Ook Draak heeft vakantie…

De voorbereiding voor de wintersportvakantie begon dit keer iets eerder dan anders. Draak zijn vaste oppas is in de tussentijd ziek geworden en zelfs in het ziekenhuis opgenomen. Het was niet zeker of hij überhaupt bij krachten was om op zo’n handenbindertje als draak te passen. Wat voor hem erg vervelend is. Omdat nog niet helemaal duidelijk is wat hij heeft maar ook omdat hij zoveel plezier beleeft aan de dagen met Draak. 

Gelukkig heb ik onder mijn collega’s grote dierenvrienden en één daarvan was bereid om een week op Draak te passen. Hoewel ze zelf geen verstand van Draken van dit formaat heeft vond ze dit geen probleem. Op de dag van vertrek naar ons winteradres brachten we ook Draak naar zijn logeeradres. Het leek wel een complete volksverhuizing. Want niet alleen hij, maar ook zijn (reis)kooi met toebehoren, tas met speeltjes, opstapstok en een voorraad eten, nootjes en fruit moest mee. 

Draak kan soms best eenkennig zijn en ik heb geen flauw idee hoe hij reageert wanneer hij daar is. Een compleet ander huis, andere geuren en er hangt natuurlijk een andere energie. Om de overstap zo klein mogelijk te maken heb ik wat speeltjes uit zijn eigen kooi gehaald om daar op te hangen. Ook de voermomenten en het soort voer blijft in ieder geval de eerste dagen gelijk. 

Wanneer we aankomen is het eerste dat opvalt de ontbrekende lift. Dus ik sleep eerst Draak in zijn tas mee naar boven voor ik de rest van de kooi ga halen. Gelukkig is Vriendlief mee en krijgen we in twee keer alles boven. Het is altijd even puzzelen. Zo ook nu. Maar toch hebben we de kooi sneller in elkaar dan verwacht. Draak slaat ons gade vanaf zijn zitplek in zijn rugzak. Af en toe geeft ie een een teken van leven maar verder hoor ik hem niet. 

Zodra alles op zijn plek staat en hangt pak ik Draak en laat hem zijn tijdelijke verblijf zien. Hij herkend de kooi en zijn spullen direct. Vanaf de opstapstok probeert ie al bij de kooi te komen. Eenmaal binnen is het eerste wat hij doet een rondje door de kooi klauteren. Al zijn speeltjes worden even gronding bekeken en getest. Alsof hij zich er van wil zekeren dat ze van hem zijn. De volgende minuten is ie heel druk en komen een hoop woordjes kriskras door elkaar naar buiten.

Ik leg mijn lieve collega nog wel even uit wat ie wanneer te eten krijgt. Waar ze goed aan doet en wat ze zeker niet moet doen. (ook al vraagt Draak er zelf om wanneer ie zegt: Kom is?? Kom maar koppiekrauwen!!”) Want hij ziet er dan wel erg fluffy en aaibaar uit en kan als de beste slijmen, hij heeft ook een flinke snavel die hij met veel plezier nog wel eens wil testen, op alles wat voorbij komt. Dus ook een vinger. Ik praat uit ervaring!

Maar Draak blijft mij verbazen. Hij is direct op zijn gemak. Zijn hele non-verbale maar ook zeker zijn verbale houding laten merken dat ik met een gerust hart op vakantie kan gaan. haha de “doei’s” en “dag hoor” vliegen mij om mijn oren. Terwijl wij plezier zullen beleven op de pistes, zit hij op een prima plek en wordt met alle liefde verzorgd. Dus ook een vakantie voor hem.

 

 

***

Advertenties

De ochtendstond…

Au, dat doet toch wel even zeer als de wekker afgaat. Het is nog maar net 06.00 uur in de ochtend en ik had zelfs nog 1,5 uur langer kunnen blijven liggen. Maar de ochtendstond heeft goud in de mond. Of zo iets… Het is maar goed dat ik een ochtendmens ben en daardoor sneller opstart dan de heren hier thuis. Draak is wel een ochtendbird, maar zelfs deze tijden zijn niet aan hem besteed. 

Ik rek mij nog eens flink uit. Vervolgens voel ik heel bewust hoe lekker warm mijn bedje aanvoelt voor ik resoluut de dekens van mij afgooi. Met een paar passen sta ik in de badkamer om mij om te kleden. Nog eens een paar passen sta ik in mijn eigen “gym”. Boy wat doe ik mijzelf aan!? Terwijl ik de apparaten aanzet en mijn sportschoenen aan trek ontwaakt de rest van het gezin. Zoonlief komt half slaapdronken de trap af en blijft met grote vraagtekens boven zijn hoofd bij de deur staan. “Ben je gek of zo?” is de enige reactie die ik krijg. “Ja, jij ook moguh he!” roep ik terug. 

Ik start vandaag met een sessie van 10 minuten wandelen op de loopband. Hoewel de lente zich hier en daar echt al even laat zien is het ’s morgens nog rete koud. Mijn spieren en botten lijken hier ook wat moeite mee te hebben. Of het is gewoon het belachelijk vroege tijdstip. Dus begin ik lekker rustig aan. 

Mijn nieuwe wekelijkse routine sluit perfect aan bij mijn gestelde doelen van eind vorig jaar. Meer actieve minuten, meer stappen en verbrande calorieën per dag!! Ik ben ook al goed op weg. Alleen de twee weken dat ik ziek was kon ik het niet opbrengen om te sporten. Tot nu toe heb ik mijn wekelijkse doel netjes behaald en zit er al 50€ in de pot.

Wanneer ik ’s avonds sport staat de radio vaak lekker hard aan. Maar ’s morgens werk ik mijn oefeningen in stilte af. Eigenlijk is dat ook wel fijn. Het gezoem van de machines werkt als een mantra. Of als een soort meditatie. Mijn tien minuten wandelen zitten er op en schuif door naar de roeimachine. Ook dit programma bestaat uit tien minuten. Na een blessure ben ik wat voorzichtiger geworden met het roeien. Dus bouw ik het langzaam op.  Na het roeien volgt wederom de loopband maar nu een heel stuk sneller en met een hellingsgraad.

Oh de beentjes voel ik nu wel!! Ik besluit eerst wat buikspieroefeningen te doen voor ik op de crosstrainer stap. Dat is toch wel de cardio-oefening bij uitstek. Na een paar minuten voel ik de eerste zweetdruppels al op mijn voorhoofd verschijnen. Niet lang daarna wordt mijn gezicht als glijbaan gebruikt. De heren zijn bijna klaar in de badkamer, dus wandel ik nog wat uit op de band. Ik eindig met flink wat rek- en strekoefeningen en een groot glas water. 

Het is kwart voor 9 als ik kantoor binnenloop. Terwijl een aantal collega’s nog wakker moet worden heb ik er al aardig wat actieve minuten opzitten en kan direct aan de slag. Vanavond heb ik zelfs tijd over, want mijn uur sporten heb ik al lekker achter de rug. Tja, de ochtendstond heeft inderdaad goud in de mond….

 

 

***

In hoeverre kun je winnen…

Soms moet een verhaal dat ik net uitgelezen heb even bij mij landen. Dan lukt het gewoonweg niet om direct een nieuw boek te pakken en mijzelf onder te dompelen in nieuwe avonturen, nieuwe tragedie’s bij andere families. Het verhaal van Farida Khalaf is er zo één. Het heeft indruk gemaakt. Een stempel achter gelaten. En als het dat al doet bij mij, wat voor stempel heeft het dan gedrukt bij Farida, en alle andere meisjes die ze representeert met haar verhaal? De titel van het boek is dan wel “het meisje dat van IS won” maar zeg nu zelf, in hoeverre heb je gewonnen als je de gruwelijkheden die je zijn aangedaan voor altijd met je meedraagt?

Quote van moeder: “Sommige dingen zijn belangrijker dan dit aardse leven…”

Bedenk eens wat het met jou zou doen, wanneer je gevraagd wordt om je geloofsovertuigingen, alles waar jij voor leeft en waar jij voor staat en waar je ouders en groot ouders voor hebben gestaan, vaarwel te zeggen en je aan te sluiten bij een nieuw uit de grond gestampt geloof met nieuwe gebruiken en gewoonten die totaal niet aansluiten bij die van jou? Weiger je de overstap te maken, dan tel je niet meer mee en mogen ze beschikken over jouw lichaam en zal je enkel als gebruiksvoorwerp tot dienst zijn. Alleen als vrouw. De mannen die zich niet bekeren wacht een ander lot. Tot zover dus je keus! Dat overkwam Farida en haar Jezidi’se familie toen de IS in 2014 besloot Kocho, hun dorp in Irak, binnen te vallen.

Quote Farida wanneer ze denkt aan zelfmoord: “Om zuiver en onbezoedeld de dood in te gaan.
Ethische uitgangspunten van het geloof is belangrijker dan wat dan ook.”

Het verhaal is geschreven door Andrea C. Hoffmann die al heel wat jaar als Midden-Oosten correspondent werkt voor een Duits magazine. Tijdens haar bezoek aan een Jezidi-vluchtelingenkamp werd ze gegrepen door het verhaal van Farida, die stukje bij beetje haar grootste nachtmerrie aan haar openbaart. 

Het boek begint met de beschrijving van het vredige leven van de 18 jarige Farida. Daar komt een einde aan als IS in opmars is en uiteindelijk het gebied verovert. Een deel van het dorp vlucht de bergen in, de achterblijvers moeten zich bekeren. Ze vermoorden alle mannen. De vrouwen en kinderen nemen ze mee als slaaf en de (jonge) ongetrouwde meisjes worden meegenomen en verkocht op een slavinnenmarkt. Farida en haar vriendin Evin weten bij elkaar te blijven. Maar worden meermaals mishandeld, als vee doorverkocht en verkracht. Uiteindelijk lukt het ze om te ontsnappen. Maar wie kunnen ze nog vertrouwen?  

Quote Farida: “Nu ik mijzelf zo hoorde besefte ik hoe wantrouwend ik was geworden tegenover alle moslims en de wereld in het algemeen. Ik kon mij nauwelijks meer voorstellen dat er ook fatsoenlijke mensen onder waren…”

De oorlogsboeken die ik lees hebben veelal te maken met de tweede wereld oorlog. Hoewel deze verhalen zijn geromantiseerd moet ik er niet aan denken in deze horror terecht te komen. Het verhaal van Farida is van veel recentere datum en ook echt niet zover bij ons vandaan! Hoewel IS ons vaak persoonlijk niet raakt doet dit verhaal dat wel. Het zou zomaar jou en mij kunnen overkomen! De meisjes hebben wel gewonnen van IS maar in hoeverre zullen ze ooit vrij zijn?

Schrijfster: Andrea C. Hoffmann.
Boek verscheen in 2016
Aantal pagina’s: 320
Bron: Hebban

de cover van het boek, het meisje dat van IS won.

 

 

***

Zo’n momentje… 

De stoom kringelt van het water omhoog. Even ben ik in nevelen gehuld. Het streelt mijn gezicht en lost dan op in de buitenlucht. Het ruikt heerlijk naar een mengsel van eucalyptus, munt en andere kruidige geuren. Ik haal diep adem en laat mij vervolgens onderdompelen in het warme water. Ik sluit mijn ogen en het uitzicht dat zich aan de binnenkant van mijn oogleden ontvouwd is buitengewoon prachtig.

Zoiets zie je niet dagelijks. Witte bergtoppen zover het oog reikt. Sneeuw en ijs hebben een witte deken achter gelaten op de hoge bomen links en rechts van mij. Samen met een strakblauwe lucht en zonneschijn is het hele landschap omgetoverd tot een sprookjesachtig geheel. Het bad is een weldaad voor mijn verkrampte spieren die ik over heb gehouden aan een paar dagen intens hoesten en niesen. Ik dompel mij onder en alleen mijn gezicht is nog zichtbaar. Ik kom helemaal bij van het warme water en de frisse buitenlucht. 

Het schijnt dat Boeddhistische monniken er jaren voor leren om in een meditatieve “zen” stand te komen. Geen jaren van training voor mij. Daar kan ik het geduld niet voor opbrengen. Ik heb de tijd tot het water afgekoeld is en oké, tot ik weer beter ben. Ik lever mij over aan de “grillen van het water” en probeer geheel te ontspannen. Een enkele seconde lukt het om mijn gedachten over “niets” bij elkaar te houden en dus nergens aan te denken. Hier moet ik genoegen mee nemen. Ik word weer aangetrokken door het mooie landschap. Met mijn ogen dicht kijk ik om mij heen, alles en meer in mij opnemend. Ik laat een zucht ontsnappen. Kon ik het maar meenemen, terug naar de werkelijkheid. Gewoon opvouwen en in mijn denkbeeldige koffer stoppen.

Er heerst hier complete rust. Geen hoofdpijn, verstopte neus of geblaf. Zelfs mijn spierpijn en verkleumde lichaam zijn er niet. Ik voel mij bijna één met mijn koude omgeving en het warme water. Een flinke hoestbui maakt abrupt een einde aan mijn dagdroom. Met een ruk open ik mijn ogen. Vaag zie ik de wit besneeuwde bomen van mijn netvlies verdwijnen. Snel knijp ik ze weer dicht om het beeld terug te roepen maar het heeft geen zin. Ik ben weer terug in het hier en nu, in mijn eigen badkamer, in mijn eigen bad. Met het raam wijd open waardoor mijn wimpers nu aanvoelen als de haren van mijn tandenborstel. Maar wel met zicht op het park waar de takken van de bomen voorzichtig wit worden van de langzaam vallende sneeuw.

Hersenwerkjes…

Weet je wat ik geweldig vind? Werken! Jullie niet? Ik kan daar echt mijn “ei” in kwijt. Figuurlijk gezien dan. Wanneer ik een echte zou leggen, zou de stress er bij haar goed in zitten. Als man leg ik natuurlijk geen ei. Ik eet ze liever. Nee, nee nee, dat is geen kannibalisme! Ik ben namelijk geen kip. Dat is direct een groot verschil tussen ons. Ik kan doen alsof ik een kip ben. Maar een kip kan niet doen alsof ie een papegaai is. Even terug naar mijn werk. Het begon een paar jaar geleden. Ze wilde mij iets leren en zei: zonder poot geen noot. Ze wilde mijn nagels vijlen en als ik mijn pootje zou geven kreeg ik een nootje. Haha voor iedere teen kreeg ik er één!!

Links en rechts. Ik gaf mijn poot zelfs als ze er niet om vroeg. Ik zwaaide er mee als ze voorbij liep. Want zonder poot dus geen noot!! Knappe birdie dat ik ben! Maar zo werkte dat truckje niet. Toen al mijn nagels weer spik en span waren viel er niets meer te verdienen. Ze zei mij dat ik meer in mijn mars had. Dus gingen we samen aan de bak en kreeg ik een eigen werktafel. Zodat ik niet afgeleid kon worden door al mijn andere speelgoed. Er werd een spaarpot voor mijn snavel gezet en eromheen lagen gekleurde muntjes. Jahaaa, dat was even andere koek! Hoe nieuwer iets is, hoe enger ik het vind. Dus ik sprong in ninja-houding van die tafel en liep al krijsend terug naar mijn kooi. Voor het geval ik door iets achtervolgd zou worden…

Een paar dagen lang heb ik mijn werktafel, met spaarpot en muntjes, vanaf een veilige afstand bestudeerd. Toen er niets geks gebeurde durfde ik het wel aan. Ze deed het een paar keer voor. Muntje pakken, in de spaarpot stoppen, heel trots zijn op eigen werk en nootje in ontvangst nemen. Dit kwartje viel heel snel! Binnen een paar dagen kon ik het zelf. Vanaf dat moment stond werken gelijk aan het verdienen van pijnboom- en zonnebloempitjes. Maar ook de onverdeelde aandacht terwijl we bezig zijn met deze hersenwerkjes vind ik heerlijk. 

Ik mag dan best snel leren maar mijn concentratie is die van een walnoot. Na maximaal tien minuten stoppen we. Zo blijft het leuk. Om de zoveel tijd wordt er langzaam iets nieuws geïntroduceerd. Zoals het spelletje “ringetjes over staafjes rijgen”. Toen dat lukte, ook nog eens op kleur! Want kleur herkennen hebben we voor het gemak ook geoefend. Sommige van jullie denken dat wij kleurenblind zijn. Daar is niets van waar. Ik zie wel degelijk kleur. Inmiddels kan ik rood, blauw en groen uit elkaar houden. Goed he!? Het benoemen van de kleur daar werken we nog aan. 

Naast het werken aan mijn werktafel kan ik ook al zwaaien, de high 5, en rondjes draaien. Sinds kort heeft ze het “targetten” ingevoerd. Een rode kraal op een stok die ergens op of in de kooi gehouden wordt en die ik op commando aan moet raken. Wekelijks zijn we bezig met dit soort hersenwerkjes. Het is leuk, leerzaam en ik leer mij te concentreren. Daarnaast bouw ik aan mijn vertrouwensband met haar en onbekende voorwerpen. Want die worden steeds iets minder eng.
En vertel mij eens, wat is jullie leukste hersenwerkje?

 

Amazone papegaai is aan het werk met gekleurde fiches

 

 

P.S.: Volg mij ook op Instagram.

 

 

***

Het orakel…

Een hele tijd terug werd ik geraakt door afbeeldingen van Stephanie Law, een kunstschilderes uit Amerika. Niet dat ik wist wie ze was, ik kon gewoon niet genoeg krijgen van de schilderijen die ik voor mij zag. Stuk voor stuk dromerige afbeeldingen. Platen waarin ik meegetrokken werd. Alsof ik een andere wereld binnen ging. Het is betoverend. Bijna magisch. Het bleek dat ik de shadowscapes tarot deck in handen had. Hoewel ik zelf nog nooit een kaart heb laten leggen of er zelfs maar mee bezig ben geweest wist ik wel een ding. Ik wilde perse dit kaartendeck hebben!

tarotkaarten van het Shadowscapes deck

Tarot is een kaartenspel van 78 kaarten dat gebruikt kan worden voor oa kaartleggingen om inzicht te krijgen in je persoonlijke ontwikkeling en/of spirituele bewustwording. Of volgens vriendlief, klinklare onzin. Mijn kennis over en van de tarot of kaartlegging is praktisch nihil, dus ga jullie niet vermoeien met uitleg. Wat ik wel wil zeggen is dat er niet één kaart van de 78 kaarten is die je precies laat zien wat je moet doen of wat er gaat gebeuren. Bij de tarot gaat men er vanuit dat je met de energie van dat moment de kaart aantrekt waarvan de symboliek overeenkomt met jouw energie. Dat vind ik dus zo mooi aan deze kaarten. Er kunnen heel veel betekenissen aan één kaart toegekend worden en iedereen zal de kaart op zijn eigen manier interpreteren. Of volgens vriendlief: je kunt er dus geen ruk mee hihi…

Er zijn veel verschillende tarotdecks te koop. Rider-Waite is één van de bekendste. Maar die trekt mij totaal niet aan met zijn saaie platen. Schadowscapes is niet het makkelijkste om te lezen. Maar wel één om heerlijk in te verdwalen. Dus terug naar deze mooie kaarten. Hoewel ik niet directe een vraag voor handen heb lijkt het mij leuk om iets meer inzicht in de eerste maanden van dit jaar te krijgen. Een aantal projecten staan op stapel zowel zakelijk als privé. Maar ook nieuwe hobby’s en bezigheden hebben mijn aandacht.

Mijn doel voor vandaag is dan ook het trekken van een inzichtkaart. Ik schud de hele stapel, formuleer mijn soort-van-vraag en trek er een kaart uit. Verrassend genoeg is het de Ace of Cups, één van de gelukskaarten. Ace is de aller eerste kaart in de serie cups van de Kleine Arcana. Net als een aller eerste ingeving, de bron van een idee, het zaadje dat gepland wordt. Hoe langer ik er naar kijk hoe meer details ik zie. Een kelk die uit het water oprijst en langzaam maar zeker steeds grotere kringen verspreid. Zoiets als een eerste aanzet dat kan uitgroeien naar iets groters. De kelk nodigt uit: Drink ervan, dompel je onder en creëer. Net als de vissen komen ideeën en plannen naar de oppervlakte, krijgen vorm en groeien.

Kelken en vissen staan oa symbool voor emotie, Intuïtie, dromen en je onderbewustzijn. Het is een start van iets, een idee, een verlangen een connectie naar iets groters. Dat, en de combinatie van kleuren, blauw, paars en geel die ieder hun eigen betekenis hebben, maken dat ik erg blij wordt van deze kaart. Hij is rustgevend en tegelijk gebeurd er van alles. Ik vind dit een hele mooi kaart die symbool mag staan voor het begin van mijn jaar. 

 

 

***

Vergeef mij, dat ik je achterlaat…

Bijna twee jaar geleden besloot ik mijn werk als uitvaartfotograaf te stoppen. Het was goed zo. Alle diensten die ik heb mogen fotograferen waren bijzonder op hun eigen manier. Maar er zijn er bij die voor altijd een indruk op mij hebben gemaakt. Onderstaand verhaal is er één van.
vogels als monument op grafsteen

De regen komt met bakken uit de hemel. Het is donker en somber buiten. Zodra ik mijn auto voor de deur van het afgesproken adres geparkeerd heb, blijf ik nog even zitten. Het is een trieste dag en ik moet iets gaan doen waar ik als een berg tegenop zie. Ik haal een paar keer diep adem en stap uit. Ik hoef gelukkig niet lang te wachten voor de deur open gaat. De eerste voorstelronde vind plaats in de gang. Als ik achter de man des huizes aanloop word ik in de woonkamer begroet door een schaterlachende peuter. Aan tafel zit haar moeder met de kleine meid op schoot. Zodra onze blikken elkaar treffen kijk ik in een paar prachtig helderblauwe ogen. Ze zet het meisje op de grond en geeft mij een trillende hand.

Haar man vertrekt naar de keuken om koffie voor ons te zetten terwijl wij alle twee plaats nemen aan de grote tafel. De woonkamer ligt bezaait met speelgoed, duploblokken en knuffelbeesten. Deze jonge dame komt wat dat betreft niets te kort. Toch trekt mijn maag samen. Ik krijg een brok in mijn keel en voel een pijnlijke steek. Het leven is soms zo oneerlijk. Zonder dat iemand hier iets aan kan doen, gaat het belangrijkste in haar prille leventje haar binnenkort ontnomen worden. Haar moeder.

Alsof ze mijn gedachte kan lezen begint ze te vertellen. Over de diagnose die gesteld is net na de geboorte van haar dochtertje. De slopende ziekte, het verloop hiervan en wat nu nog rest. Ondertussen staat de dampende koffie op tafel inclusief wat lekkers. Maar ik krijg geen hap door mijn keel. Haar ogen beginnen te stralen zodra ze over haar dochtertje begint te praten. Ze is haar lust en, zolang het nog duurt, haar leven. De reden waarom ik gekomen ben is niet alleen een kennismaking met de familie. Maar ook om te kijken of ik iets voor hen kan betekenen op de uitvaart van deze vrouw.

Haar man pakt een dik boek uit de kast en legt het voor mij neer. Het is hun trouwalbum met prachtige sfeervolle foto’s. De foto’s die gemaakt moeten worden op de uitvaart moeten dezelfde stijl en sfeer hebben als hun trouwfoto’s. Ik heb de vraag nog niet gesteld of de man geeft al antwoord. De trouwfotograaf heeft nooit eerder een uitvaart gefotografeerd en had hun een rouwfotograaf aangeraden. De vrouw begint weer te vertellen. “Als ik er straks niet meer ben, wil ik dat mijn dochter een naslag werk heeft. Een trouwboek en een rouwboek. Voor later, zodat ze kan zien hoe het was.” Ze zucht. “Haar vierde verjaardag zal ik naar alle waarschijnlijkheid niet meer mee gaan maken.” Haar man pakt boven tafel haar hand en knijpt er zachtjes in. Even zijn we allemaal stil.

Ik ben ontroerd door haar verhaal. Ze kijkt letterlijk de dood in ogen en toch kan ze zo krachtig vertellen. Want dat heeft ze gelukkig nog, haar kracht en haar wil om te genieten van de tijd die rest. Het moet een verschrikkelijke gedachte zijn om te weten dat ze er straks niet meer is terwijl haar kindje haar zo hard nodig heeft. Bij het afscheid kijk ik haar nog eenmaal aan. Haar helder blauwe ogen zal ik bij onze volgende ontmoeting niet meer zien…

 

 

***

Week één…

Na anderhalve week vrij te zijn geweest, tussen door nog kerst en oud&nieuw gevierd te hebben, moest ik halverwege deze week gewoon weer aan het werk. En nu zit de eerste week van het nieuwe jaar er gewoon al weer op. Het was een lekkere rustige week. Want ook op het werk stond de helft (van de klanten) nog in de dut-modus of was gewoon vrij. Dus ook daar konden we op het gemak opstarten en ons klaar maken voor een hopelijk actief en lekker druk jaar. 

De kerstboom ligt weer op zijn vertrouwde plek op zolder en de eerste nieuwjaarsborrels zijn een feit. Nummer één hielden we bij mijn schoonouders, onder het genot van een overheerlijk lopend buffet, drankjes, verlate cadeautjes en veel gezelligheid. Nummer twee werd gehouden met de dames van stal in het pannenkoekenhuis. Ook dit was weer veel te gezellig en we verlieten als laatste gasten het pand. Hopelijk lukt het ons om vaker etentjes of uitstapjes met elkaar te organiseren dit jaar. 

Verder had ik in de eerste week een gesprek met een nieuwe gastblogger. Het leek mij leuk als hij zijn avonturen en belevenissen met jullie zou delen. Hij moest er nog wel even over nadenken. Een Instagram-account is één ding. Maar een blog schrijven is natuurlijk andere koek. Uiteindelijk reageerde hij al snel na ons gesprek met een positief antwoord. Voor een vergoeding van een hele walnoot per blog zag ie het wel zitten. Wanneer zijn eerste blog zal verschijnen laat ik nog even in het midden. Maar dat Groene Draak zijn eigen column krijgt is zeker. 

Vorig jaar ging ik los tijdens de fitbit workweekhustles. Ik liep (en loop nog steeds) mee in diverse groepen. Er was voldoende uitdaging omdat er altijd wel iemand was die veel meer dan mij liep. Maar toch wilde dit niet altijd even goed lukken. Ik besloot mijn focus niet enkel meer op de stappen te leggen. Ik heb mijn dashboard anders ingedeeld en heb er drie onderwerpen uitgehaald waar ik meer aandacht aan wil schenken. Naast de stappen wil ik meer actieve minuten op een dag wegwerken en wil ik mijn verbruikte calorieren, iets waar ik nooit aandacht aan schonk, opschroeven. Kort gezegd: gewoon meer bewegen. 

Ik heb mijn historie van het afgelopen half jaar bekeken om zo te bepalen wat voor mij haalbaar zou zijn. Om mijzelf extra te motiveren mag ik aan het einde van de week 10€ in de spaarpot stoppen als achter ieder doel een groen vinkje staat. Aan het einde van dit jaar mag ik mijzelf trakteren op iets leuks. De eerste week was een tray-out. Ik verwachtte namelijk dat mijn doelen een beetje te hoog gegrepen waren. Uiteindelijk bleek dit niet het geval. Sterker nog, het ging mij makkelijker af dan ik verwacht had en mijn eerste tientje gaat vanmiddag al in de pot. Wanneer dit eenmaal is ingesleten kan ik mijn doelen nog wat opschroeven. Maar eerst hier maar eens aan wennen. En weet je wat? Na een week intensief en bewuster bewegen merk ik al verschil! Kom maar op met 2019!!! 

Al met al een lekker weekje, met rustig opstarten, veel gezelligheid en lekker actief bezig te zijn geweest. Hoe was die van jullie? 

 

 

***

Van begin tot het einde…

Jeetje, zo vieren we het begin van 2018 en zo alweer het einde. Dit jaar is wederom snel voorbij gegaan en hebben we lekker veel ondernomen. Ik kijk er met veel plezier op terug. Sommige uitstapjes hebben mij zoveel energie gegeven dat ik daar nog weken op heb kunnen teren. Sterker nog, ze stonden garant voor nieuwe inzichten, verdieping en uiteindelijk verbreding van en in mijn hobby. We moesten keuzes maken. Gaan we links of gaan we rechts bijvoorbeeld. En dat kan zomaar eens verschil maken tussen het wel of niet vastlopen met je boot. Op wat kleine gebeurtenissen na was 2018 niet een heel bewogen jaar. Wel een jaar met een hoop eerste keren en nieuwe dingen.

Ik deed weer mee met de reading challenge van Hebban en las dit jaar 43 boeken, waarvan ook: alle goede dingen.

Merlin kreeg een nieuwe ligplaats met daarbij voor ons een compleet nieuwe wateromgeving. De kaart werd er geregeld bij gepakt om te kijken waar we waren of hoe we moesten varen. Het gebied is zo groot dat we nog niet eens alles hebben gezien. Ook zijn we een aantal keer vastgelopen aan de grond. Dat krijg je dus, als je kiest voor links in plaats van rechts. Of gewoon niet goed op de kaart kijkt. Draak was dit jaar voor het eerst mee uit varen en dat gaf soms wat bekijks, zo’n pratende vogel op de boot. Samen met zoonlief heb ik gesprongen tijdens onze wakeboard sessies. In 2019 gaan we hier uiteraard mee verder. Wat ons vooral op viel op deze stek was de rust in de haven en op het water. 

Dit jaar had ik één van de mooiste gesprekken met mijn overleden moeder.

Poonwnie moest, noodgedwongen, verhuizen naar een andere stal. We stonden goed, gingen naar beter, maar staan nu het beste! Deze stal is een soort overtreffende trap van de vorige, met een leuke kudde en lieve mensen. Ik schreef er al eerder over maar ook de omgeving is heel fijn. We hebben veel wandelpaden tot onze beschikking en staan midden in een natuurgebied. Helaas liep Poownie dit jaar een peesblessure op.  Gelukkig gaat het na maanden revalideren super goed en hebben we onze eerste ritjes en flink wat wandelingen gemaakt. 

Kreeg ik een nieuwer vervoersmiddel: Meet Milo. 

Begin dit jaar reserveerde ik samen met Oom B. een vogelschuilhut. Voor ons beide de eerste keer om op zo’n manier vogels te fotograferen. Echt fantastisch om zo dichtbij te kunnen komen. Op deze manier fotograferen lukt mijzelf niet bij ons in het park. Later in het jaar bezochten we er één speciaal gericht op roofvogels. Ging ik met vriendin Y. nogmaals naar een vogelhut en togen we af naar de Amsterdamse Waterleidingduinen waar we vossen en herten op de foto hebben gezet. In 2019 wil ik graag verder borduren op natuur- en vogelfotografie. Ook Macro heeft mijn interesse gewekt.

2018 stond voor nog meer stappen op de teller.

En nu, op naar 2019. Een jaar dat voor mij in het teken staat van meer (mee)doen aan goede doelen. Het aan gaan van nieuwe uitdagingen en opzoek naar mooie (natuur)avonturen! Doen jullie mee?
Hoe jij de laatste dagen van dit jaar ook gaat doorbrengen, ik wens je fijne rustige dagen toe en een sprankelende liefdevolle start van 2019!

 

 

Tot volgend jaar !!

Heer Oudeland…

Wel, niet, wel, niet. Ik werp één blik naar buiten en één op te klok. Het is droog en heb tijd zat. Oké, ik doe het. Snel ren ik naar boven om de juiste tas te pakken zodat ik niet het gevoel heb te hoeven slepen met al mijn spullen. Geoefend mik ik mijn spullen van de ene in de andere tas en snor mijn wandelschoenen op. Ik pluk nog snel even mijn handschoenen uit mijn andere jas en ik kan wandelend vertrekken naar mijn werk. 

De ijzige koude dagen hebben mij voorbereid. Maar het valt reuze mee. Ik geef het nog geen vijf minuten of het zweet zal waarschijnlijk alweer op mijn rug staan. Voel ik nu mijn knie? Echt serieus?? Ik verlaag mijn snelheid. Dit is niet het moment om geblesseerd te raken. Tijdens een simpele wandeling notabene. Na een paar honderd meter neemt het gevoel af en niet veel later is het compleet verdwenen. Gelukkig maar. Met de naderende wintersport kan ik geen pijn in mijn knie gebruiken. 

Inmiddels ben ik het park uit en ja hoor, snikheet. Wat een verkeer op het kruispunt en wat een drukte op dit tijdstip. Terwijl ik het verkeer langs mij heen laat razen vraag ik mij af hoe het er hier vroeger zou hebben uitgezien? Vast alleen maar drassig land. De weg die ik bijna vergeet in te slaan was er toen in ieder geval zeker nog niet. Al wandelend besluit ik dit eens op te zoeken. Ot en Sien achtige taferelen doemen zich voor mij op. 

Zwijndrecht blijkt een echt tuindersdorp te zijn (geweest). Het had genoeg vruchtbare grond om als moestuin voor Dordrecht en Rotterdam te fungeren. Er is nog steeds een gebied met moestuintjes, bedenk ik mij. Niet zo veel en groot als ergens in de 17e eeuw. Begin 1900 hadden we zelfs een van de grootste veilingen. Het gebied de Veilingdreef dankt hier zijn naam aan. Het schijnt dat we in de 19e eeuw zelfs een bierbrouwerij en een chocoladefabriek hebben gehad. Waarom toen wel? Ik kijk even van mijn telefoon op als ik de straat oversteek voor ook ik tot de geschiedenis behoor.

Wapen Oudeland

De site heeft inmiddels mijn aandacht. Ik scroll door naar nog langer geleden. Het is het jaar 1331. Acht personen besloten mee te betalen aan de bedijking van Zwijndrecht. Deze personen kregen als dank 1/8 deel van de waard in leen en werden Ambachtsheer van dat gebied. Jan Oudeland (Heer Oudelands Ambacht) N. van de Lindt (Groote en Kleine Lindt) Daniel & Arnold van Kijfhoek, om er een paar te noemen. En zo komen dus de verschillende wijken en (buiten)gebieden in Zwijndrecht aan hun naam. Een aantal had zelfs zijn eigen wapen. Een tijd lang heeft het wapen van Heer Oudelands Ambacht op een terp aan het begin van de wijk gestaan. 

Wauw, wat een historie heeft ons “dorp” eigenlijk!! Ik ben nog lang niet uitgelezen op de site maar ben wel aangekomen op mijn werk. Een plek die ik inmiddels met heel andere ogen bekijk. De site staat in mijn favorieten. Wanneer ik tijd heb duik ik nog eens in de geschiedenis van Zwijndrecht. Ik las iets over een kasteel en een stadsgalg… 

*met dank aan De Vergulde Swaen voor deze geweldige geschiedenis les!!

 

 

***