diep inadem. Het lijkt wel of ik uit duizenden lichtgevende stukjes besta en tegelijk uit helemaal niets. Vederlicht. Plots hoor ik dat het weer tijd is om naar het hier en nu terug te keren. Dat we bij de eerstvolgende ademhalingen weer helder van geest zijn. Blijkbaar heb ik iets gemist. Oh nee… Ik heb toch geen gekke dingen gedaan in die paar minuten dat ik aan het “zweven” was?? Voorzichtig open ik mijn ogen en tegelijk besef ik dat dit dus mediteren is…  Ik had nog wel een uurtje of wat in mijn luchtbel kunnen vertoeven. Heerlijk!!

Mediteren… Inmiddels weet ik beter. Niks geen zweverig gedoe, maar je lichaam even wat rust gunnen en je hoofd leegmaken. Een heel bewust momentje voor jezelf in het hier en nu. Het is bijna overal uit te voeren en kan op ieder moment van de dag. Zo vaak en zolang als jij zelf zou willen. Voor de mensen die het net als ik onzin vonden… Ik kan het jullie zeker aanraden eens te proberen!!

De toekomst… (gastblog)

Zonder internet op mijn telefoon, weet ik gewoon niet meer wat ik moet doen. Mijn vriendin zit met haar neus in een goed boek en ik vermaak mezelf door wat uit het raam te staren.

Het water is gelukkig rustig en terwijl ik kijk naar de horizon, zie ik de zon tevoorschijn komen. Het belooft wat moois te worden. Kijkend naar de golven, verplaatst mijn blik zich naar het luchtledige en verzink ik diep in mijn gedachten.

Hoe ik terug zal komen van deze reis weet ik nog niet. Het enige dat ik met zekerheid kan zeggen, is dat de komende paar dagen voor een groot deel gaan bepalen hoe mijn leven er uit gaat zien. Wat ik hoop te vinden de komende dagen is duidelijkheid en zekerheid. Is dit de juiste keus voor mij?!

De toekomst...Momenteel ben ik afstudeerder en zit ik met hetzelfde dilemma als vele andere afstudeerders, ga ik werken of doorstuderen? Nu ben ik daar inmiddels al wel uit en weet ik zelfs welke studie het wordt. De keus die mijn leven enorm zal gaan beïnvloeden, is de keus voor een universiteit. ‘Nou dat zatoch wel meevallen?’ Zie ik u denken. Maar ik twijfel tussen the Londen South Bank University en de University of Birmingham. Zoals de naam al doet vermoeden, zijn geen van beiden gevestigd in Nederland!

Mijn vriendin en ik zitten op de boot naar Engeland waar we de komende dagen universiteiten gaan bezoeken. Zij heeft al besloten, ze blijft in Nederland en dat heeft mij behoorlijk aan het twijfelen gebracht.

Birmingham had mijn voorkeur, totdat ik me ging inlezen. Toen wilde ik liever naar Londen. Het was midden in de stad en goedkoper 😉 maar nu ik alleen naar Engeland ga, ziet een leven op de campus van Birmingham er een stuk beter uit voor dit “papa’s kindje”.

We gaan eerst maar eens echt de sfeer proeven, voordat ik definitief de knoop doorhak. Daar waar ik mezelf zie lopen, die universiteit wordt het!!

De toekomst...

foto 1

To be continued… 

Mijn naam is Amber van der Zouwen, studente Commerciële Economie en gespecialiseerd in Sportmarketing. Ik ben een fanatiek sporter en fan van het doen van leuke dingen met leuke mensen. Vorig jaar had ik een eigen blog over mijn marathon training, het afzien en de overwinning!! Nadat mijn doel behaald was hield het bloggen op. Ik wil het bloggen weer op gaan pakken door het schrijven over andere dingen die ik mee maakt en ben op dit moment één van de vaste bloggers op dit blog. 

Wij mogen gezien worden…

“Wat vind je er van?” Vraag ik vriendlief terwijl ik voor hem door de kamer paradeer. “Je gaat mij toch niet vertellen dat je dat allemaal aan gaat trekken?” “Hoezo?? Vind je het niet mooi dan??” “Kun je dan op zijn minst drie van die dingen uitzetten?” Ik frons mijn wenkbrauwen zo dat ze elkaar bijna raken. “Wil je dat ik voor mijn sokken gereden wordt op die dijk?”

Ik stop met lopen en kijk vriendlief bedenkelijk aan. Ik heb een reflecterend hesje aan waar rode LED-lampjes op zijn aangebracht. Om elke arm en been draag ik een reflecterende band waar eveneens LED-verlichting op zit. Maar dat in tegenstelling tot het hesje hysterisch staat te knipperen.

“Als je zo in het donker over straat gaat denken ze op zijn minst dat er een alien geland is, of een hoerentent geopend is. Alhoewel… Het is Heerjansdam he?! Dan zullen ze vast voor de eerste optie kiezen!” “Laat ze dat maar denken, dan stoppen de auto’s in ieder geval of ze maken rechts om keert en kan ik met mijn paardje rustig over de dijk wandelen zonder omver gereden te worden.”

De volgende dag neem ik alle verlichting mee naar stal voor een wandeling in het donker. We gaan de nieuw aangeschafte spullen eens in de praktijk testen. Hesje om en de verlichting aan. Armen en benen voorzien van de reflecterende banden met de lichtjes op standje hysterisch. Zelfs het paard word omgehangen met reflecterende bandages. Oké, toegegeven, het is even wennen met al dat rode licht dat we nu uitstralen. Ik voel mij eerlijk gezegd ook wel een beetje voor “aap” lopen.

We zijn de dijk nog niet op of ik hoor achter mij: “Jingle Bells, Jingle Bells… Leuke outfit dame!!” Een hardloper die, zelf onzichtbaar in het donker, mij passeert. Haha, heel leuk!! Ik roep hem na dat wij in ieder geval niet zo makkelijk over het hoofd gezien kunnen worden. Dan komt mijn eerste test object de hoek om janken. De bestuurder ziet een chaos van rode lampjes op zich afkomen en gaat vol in de remmen. Hij staat bijna stil als wij hem passeren op het smalle stukje dijk waar gerust 80 km/ph gereden wordt. Helaas is het ook deze onverlichte dijk waar wij, ruiters, overheen moeten als we naar één van de maneges rijden voor een paardrijles of de polder in gaan voor een buitenrit.

Ik bedank de bestuurder en loop door. Als we eenmaal het dijkje uit zijn begin ik er lol in te krijgen. We zoeken een stukje gras op waar we alle twee veilig staan. Paardje kan lekker grazen en ik zie van links en van rechts al het verkeer aankomen. Brommers, scooters en auto’s… Ze remmen allemaal af. Ze snappen blijkbaar niet wat ze zien. Rode zwevende lampjes die ook nog eens bewegen… Fietsers die voorbijkomen maken er grapjes over en wandelaars stoppen om een praatje te maken. Het is hilarisch om te zien hoe andere weggebruikers hierop reageren. Mijn missie is geslaagd.

De andere dames op stal grappen de eerste week nog wat over onze nieuwe outfit. Maar al snel zijn ze overstag en zien ze de veiligheid er ook van in. Als we na een tijdje met zijn drietjes inclusief onze paardjes over de dijk naar de manege wandelen, krijgen we het éne “compliment” na het andere over onze zichtbaarheid.

Kijk, daar kun je mee thuis komen!!

Beleg op brood…

Als kind mocht ik van mijn moeder altijd maar één belegsoort op brood. Daar werd ook onder verstaan: één plakje kaas of één plakje ham. Ze kon het meestal niet zo waarderen als ik hagelslag met brood at in plaats van brood met hagelslag. Het was al duur genoeg en als alleenstaande moeder moest ze vaak de eindjes aan elkaar knopen om rond te komen.

In de weekenden, bij mijn vader, nam ik het er meestal van. Een ontbijt bestond bij hem altijd uit broodjes of wit brood. Ook met het beleg werd flink royaal gestrooid. Meerdere belegsoorten op één broodje vond mijn vader niet erg. Pindakaas met hagelslag vond ik bijvoorbeeld vreselijk lekker. Nog steeds overigens. Of we maakten onze eigen broodjes gezond: met kaas, ham en alles wat er verder in de kast te vinden was. Nu ik er over nadenk waren deze broodjes helemaal niet zo gezond aangezien het vaak besmeerd werd met mayonaise in plaats van boter. Wat ik dan wel weer van mijn moeder geleerd heb te eten is speculaas op brood. Nou ja, geleerd… Het is heerlijk dus leren eten was voor mij geen probleem. Natuurlijk kocht mijn moeder geen speculaas van een duur merk, schuddebuikjes van Bolletje of de smeerbare variant van Lotus (die bestonden overigens toen nog helemaal niet)  maar de goedkopere variant. Het eigen merk van de supermarkt waar je voor 55 cent maar liefst drie (3!!!) verpakkingen in één doos aantrof.

Een tijdje terug werd er op het werk cake getrakteerd. Mijn collega vertelde dat ze de cake te zoet vond en liet hem liggen voor tussen de middag. Terwijl ik de cake al half opgegeten had vroeg ik haar of de cake minder zoet van smaak zou zijn door hem even te laten liggen. “Nee.”, Was haar antwoord. Ze vervolgde: “Als het restaurant open gaat koop ik een wit broodje en beleg hem met dit stukje cake.” Ik vroeg mij af of dit lekker was. Cake op brood?? Ik kon het helaas niet uitproberen want mijn plak cake was al lang en breed op toen het restaurant open ging.

Van de week bedacht ik mij geen moment toen vriendlief een grootmoederscake gekocht had. Normaal zou ik een plakje van een flinke toef slagroom en wat gekleurde hagelslag voorzien alvorens het naar binnen te proppen. Maar aangestoken en zeer nieuwsgierig naar de smaak maakte ik tussen de middag een broodje met een plak cake voor mijzelf klaar. Om het in één woord samen te vatten: Y U M M I E!! Ik kan het jullie zeker aanraden. Ik vond het zelfs nog lekkerder dan een losse plak cake. De smaak is inderdaad minder zoet. En in combinatie met het broodje zat ik ook direct vol. Dat was dan weer niet zo handig want er stond ook nog een heerlijk broodje ei met spek op het menu.

Ik heb al aardig wat gekke combinaties voorbij zien komen. Sommige zijn ook echt heel lekker. Ik ben benieuwd of er nog meer mensen zijn die mijn smaakpappillen kunnen verassen door een combinatie voor te schotelen van verschillende soorten “beleg” die je normaal gesproken niet samen zou eten.

Dus, laat hier een reactie achter van jou meest favoriete belegcombinatie op brood!!

Ter herinnering. . .

~

Is het echt alweer één jaar geleden dat wij elkaar gesproken hebben?!
Is het echt alweer 52 weken geleden dat ik je door mijn tranen heen vertelde hoeveel ik van je hield en dat je naar mij glimlachte en zei dat je ook van mij hield?!
Is het echt alweer 365 dagen geleden dat ik je hand vast hield en het moeilijkste moest doen wat ik ooit in mijn leven heb moeten doen, je vertellen dat het goed was zo?!

~

Ik mis je om wie je was
Ik mis je om wie je bent
Ik mis je om wie je altijd zal blijven
 Mijn moeder!

***

Kijk, een luchtballon!

Ergens in de verte hoor ik kinderstemmetjes die gillen dat er een luchtballon over komt. Ik speur naar beneden of ik ze zie staan. En ja hoor, daar, midden in de woonwijk staan een stuk of zeven kinderen met zijn allen te zwaaien. Ik kijk vriendlief aan en samen zwaaien we, als een koninklijk stel, vanuit de luchtballon terug. Vriendlief had voor zijn verjaardag een ballonvlucht van mij cadeau gekregen. Het leuke van dit cadeau was dat ik er zelf ook van kon genieten. En dat is wat we ook gedaan hebben.

De vlucht was helaas al verschillende keren afgeblazen in verband met het slechte weer. Maar op donderdag 13 september kregen we bericht van Greetzz dat het door ging en werden we om 18.00 uur verwacht in Gorinchem. Toen we aankwamen waren ze al bezig met het “opblazen” van de grootste ballon van de wereld waar rond de 27 personen in mee zouden gaan. Daar leek onze ballon, die er naast lag en met 13/14 man zou vertrekken, een kleintje bij. Voordat de ballon goed en wel stond kregen we eerst de “instap” instructies. De mand lag nu nog op zijn kant en in ieder compartiment moesten alvast twee mensen zitten voordat de luchtballon overeind stond. Dus vriendlief en ik kropen op onze knietjes de mand in en lagen te wachten tot de mand rechtop zou komen te staan. Binnen een paar minuten was de luchtballon er klaar voor en kwam hij langzaam van de grond. De overige passagiers kregen de opdracht er ook in te klimmen. Toen de piloot goed en wel aan boord stond en iedereen een plekje gevonden had werd de ballon van meer warme lucht voorzien. Door de enorme ballon naast ons werden we een stuk opzij geschoven, wat iets weg had van een kermisattractie. Volgens onze piloot, Alex, hoorde dat er allemaal bij. Toen we een meter van de grond waren, de ballon zijn eigen ruimte had gevonden en de kabel waarmee de ballon vast zat aan de auto helemaal strak stond, gaf Alex een ruk aan de quick. We waren helemaal los van de grond en stegen in rap tempo hoger en hoger. Nog even zwaaiden we naar zijn “grote broer” die inmiddels ook al klaar stond voor vertrek.

Vanaf een bepaalde hoogte werd het helemaal stil. Alleen onze stemmen weerklonken in de mand. Alex vertelde interessante feitjes over de ballon en de ballonvaart. Zo woog onze ballon met ons er in rond de 2700 KG. Ik keek even bedenkelijk naar de rietenmand waar we met zijn allen instonden. Ik bleef mij verbazen. Dat het mogelijk was om met zo’n gewicht van de grond te komen en dat alleen op hete lucht gevangen in een stukje stof. Terwijl we Gorinchem voorbij waren en ergens boven Spijk vlogen vertelde hij ons dat veel mensen denken dat een ballon niet te sturen is. Maar dat is hij wel degelijk. In de ballon hangen verschillende kabels/touwen waarmee de richting aangepast kan worden. De ballon heeft tevens een voor en achterkant. We moesten wel van het rode koord af blijven. Dat zou ons namelijk nog maar één minuut de tijd geven om onze zonden te overdenken voor we de grond zouden raken. Ik bleef er wijselijk bij uit de buurt. Omdat een ballon met de wind mee vaart is het nagenoeg windstil in de mand en als de branders zo nu en dan aangaan is het zelfs aangenaam warm.

Het zicht was adembenemend. Links van ons zagen we nog een ballon van Greetzz. Die bleek bij Utrecht te zijn opgestegen. Rechts van ons was nog een luchtballon. Die was opgestegen in de buurt van Tilburg. Verder weg dreven er nog een paar. Vanaf deze hoogte hadden we zicht over een groot gedeelte van Nederland. Alex liet de ballon zaken tot een paar meter boven de grond en dan weer stijgen tot ver boven de grond. Na bijna een uur gevaren te hebben kregen we te horen dat we zouden gaan landen. Hij vertelde ons hoe we moesten gaan staan en wat we konden verwachten. De mand zou met deze snelheid en ons er in hoogstwaarschijnlijk niet omvallen. Alleen wat stuiteren voor we stil zouden staan. Aan het begin van het boerenland raakten we met een klap de grond. De ballon sleepte ons nog enkele meters over de grond mee en toen stonden we stil. Als een klein kind stond ik te springen en te klappen voor de mooie landing en de rest deed daar aan mee. Nu moest de ballon naar beneden getrokken worden. Twee mannen, waaronder mijn vriend, kregen daar de opdracht voor en moesten met touwen zo ver mogelijk naar achteren rennen. Alex boog zich vervolgens over de volgauto die ons moest zien te vinden en de rest was bezig met het leeg laten lopen en opvouwen van de ballon.

Toen de volgauto ons gevonden had en de ballon en mand netjes op de trailer stonden werden wij verzocht wat dichterbij te komen. We werden allemaal voorzien van een glas champagne en Alex vertelde ons over de geschiedenis van de ballonvaart. We werden allen “gedoopt” tot Baron en Barones van Gorinchem tot Bern. Voordat we in de volgauto stapten om terug te rijden naar de opstapplaats kreeg iedereen een certificaat als aandenken.

Greetzz, bedankt voor deze mooie ervaring. Het was bijzonder om dit een keer mee gemaakt te hebben.

Het is ongelooflijk. . .

Dan gaat opeens je telefoon als je lekker aan het werk bent. Je hoort hem afgaan en zoekt in een overvolle tas naar het ellendige ding. Nog voor het deuntje ophoudt en ie overgaat op de voicemail, die ik ook al tig keer heb uitgezet maar op onverklaarbare wijze steeds weer aan gaat, kiep ik de inhoudt van mijn tas op mijn bureau. Als laatste valt daar dan eindelijk mijn telefoon op mijn bureau. Ik graai hem van de stapel en neem op. Het is vriendlief die al bijna de verbinding wilde verbreken.

Zonder tijd te verspillen vraagt hij: “Ons strijkijzer was toch stuk?!” De vraag was blijkbaar retorisch bedoeld aangezien ik geen tijd krijg om antwoord te geven. Vriendlief ratelt verder: “Ik sta nu in de Blokker en ze hebben hier echt een pracht van een aanbieding. Ik wil zeggen: “Die van ons is nog niet stuk, die doet het prima! Je gaat toch niet iets kopen alleen omdat het in de aanbieding is? Toegegeven dat ik nooit meer kleding voor de volle prijs heb gekocht sinds wij samen wonen. Maar ook nu kom ik er niet tussen en gaat hij verder met zijn betoog: “Ik heb al verschillende modellen vergeleken en met de medewerkster gesproken. Het is echt een heel goed apparaat, strijken gaat sneller en nog makkelijker.” Dus zeg ik nog voor hij verder kan gaan dat hij dat ding dan maar moet kopen.

Eenmaal thuis staat er een grote doos van Tefal op tafel. Ik ben nogal sceptische wat nieuwe en onzinnig dure apparaten betreft. Mijn vriend ziet mijn gezicht en weet wat ik denk. Om de kosten voor dit apparaat goed te praten begint hij met een opsomming van alle positieve eigenschappen:

  • Hij heeft een veel groter waterreservoir, waarmee je wel 2.5 uur achter elkaar strijkplezier kunt hebben zonder bij vullen;
  • Hij ontkalkt zichzelf, kijk maar naar dit knopje. Hij toont mij een rode knop aan de zijkant van het apparaat;
  • Hij is in twee minuten op temperatuur, is zuiniger en dus beter voor het milieu;
  • De stoom komt met vijf, en iets meer, bar uit het apparaat waardoor je of tegen het plafon geplakt zit na het indrukken van het knopje, of waarmee je door de strijkplank kunt stomen. Dat is iets wat we even uit moeten proberen…

Hij haalt hem uit de verpakking en laat trots zijn nieuwe aankoop zien: Een Tefal Stoomstrijkijzer.

Vriendlief strijkt niet, dat is een onderdeel van mijn takenpakket. Wat lief dat hij dan toch meedenkt wat deze aanbieding betreft, maar nog steeds was ik niet overtuigd. Hoe kan dit lompe grote ding, dat niet eens draadloos is, nu beter zijn dan ons eigen oude vertrouwde stoomstrijkijzer? Na het eten toog ik naar onze “inloop” kast om hem te testen. Een broek, een shirtje en een blouse. Ze werden allemaal getest onder het toeziend oog van vriendlief. Die met een grijnzend gezicht mijn mening stond af te wachten. Ik wilde niet direct toegeven dat het inderdaad een stuk sneller ging. Dus zeg ik maar: “Het is even wennen”. Als ik alleen achter blijf besluit ik de rest van de stapel direct maar onder handen te nemen. Hij geeft iets meer herrie bij het produceren van de stoom, maar dat weegt niet op tegen de snelheid en het gemak waarmee ik de kleding wegstreek. Dit was echt ongelooflijk. Zo snel heb ik nog nooit gestreken. Met zoveel gemak, één druk op de knop en mijn shirtjes waren zowel van voor als van achter kreukvrij. De stapel waar ik normaal een avond over sta te ploeteren had ik nu in de helft van de tijd weggestreken.

Bij deze dus een dikke duim voor Tefal en hun top strijkijzer, de Blokker voor deze mooie aanbieding en natuurlijk voor vriendlief die zich door mij niet heeft laten ompraten het niet te doen maar hem toch gewoon gekocht heeft!!

Voor de dames (en heren) onder ons die strijken vreselijk vinden maar er niet onderuit komen kan ik hem alleen maar aanraden!! Ze hebben bij Tefal nu een mooie 90 dagen op proef actie.

Tikkie, jij bent um…

Voor zover ik weet noemen de Belgische bloggers het een “stokje” en de Nederlandse bloggers noemen het een “tag”. Sinds ik zelf een fanatieke meelezer ben geworden bij andere bloggers ben ik het “stokje” of de “tag” geregeld tegen gekomen. Ik vroeg mij altijd af wie de eerste persoon was die besloot om deze vragenlijsten te maken en door te sturen. Het leuke van deze blogs is als eerste de reacties van de mensen die genoemd worden het stokje of tag over te nemen. Meestal iets in de trant van: “Oh nee, nu is het mijn beurt!!” om vervolgens de vragenlijst naar eer en geweten in te vullen. Dankzij Nanda is het nu dus mijn beurt…

* Heb je huisdieren?
Ja ik heb huisdieren. Eén papegaai, één kat en één paard. Hoewel dat laatste niet helemaal onder huisdier valt natuurlijk.

* Noem 3 dringen op die op dit moment het dichts bij je liggen.
Een blocknoot, mijn laptop en mijn telefoon.

* Hoe is het weer op dit moment?
Zalig, zonnig & warm. Ik kan hier geen genoeg van krijgen en heb soms het idee dat ik in het verkeerde land geboren ben.

* Rijd je auto? Zo ja, heb je wel eens een ongeluk gehad?
Ja. Ik heb wel eens een ongeluk gehad. Maar dat was niet mijn schuld. Ik werd aangereden… De verzekering van de tegenpartij dacht daar anders over maar uiteindelijk is het goed gekomen.

* Hoe laat stond je vanmorgen op?
Te vroeg…

* Wanneer heb je voor het laatst gedoucht?
Waarom zou je dit willen weten? Als je het perse zou willen weten: vamorgen. 

* Wat is de laatste film die je hebt gezien?
Ik kijk niet zo vaak film tegenwoordig. Ik ben meer van het lezen. Ik kan mij dan ook niet direct een titel voor de geest halen van een film die ik recentelijk gezien heb. Meestal zijn het films waar ukkepuk naar kijkt en die volg ik dan met een half oor en oog.

* Wat staat er in je laatste sms’je?
“Hey Meis, geen dank. Vond het ook een fijn gesprek en geniet van je avond.” Een reactie die ik ontving nadat ik één van de uitvaartbegeleiders een sms had gestuurd om haar te bedanken voor het gesprek van die middag over rouw, verdriet en bijzondere ervaringen.  

* Wat is je ringtone?
Die heb ik sinds kort veranderd. Het is de begintune van het race spel Top-Gear van de Super Nintendo. Die vond ik nadat we herinneringen van “vroeger” aan het ophalen waren.

* Ben je wel eens in een ander land geweest?
Ja, moet ik ze nu ook op gaan noemen? Engeland, België, Zwitserland, Oostenrijk, Duitsland, Frankrijk, Spanje, Egypte, Tunesië, Gran Canaria (hoewel dit onder Spanje valt zie ik het toch als een land opzich) en Turkije. De voor mij typische vakantielanden dus. Ik zou daar heel graag nog Mexico, Amerika en Indonesië aan toe willen voegen.

* Hou je van sushi?
Ik houd niet zo van vis. Behalve de vissticks van Captain Iglo en kibbeling. Verder ben ik voorstander van vlees, heel veel vlees.  

* Waar doe je je boodschappen?                                                                                         Niet. Die doet vriendlief over het algemeen. Ik leef spontaan een maand korter als ik boodschappen moet doen. Ik ben voorstander van online shoppen. Ideaal. Geen jengelende kinderen, wachtrijen of andere storende factoren. En het mooie van alles: je kunt gewoon een patatje eten terwijl je je kleding uitzoekt…

* Heb je ooit medicijnen ingenomen om sneller in slaap te vallen?                                     Ja. Na het overlijden van mijn ouders wilde ik wel helder zijn voor de begrafenis. Aangezien de nachten ervoor een hel waren. Verder? Nee slapen is mijn hobby dus daar heb ik over het algemeen geen last van.

*Hoeveel broers/zussen heb je?
Ik heb één zusje.

* Heb je een gewone computer of een laptop?                                                                    Een laptop. Dat is makkelijker mee nemen als ik een keer op locatie mijn foto’s zou moeten bewerken.

* Hoe oud word je op je volgende verjaardag?                                                                   Voor mijn gevoel te oud. 32. De leeftijd dat ongemakken langer blijven hangen. De conditie niet meer zo snel op te krikken is en maatje 36 toch echt voorbij is. Dus jeugdige lezers: “Geniet nog maar even van jullie tiener en twintiger jaren…

* Draag je contactlenzen of een bril?
Ik droeg een bril maar heb mijn ogen laten laseren. Tot op heden nog steeds geen spijt van gehad en kan het een ieder die er voor in aanmerking komt zeker aanbevelen. Lees voor mijn ervaring dit blog.

* Verf je je haar?
Nee daar doe ik niet aan op dit moment.

* Vertel iets over je planning van vandaag?
Vandaag moest ik werken en kon ik niet van het heerlijke weer genieten. Na het eten, ga ik gezellig op visite bij mijn tante. Wat gaan wat boeken uitwisselen en ze heeft heel veel foto’s van mijn vader en moeder in gescand. Nu ze er niet meer zijn is iedere foto een waardevol bezit geworden.

* Wanneer heb je voor het laatst gehuild?
Gisteren, tijdens het gesprek over rouw, loslaten en gelukkig zijn. (zie vraag over sms)

* Wat is de perfecte pizza?
Die bestaat niet.

*Wat vind je lekkerder? Hamburgers of cheeseburgers?
Een hamburger. Yummie.

* Heb je wel eens een nacht doorgehaald?
Toen ik nachtdiensten draaide bij mijn vorige werkgever heb ik geregeld een nacht doorgehaald. Dat is nu gelukkig verleden tijd. Ik moet er ook niet meer aan denken want slaap te kort en Deborah is net zoiets als honger en Deborah. Die combi gaat niet goed samen.

* Wat voor kleur ogen heb je?
Bruin.

* Proef jij het verschil tussen Pepsi en Coca Cola?
Jazeker. Ik ben voorstander van CoCa Cola. Pepsi vind ik naar roest smaken. Alsof ze daar de oude spijkers in hebben schoon geweekt. Cola drink ik overigens niet zo heel vaak. Alleen bij grote trek. Ik ben meer voorstander van Ice-tea of spa met bubbels.

***

En nu? Nu mag ik volgens mij twee nieuwe mensen uitkiezen die dit : “stokje” over mogen nemen. Ik vind het lastig kiezen want er zijn zoveel bloggers die ik graag eens beter zou willen leren kennen… Maar mijn keuze is gevallen op: Appelig en Ingridblogs. Sorry dames, ik hoop dat jullie de lijst ook willen invullen 🙂