Vakantie…

In verband met zomerstops hier en daar, andere bezigheden en vakantieperikelen heb ik besloten een kleine blog-vakantie in de lassen. Zo heb ik de tijd om weer wat inspiratie op te doen voor mijn eigen verhalen. En kan ik ook weer eens bij lezen bij andere bloggers. Want daar liep ik al even hopeloos mee achter.

Ik wens jullie allemaal een mooie zomerperiode toe en een fijne vakantie voor wie dat in de planning heeft staan.  Tot over een paar weekjes maar weer. 👋🏼

 

strand, summer, beach, golf

 

101 doelen…

Van de week was ik, tijdens een paar loze minuten op de zaak, mijn privé map aan het opschonen. Naast foto’s, declaraties en wat verouderde contracten stond er ook nog een mapje met “blog”. Ik heb enige tijd terug mijn blog-gerelateerde documenten naar een externe harde schijf verhuisd. Maar was blijkbaar deze op de zaak helemaal vergeten. Ik kwam er al snel achter dat het mijn aller eerste blogjes waren die ik in mijn oldschool Hyves-periode geplaatst heb. Waar het bloggen voor mij uiteindelijk ook begonnen is. Van af en toe een verhaaltje naar complete vakantieverslagen. De regelmaat van het bloggen is pas echt begonnen toen de hype: 101 doelen in 1001 dagen voorbij kwam. Ook wel bekend als: Day Zero Project.

Ik was al helemaal vergeten dat ik hier ooit aan mee gedaan had. Voor de bloggers bij wie dit fenomeen onbekend is, wat mij sterk lijkt omdat half bloggend Nederland zo aan zijn blog gekomen is… : Plan een aantal realiseerbare doelen (een stuk of 101) uitgesmeerd over een langere periode (een dag of 1001). De eerste vijf doelen op de lijst waren voor menig deelnemer hetzelfde:

1. Leg 5 euro opzij voor ieder behaald doel.
2. Gebruik dit geld aan het einde van het project om wat leuks te doen.
3. Inspireer iemand anders om ook met een Day Zero Project te beginnen.
4. Minstens 1x per maand een blog schrijven over dit project.
5. Maak van ieder behaald doel een foto (voor zover dit mogelijk is).

Ik opende dit blog en nam de lijst, die ik toen met zorg had samengesteld, van begin tot einde door. Blijkbaar vond ik 101 doelen wel erg optimistisch en kwam ik niet verder dan 55. Hilarisch om te lezen wat mijn doelen waren. Zoals koop een kamerplant en houd hem minimaal een half jaar in leven (geen vetplant!) Nog leuker om te zien dat een aantal doelen ook daadwerkelijk behaald zijn. Zoals de vakanties naar Oostenrijk, Zwitserland, Parijs en Rome. De schilderijen voor in het trapgat en mijn verjaardag die ik toen uitgebreid gevierd heb. Mijn maag kneep even samen toen ik zag dat er ook een aantal doelen met mijn ouders op de lijst stonden. Doelen niet aanbod zijn gekomen en ook nooit meer zullen komen.

Ook staan er doelen op waaraan ik begonnen ben, maar die nog onafgemaakt ergens in huis rondzwerven. Een cursus verhalen schrijven en een nieuwe taal leren zijn hier een voorbeeld van. Dingen die ik eigenlijk nog steeds graag zou willen doen. Mijn gezondheid kwam ook toen al aan bod, want ik wilde minderen met suiker, meer water drinken en meer fruit eten. Dingen die ik nu nog steeds doe. Een doorlopend doel was het vertrouwen winnen van Groene Draak. Ik denk dat ik daar het meeste trots op ben. Want als ik zie wat ik met hem inmiddels bereikt heb!! Doelen op deze lijst hebben mij daadwerkelijk aan het denken en in actie gezet.

Voor mijn laatste doel heb ik nooit 5€ opzij kunnen leggen. Niet omdat het niet meer kan. Maar omdat het nooit gelukt is. Ik heb het echt wel geprobeerd. Uren heb ik doorgebracht met zoeken in het weiland maar nooit heb ik hem kunnen vinden. Daarom ga ik mijn best doen om dat doel dit jaar toch af te kunnen vinken. Doel nr. 55:  “Vind een klavertje vier!” 

Een niet geplande zaterdag…

Voor het eerst in bijna 2 jaar tijd ben ik heel blij dat het voetbaltoernooi, dat dit weekend gepland stond, werd afgelast. Te veel sneeuw. Te slecht weer. Code oranje en te vies om buiten te spelen. Verrukt was ik door dit nieuws. Voetbalfoto’s maken geeft heel veel voldoening. Wanneer ik ze moet maken onder deze barre omstandigheden, wordt het een ander verhaal. Ik stond er niet echt om te springen. In gedachte had ik mijn zaterdag al helemaal gepland. Terwijl het met bakken uit de hemel zou komen, de kleurencodes je om de oren zouden vliegen, zou ik mij met mijn boek op de bank nestelen. Een hele zaterdag voor mij alleen. Dat voelde bijna aan als een cadeautje!

Wakker worden zonder wekker. De dag begint al goed! Ik kan mijn lol niet op als ik even later de hagel kneiterhard op de dakpannen hoor neerkomen. En wie hoeft er vandaag niet naar buiten? Yes!! Ik gun mijzelf even om van dit moment te genieten. Vriendlief ligt toch nog op één oor en ook uit de kamer van zoonlief komt geen enkel geluid. Zijn deur is  hermetisch afgesloten en alles is donker. Terwijl de heren het er nog even van nemen loop ik, iets later dan gepland, naar beneden.

Met een zwierige zwaai trek ik de gordijnen opzij. Een strakblauwe lucht straalt mij tegemoet. Geen hopen sneeuw, winterse buien (meer), rukwinden en code aubergine… Maar prima weer om alle deuren en ramen in huis wagenwijd open te zetten. Overigens doe ik dit altijd in de ochtend, wat voor code er voor het weer dan ook afgegeven is. Ik vind het heerlijk om de frisse ochtendlucht langzaam door het huis te voelen kruipen en de energie, die heel de nacht heeft stil gehangen, wakker te schudden. Vriendlief heeft hier een hekel aan. Hij baalt wanneer we tegelijk wakker en beneden zijn ☃️. Hij zet het liefst de kachel om 05.00 uur al op standje subtropisch.

Ondanks de blauwe lucht en het zonnetje is het nog steeds ijzig koud. Het is een voorbode voor wat er later op de dag nog naar beneden zou gaan vallen. Maar het hindert niet. Met mijn boek in mijn achterhoofd geef ik de dieren te eten. Ik drentel naar boven om een was te draaien en ondertussen geef ik vriendlief, die inmiddels wakker is, het sein voor de verwarming. (op afstand aanzetten blijft magisch 😂). Nog maar 100 bladzijde dan is mijn boek uit. Moet lukken vandaag. Terwijl de koffie gezet wordt, haal ik nog even de vaatwasser leeg. Ik erger mij aan de rommel in de keuken dus besluit eerst dat op te ruimen voor ik met mijn boek op de bank kruip.

Voor ik het weet heb ik, geheel onbedoeld, het hele huis onder handen genomen. Gestoft, gedweild. De WC en de badkamer zijn gedaan en de 3e was wordt inmiddels gewassen. Vanuit de hoek van de waskamer staat een berg met strijkgoed mij hoopvol aan kijken. Ik werp hem een dodelijke blik toe. Het is inmiddels al 16.00 uur en nog steeds heb ik geen letter uit mijn boek gelezen. Ik besluit het hierbij de laten en het positief in te zien. Geen voetbal en huishouden meer en toch is de rest van het weekend nu lekker van mij. Ik duik, iets later dan gepland, met de laatste 100 bladzijde van mijn boek op de bank terwijl vriendlief een heerlijk bakkie koffie voor mij zet.

Captains (b)log… #1

De weergoden waren begin oktober positief gestemd. Ze hadden het vieze weer, dat eerder daarvoor zonder pardon een week lang zijn gang was gegaan, terug in de kast gestopt. Die week waren er dagen met heel wat zon, blauwe luchten enVaren met Merlin en Foto Hamar, langs Rotterdam en havens zomerse temperaturen. Wij bedachten ons geen moment. We moesten het er nog éénmaal van nemen. Zo’n kans zouden we dit jaar niet meer krijgen. We namen alle twee een dag vrij. De route was reeds uitgestippeld. Warme kleding lag klaar en de wekker werd gezet. Die dinsdag zouden we onze eerste echte lange vaarroute met Merlin gaan maken. De eerste en tevens de laatste van dit vaarseizoen.

Rond 10.00 uur waren we in de haven. We installeerden onze spullen en maakten de boot klaar voor vertrek. De eerste keer dat we moesten tanken. Een bijzondere ervaring 💲🙄. De pijn van de rib uit mijn lijf ebde langzaam weg toen we de haven achter ons lieten en met onze bakkes in de volle zon richting Rotterdamse havens toerden. In tegenstelling tot de A16, die altijd vast staat op een door de weekse dag, was het op het water niet zo heel druk. Maar wat er voer, was bruut, groot en maakte heel wat golven. Wel vriendelijk volk, die schippers. Ze zwaaiden allemaal. Dus dat deed ik dan ook maar.

Vriendlief dirigeerde Merlin als een volleerd schipper door het water en al snel kwamen we aan in Rotterdam. Daar was het wel iets drukker op het water. Ik was onder de indruk van de grote en kolossale containerschepen. Je voelt je heel nietig wanneer je er tussendoor vaart. En je weet ook dat je geen gekke dingen moet doen. Al helemaal niet overboord moet vallen of in de dode hoek van zo’n schip terecht moet komen. Met de turbo aan lieten we de haven snel achter ons Panoramisch uitzicht in de haven van Rotterdam tijdens het varen door Foto Hamarterwijl de skyline van Rotterdam centrum voor ons opdoemde. Met mijn fototoestel in de aanslag schoot ik verschillende platen. Wat gaaf om alles vanaf het water te kunnen zien. De Euromast, SS Rotterdam, Hotel New York, alle watertaxi’s die links en rechts voorbij kwamen en de Erasmus- en Willemsbrug waar we onderdoor voeren. Bij het oude Tropicana namen we afscheid van Rotterdam en gingen op weg naar de Brienenoordbrug.

Vanaf dat moment werd de route een beetje saai. Een prima moment om het roer over te nemen en zelf te pionieren. We voeren langs de Sophiapolder waar Poownie en ik jaren met plezier hebben gestaan. Het deed pijn om te zien dat ze van dit prachtige eiland een moerasgebied hebben gemaakt. Gelukkig heb ik nog heel veel mooie herinneringen aan die periode. Het werd tijd voor de lunch. In standje slak voeren we over de Rietbaan met een broodje in de hand terwijl Dordrecht aan de horizon verscheen. We brachten een bezoek aan de havens in het Wantij. Inmiddels was het al 14.30 uur geweest en we hadden nog een stuk varen voor de boeg. Daarom werd het tempo iet wat opgeschroefd. À la Miami Vice stoven we langs Dordrecht en Zwijndrecht met hier en daar nog een kodak-foto moment natuurlijk. De lucht was immers nog steeds helder blauw!

Rond de klok van 16.00 uur lag Merlin weer op zijn plek in de haven en zaten wij uitgeteld in de auto op weg naar huis. Wat een bijzonder, indrukwekkende en heerlijke dag varen hadden wij er opzitten. Een heel mooie afsluiting van een vaarseizoen dat voor ons pas kortgeleden begonnen is. Dat belooft wat voor 2017!!

Foto Hamar tijdens het varen met Merlin op het water in de BiesBosch

Het was zo’n dag…

Al een aantal uur staar ik naar een leeg wit scherm. Iedere keer wanneer ik een aantal regels getypt heb, ben ik mijn inspiratie kwijt. Weg. Zoek. Het is er gewoon niet. Ik weet een paar regels uit mijn vingers te wringen. Maar dan houdt het ook op. Inmiddels staat mijn hele bureaublad vol met aangebroken blogjes die wachten om ooit eens afgemaakt te worden. Als ik iemand de schuld moet geven van mijn inspiratieloze dag, gaat mijn vinger naar de voetbal. Dat was er vandaag namelijk niet. De spelers hebben vakantie en daardoor loopt mijn zaterdagplanning compleet in de soep. Ergens wist ik wel dat het vakantie was, maar op de een of andere manier had ik dat niet goed opgeslagen in mijn systeem. Daar sta je dan, zaterdagmorgen. Met je ziel onder je arm.

Wanneer mijn ziel zich onder mijn arm genesteld heeft, is het altijd lastig om hem daar weg te krijgen. Ik heb rondjes gelopen tot ik een ons woog. Mijn ziel sjokte rustig met mij mee. Kansloos. Oude foto’s bewerken lukte niet. Ik was te onrustig om relaxt te gaan lezen. Bloggen was eveneens een tijdverspilling. Dat is dan zo’n typische shit dag. Wat moet je daar nu mee? Verder dan een paar wasjes draaien en wat rommel opruimen kwam ik gewoon niet.
Papegaai speelt met fles. Groene vogel wordt op de foto gezet door Foto HamarGeamuseerd naar de vogel kijken lukte nog net. Die heeft namelijk een nieuw speeltje. Een lege fles met kraaltjes. Hij vind het geweldig om als een malle achter die fles aan te rennen. De fles is net iets te groot dus heeft hij niet veel grip. Hij gaat werkelijk het hele huis door en heeft daarbij geen oog meer voor iets anders. Wanneer hij de kans krijgt smijt hij de fles van links naar rechts om er daarna weer achteraan te rennen. Uiteindelijk is het een soort angry birds waar ik naar kijk.

Vriendlief vroeg of ik zin had om even mee te gaan naar Rotterdam. Er moeten namelijk nog wat spullen gekocht worden voor op de boot. Wat potten, pannen en bestek. Nieuwe fenders (van die stootwillen voor aan de zijkant van de boot) reddingsvesten en nog een aantal handige hebbedingetjes. Mijn goede humeur moest echt van heel ver komen. Maar na een uur heen en weer gedrenteld te hebben, stapten we dan toch in de auto op weg naar Rotterdam. We bezochten twee ruime winkels. Hoewel er van alles te vinden was vond ik het toch een beetje tegen vallen. De fenders lagen er weliswaar in alle soorten en maten, evenals de reddingsvesten. Maar keukengerei en watersport artikelen zoals wakeboard en ski’s moeten we duidelijk ergens anders halen. We gingen niet geheel met lege handen naar huis. Het cursusboek marifonie is in mijn bezit. Dat zal het eerst volgende diploma worden, dat ik ga halen. Zodat we legaal gebruik kunnen maken van onze marifoon.

We hebben wel wat ideetjes opgedaan. Zo kunnen we ook hoezen kopen voor onze fenders. Die kunnen namelijk de was in als ze vies zijn. Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan?! We hebben handige ligkussens gezien die je ook als stoel kunt opklappen en liepen we letterlijk tegen een kachel aan. Die wel eens van pas kan komen als we besluiten een nacht te blijven slapen. Kortom, de dag was gelukkig niet geheel nutteloos. Maar geef mij maar gewoon voetbal op zaterdag!

Just me…

Op 5 augustus kreeg ik een melding van WordPress: “Happy Anniversary with WordPress.com”. Zelf was ik het alweer vergeten. Maar dankzij deze reminder wist ik het weer. Precies vijf jaar geleden plaatste ik mijn eerste schrijfsel hier op WordPress. Ik ben ooit begonnen met bloggen op Hyves. Een keer in de maand schreef ik een stukje over iets dat mij bezig hield. Iets wat ik grappig vond of had meegemaakt. Ook hield ik daar mijn vakantieverslagen bij. Compleet met foto’s en anekdotes. Leuk voor later, dacht ik toen. Wist ik veel dat Hyves na een tijdje van de aardbodem verdween en ik dus ook al die logjes kwijt was. (Gelukkig heb ik een neurotische dwang om alles dubbel op te slaan.) Het neerkrabbelen van stukjes tekst vond ik zo leuk dat ik overwoog een openbaar blog aan te maken. Dat kon immers ook door onbekenden gelezen worden, dan alleen maar die paar vrienden die ik had.

Het grappige is dat ik nog precies weet hoe ik mij af stond te vragen hoe dit nu allemaal in zijn werk ging. Moest ik nu een eigen website aanmaken of was er zoiets als een platform waar je op kon bloggen? Gratis of betaald? Uiteindelijk kwam ik uit bij WordPress en besloot ik de gok te wagen. Toen kwam de vraag hoe mijn blog moest gaan heten. Jeetje, wat vond ik dat een lastige vraag.

Omdat ik geen niche had en mij ook niet wilde beperken tot één bepaald onderwerp was het in eerste instantie best lastig om een naam te verzinnen. Ik voelde mij toen, en nu overigens nog steeds, het fijnst bij het schrijven over zaken die zich om mijn persoontje afspelen. Of dit nu zakelijk of privé is maakt mij niet uit. Daarom besloot ik mijn blog-naam heel simpel en misschien wel een tikkeltje saai te houden. Deborah Hamar, Just me… Daar kon ik, ook in de toekomst, alle kanten mee uit.

Schrijven over zaken die mij ter harte gaan vind ik leuker. Het kost mij minder moeite om iets op papier te krijgen. Het is niet alleen makkelijker maar ook langer vol te houden. Uiteindelijk heb ik wel een aantal vaste onderwerpen (gehad), waar ik vaker over schrijf (heb geschreven) zoals afscheid, uitvaart & uitvaartfotografie, sport & sportfotografie en huisdieren. Overigens is niet alles altijd helemaal naar waarheid verteld. Maar dat is dan weer zo leuk aan bloggen. Het kan en mag allemaal.

Omdat ik mij niet wil vastpinnen op één bepaald onderwerp is er altijd wel iets om over te schrijven. (wanneer er iets van inspiratie in mijn hoofd aanwezig is.) Het zorgt ook dat er voldoende afwisseling op mijn blog is. Dat is niet alleen prettig voor de lezer maar zeker ook voor mijzelf. De eerste vijf jaar bloggen zitten er op. Ik hoop dat ik er op deze manier nog een jaar of vijf aan vast mag plakken.

En, hoe is jouw blog aan zijn naam gekomen?

 

De Liebster Award…

Hij gaat al enige tijd rond op het www. Het is een lijst van in totaal 11 vragen, verzonnen om het gezicht achter een (beginnend) blog beter te leren kennen. Afgelopen week ben ik genomineerd door: Desire, waarvoor dank!! De bedoeling is haar vragen te beantwoorden en daarna zelf 11 nieuwe vragen te verzinnen. Vervolgens een aantal andere bloggers taggen die op hun beurt het stokje overnemen.  Wees gerust, dat laatste stuk sla ik over. Ik ga geen nieuwe vragen verzinnen en ga ook niemand anders taggen 😉

  1. Als je een beroemdheid was, wie zou je dan willen zijn?
    Een beroemdheid zou ik niet willen zijn. Al die aandacht lijkt mij vreselijk. Alles wat je doet wordt nauwlettend in de gaten gehouden. Wel zou ik eens een dag met een van mijn huisdieren willen ruilen. Het lijkt mij heel bijzonder om te kunnen vliegen, te slapen bovenop de verwarming, of door het weiland te crossen.
  1. Welke muziek heb jij meestal aan als je een (b)logje aan het schrijven bent?
    Ik heb geen muziek aan als ik aan het bloggen ben. Meestal kan ik het niet laten om mee te zingen. Dat werkt niet voor mij.
  1. Kreeg je één minuut om te shoppen in de supermarkt, waar zou je het eerst naar toe rennen?
    Tja, ik denk dat ik deze beurt aan vriendlief overdraag. Hij doet meestal de boodschappen. Ik heb waarschijnlijk al een minuut nodig om het juiste gangpad te vinden. Als ik in die minuut tijd het gangpad gevonden zou hebben, dan zou ik mijn karretje volladen met koffie en wasmiddel.
  1. Koffie of thee?
    De laatste tijd ben ik meer van de koffie.
  1. Hoe zou het ideale huwelijksaanzoek eruitzien?
    Niet te formeel. Dus geen gezemel op één knie in een romantische setting. Nee, niks voor mij. Eenmaal gevraagd, dan samen een mooie reis boeken naar een ver exotisch oord om elkaar daar het ja-woord te geven.
  1. Wat is je favoriete dag van de week?
    Eigenlijk heb ik iedere dag wel wat leuks te doen. Ik heb ook geen probleem met de maandagochtend. Als ik dan toch zou moeten kiezen, dan voel ik mij het meest ongedwongen op vrijdagmiddag rond een uurtje of 16.00. Dan heb ik er vijf dagen werken opzitten en hoef ik even een paar uur helemaal “niks” te doen. Uiteraard staat het weekend voor de deur waarbij ik ’s morgens niet gewekt wordt door een wekker.
  1. Als er dit jaar één ding gebeurd is, dat héél speciaal voor je is, wat zou dat dan zijn?
    Een telefoonverbinding met de hemel… Ik zou zo graag weer eens willen praten met mijn vader en mijn moeder. Maar ook met mijn opa’s en mijn oma’s. Ik heb ze nog zoveel te vragen en inmiddels nog meer te vertellen. Hoewel ik weet dat ze over mijn schouder meekijken lijkt het mij heerlijk om al hun stemmen weer eens te horen.
  1. Favoriete film?
    Er zijn meerdere films die ik goed vind en daar zit niet zozeer een favoriete film tussen. Er moet in ieder geval genoeg actie inzitten en flink wat spanning ook.
  1. Huil je snel tijdens films?
    Ik jank al als ze op het weerbericht vertellen dat het gaat regenen 😉
  1. Waar kan je je ongelooflijk aan irriteren?
    Aan televisieprogramma’s van tegenwoordig. Het lijkt wel of het volk alleen nog maar op een domme manier vermaakt kan worden. Een van de redenen waarom ik de tv bijna niet meer aan heb staan. Verder irriteer ik mij mateloos aan mensen die altijd te laat komen en die hun verantwoordelijkheid, op wat voor manier dan ook, niet willen nemen.
  1. Waar ben je bang voor?
    Dat de mensen die mij dierbaar zijn mij zullen ontvallen.

Even bijpraten…

De vakantie is weer voorbij. Dat betekent dat het leven bij ons weer een beetje ritme begint te krijgen. Zowel zakelijk als privé. Tegelijkertijd gebeurt er van alles. Voldoende stof voor een blog zou je denken. Maar omdat er zoveel gebeurt weet ik ook weer niet zo goed waar ik moet beginnen. Daarom maak ik van de gelegenheid gebruik door hier een theeleutenblog van te maken. Gewoon, even bijkletsen over de afgelopen weken. Iemand thee of koffie?

School:
Zoonlief heeft zijn eerste week als brugpieper overleefd. Nadat ik deze term had laten vallen kreeg ik een blik toegeworpen die de vijand zou doen afdruipen. Dus bij deze beloof ik plechtig dit woord nooit meer te noemen (in zijn bijzijn…) Hij vond het (verbazingwekkend genoeg) erg leuk. Indrukwekkend, dat dan weer wel. Hij was gesloopt. Niet alleen de hoge school met daarbij alle nieuwe indrukken. Maar natuurlijk ook iedere dag een stuk fietsen en drie keer in de week een pittige voetbaltraining. Het is hem niet in de koude kleren gaan zitten. Ik heb hem verzekerd dat dit na een week of twee/drie al een heel stuk minder vermoeiend zal zijn. Als hij eenmaal gewend is, zal het in ieder geval iets minder zwaar aanvoelen…

Verhuizing:
Poownie staat nu een maand op zijn nieuwe stek. We hebben het er alle twee erg naar ons zin. Direct vanaf dag één voelde het goed. Ook voor mij. Hij durft zijn vriendinnetje al wat meer los te laten en zoekt contact met andere paardjes. Ik heb volgens mij nog lang niet iedereen gezien en gesproken. Maar we raken langzaam ingeburgerd. Ik ben nog wel een beetje aan het afkicken van mijn stalgewoontes. Want mesten, vegen, mesthoop opsteken en andere stalklusjes hoeven nu niet meer. Dat wordt allemaal voor ons gedaan. Heerlijk toch!!

Kapsel:
De kapster vroeg mij wanneer ik voor het laatst was geweest. Dat durfde ik niet met zekerheid te zeggen. Ik gokte ergens eind winter, begin lente. Naar de kapper gaan is namelijk niet zo mijn ding. Zeker niet om de zes weken zoals de kapster dat het liefst ziet. Zelf knippen kan ik niet. Dus toen mijn krullen wel erg begonnen uit te zakken en ik er echt helemaal niks meer mee kon dan alleen nog rondlopen met kapsel windhoos of in een knot op mijn hoofd werd het toch echt tijd om weer eens een afspraak te maken. Ik heb er dan ook direct maar wat “me-time” van gemaakt. Wassen, maskertje en na het knippen in model laten brengen. Zonde van het geld. Maar heerlijk als iemand zo met je haar bezig is.

Blessure:
Tja, wat zal ik hier eens van zeggen. Ik rek nog steeds, dat dan weer wel. Maar het hardlopen is met de vakantie een beetje naar de achtergrond verplaatst. Omdat ik maar twee keer mocht lopen, met een schema van maar een paar minuten, was de lol er af. Ik ben wel erg benieuwd hoe het voelt wanneer ik weer ga rennen. Week drie van het schema ga ik deze week uitproberen. En daarna de fysio weer eens contacten. Om mij gemotiveerd te houden volg ik diverse hardloopbloggers die schrijven over trainingen, voeding en de komende wedstrijden. Variërend van 5 km tot de marathon van New York.

Blog:
In mei werd ik gevraagd of ik wilde gastbloggen voor familieberichten.nl. Inmiddels hebben ze al een aantal blogs van mij online staan. Nog steeds vind ik dit leuk om te doen. Mijn laatste verhaal heeft zo’n beetje de records voor mij als huis tuin en keukenblogger gebroken. Een hoog bezoekersaantal en heel veel keer gedeeld op FB, Twitter en LinkedIn. Hoewel het verhaal twee weken terug geplaatst is, wil ik hem toch graag nog een keertje met jullie delen: Nog eenmaal.

We zijn nog lang niet bijgepraat. Maar de rest moet ik misschien maar voor een andere keer bewaren. En, wat heeft jullie de afgelopen weken bezig gehouden? Haal ik in de tussentijd nog een bakkie thee. Willen jullie ook?

Dankbaar…

In de zomer van 2014 werd ik gebeld door een mevrouw. Ze vertelde dat haar ex-man de dag ervoor was overleden. Het regelen van zijn uitvaart zou voor haar rekening komen. Er waren namelijk geen kinderen of andere familieleden die hierin nog iets konden betekenen. Ook de vriendenclub, die ooit zo groot was, was geslonken tot nog maar drie man. Via de uitvaartbegeleider was ze bij mij terecht gekomen. Ze vroeg mij of het mogelijk was om een aantal foto’s te maken. Niet van de hele dienst, alleen van de opbaring. Hem zelf, de kist, zijn kleding en misschien nog een bloemstuk als dat er al was. De kist zou namelijk gesloten worden door de uitvaartbegeleider zonder bijzijn van de mensen die hij achterliet.

Als ik de parkeerplaats oprijd staan de twee medewerksters van het rouwcentrum mij al op te wachten. Het is 19.30 uur in de avond en er is verder helemaal niemand. Ze zijn speciaal voor mij geopend. Ik word naar een ruimte gebracht die iets groter is dan mijn eigen woonkamer. Een van de dames sluit achter mij de deur. In het midden van de ruimte tref ik mijn afspraak, gekleed in een prachtig pak, één rode roos in zijn hand en liggend in een zwart gekleurde kist.

Ik loop naar de strak afgewerkte kist en laat mijn handen rusten op het voeteneinde. Deze man zou ieder moment zijn ogen kunnen openen. Alsof hij slaapt. De energie in de ruimte voelt bruisend aan. Het is zo anders dat het mij niet lukt om direct mijn camera te pakken. Dus neem ik plaats op één van de bankjes recht tegenover de kist. Ik laat zomaar een aantal minuten aan mij voorbijtrekken terwijl ik deze onbekende man gezelschap houd. Dan wordt het tijd om aan het werk te gaan. In de minuten die volgen zet ik hem zo waardig mogelijk op de foto.

Bijna een jaar na de uitvaart word ik gebeld door de ex-vrouw. Ze vertelde dat het een mooi dienst was geweest. Ondanks dat ze al 15 jaar uit elkaar waren kon ze zijn overlijden niet naast zich neer leggen. Er bleef maar iets aan haar knagen. Na een paar maanden besloot ze de foto’s er bij te pakken die ik twee dagen voor de uitvaart op haar verzoek had gemaakt. Dat was de reden waarom ze belde. Ze had niet verwacht dat het terugzien van haar ex-man, met zijn ogen dicht, liggend in een kist, met de kleding aan die ze zelf had uitgezocht, haar de rust zou geven die ze zocht. Het besef drong nu echt tot haar door. Hij is er niet meer. Vanaf dat moment was het alsof de puzzelstukjes op zijn plaats vielen. De foto’s hadden een klein stukje bijgedragen aan haar rouwverwerking. Het stukje dat zo aan haar bleef knagen. Nu kon ze het voorzichtig een plekje gaan geven.

Na het beëindigen van ons telefoongesprek galmden haar stem nog een tijdje door mijn hoofd. Wat fijn dat ik met mijn werk deze vrouw heb kunnen helpen. Al was het maar een beetje.

uitvaartfotografie Hamar

Dit blog verscheen eerder op Familieberichten.nl

Dit wist je niet hé…

  • Ik houd mijn partjes mandarijn altijd tegen het licht. Ik vind pitjes in mijn eten vreselijk. En word daarom liever niet verrast als ik geniet van een stuk fruit waar ik mijn vingers even daarvoor, voor heb vuil moeten maken.
  • Mijn bed moet volgens mij eigen regels worden opgemaakt. Dat betekend dat het dekbed gladgetrokken in de hoes moet zitten. Geen dubbelgevouwen of lege hoekjes boven in of aan de zijkanten. Het voeteneinde moet goed ingestopt zijn zodat ik ‘s nachts niet wakker wordt van koude voeten, of de kans krijg het dekbed tot ver over mijn oren op te trekken. Het is maar goed dat wij alle twee een eigen dekbed hebben aangezien vriendlief het vreselijk vind om met “dubbelgevouwen” tenen in bed te moeten liggen.
  • Ik moet altijd bezig zijn. Het liefst met zoveel mogelijk dingen tegelijk. Ik kan erg rusteloos en vervolgens lusteloos worden als ik een paar dagen vrij heb en dan niks om handen heb. Zonnen en slapen, waar ik geen genoeg van kan krijgen, vallen overigens niet onder de categorie “niks doen”.
  • Bovenstaande moet dan wel weer in balans zijn. Sommige vinden mij anders te druk worden omdat ik van activiteit naar activiteit stuiter. Ik ben daarom altijd bezig met het zoeken naar een mooi evenwicht tussen al mijn bezigheden. Wat uiteraard ook weer een bezigheid op zich is.
  • Hoewel ik van uitslapen houd, ben ik wel een echt ochtendmens. Dit tot groot ongenoegen van vriendlief en een enkele collega. Zodra de wekker gaat ben ik wakker en ga ik het liefst direct aan de slag met wat er allemaal voor die dag op het programma staat.
  • Het liefst slaap ik een hele nacht door. Maar als ik dan perse wakker moet worden vind ik het erg prettig om op de wekker te zien dat ik nog een paar uur mag slapen voor hij afgaat. Tegen de tijd dat het avond is heb ik mijn meeste kruit al wel verschoten. Na 21.00 uur ben ik over het algemeen niks meer waard.
  • In 2014 ben ik niet een keer ziek geweest. En ook het vreselijke virus van afgelopen winter heb ik overgeslagen.
  • Ik heb sinds vorig jaar zomer leren werken met energie en werk daar nog steeds mee. Omdat ik zoveel moois heb mogen ervaren, kan ik er niet meer omheen. Er is veel meer tussen hemel en aarde dan wij met het blote oog kunnen waarnemen. Mijn ervaring: je hoeft geen paragnost te zijn om dit te kunnen!! Jij kan dit namelijk ook!! Ik was erg benieuwd wat ik hier nog meer mee kon. Ik ben mij gaan verdiepen in Reiki/Shambhala en ben inmiddels in het bezit van de eerste graad.
  • Ik ben gek op schone was dat hangt te drogen. Het liefst hang ik het hele huis vol met lakens en handdoeken. De geur die daar vanaf komt doet mij denken aan een zonnige lentedag waarop we alleen maar leuke dingen gaan doen. Dat maakt mij vrolijk.
  • Sportief bezig zijn in de buitenlucht… Beseffen dat het eigenlijk best fris is maar dat je handen en voeten lekker warm zijn en je de frisse lucht langs je gezicht voelt strijken. En je dus nergens last van hebt. Heerlijk!!
  • In 2014 hebben wij het record BBQen verbroken. Maar 2015 is nog niet zo oud en met onze nieuwe Weber moet dat dus helemaal goed gaan komen. Zoals mijn oom altijd zegt: Weer of geen weer, het is altijd “weber-weer”…
  • En om af te sluiten: Ik vind het iedere keer weer erg leuk om jullie reacties op mijn blog terug te lezen!! Het is leuk om te weten dat andere bloggers de moeite nemen om je schrijfsels te lezen en dat men er nog een mening over heeft ook!! Thnx!!