Boors boekenweek… #5

Ibiza, land van liefde
boeken, ibiza, land van liefde, lezen, verhaal, Mireille van Hout, schrijfsterWanneer de reis door Marokko strand, nog voor ze het land goed en wel binnen zijn besluit een groep vrienden door te reizen naar Ibiza. Eenmaal daar richten ze een hippiecommune op. Vrijheid blijheid is hun motto. Inner peace, vrede en liefde voor alles en iedereen. Maar zeker ook seks, drugs en andere verdovende middelen. Alles kan, niets moet. Het leven lijkt, op dat stukje aarde, paradijselijk en ver weg van de burgerlijke idealen. Tot Anna, de hoofdpersoon van het boek, een dochter krijgt. Sun Dance. Langzaam komen er scheurtjes in het zo ogenschijnlijk mooie en onbezonnen leven op Ibiza. Als Sun Dance tien jaar is verlaten zij en Anna halsoverkop het eiland, terug naar Nederland. Waar het voor Anna moeilijk is om te aarden. Evenals voor haar dochter. Die nu de wrange vruchten moet plukken van haar vrije opvoeding. Al die tijd is het haar niet duidelijk waarom ze moesten verhuizen. Jaren later, wanneer de dochter van Sun Dance besluit een vakantiebaan te nemen op Ibiza, keren ze terug naar het verleden…

Eigen mening:
Met enige scepsis begon ik aan dit boek. De combinatie: roman, Ibiza en hippies trok mij nu niet 1,2,3. Het is de cover die mij in eerste instantie trok om het boek toch te gaan lezen. Die nodigde uit om verder te bladeren. Want kijk toch eens, die is toch prachtig?! Het deed mij aan vroeger denken. Iets van nostalgie borrelt in mij op wanneer ik naar de kaft kijk.

Even was ik bang dat ik mij had laten verleiden door die mooie kaft. De eerste twee hoofdstukken spraken mij namelijk niet zo aan. Evenals het “gezever” hoe heerlijk stoned zijn wel niet is. Wanneer ik aan het derde hoofdstuk begin word ik in het verhaal meegezogen. Het verhaal wordt vanuit twee personen belicht. Anna en haar dochter Sun Dance, of eigenlijk Sue zoals ze zich zelf heeft genoemd. Alleen haar verhaal wordt daadwerkelijk vanuit het Ik perspectief verteld. In het boek wordt er heen en weer gesprongen tussen de twee hoofdpersonen en tussen heden en verleden. Dit wordt overigens bij ieder hoofdstuk aangegeven. Nadat ik hier aan gewend was las het erg fijn weg. Een goede afwisseling van twee verhalen die naar het einde toe samen komen.

De sfeer in het boek is heerlijk neergezet en geregeld kon ik het verhaal, de vreugde, het mysterieuze, (zelfs het stoned zijn ja ja), maar ook het verdriet, bijna proeven. Alsof ik onderdeel was van het verhaal en vanaf de zijlijn meekeek naar wat er gebeurde. Ik werd meegevoerd naar bijzondere momenten. Dat maakt dat ik blij ben dit boek toch gelezen te hebben. Binnen een dag had ik het uit.

Als ik dan toch een klein puntje moet opnoemen dat iets tegenviel dan is dat het einde van het verhaal. Ik vind dat de schrijfster zich er iets te makkelijk en misschien wel te clichématig vanaf heeft gebracht. Alsof de inspiratie of de tijd op was. Ik had graag wat meer diepgang gewild. Maar dat wordt aan de fantasie van de lezer overgelaten. Dit doet overigens totaal geen afbreuk aan het verhaal zelf. De combinatie: roman, Ibiza en hippies bleek een heel goede. Tot de laatste bladzijde genieten!

Overige info:
Schrijver: Mireille van Hout, Nederlandse schrijfster.
Aantal bladzijde: 266.
Prijs bij bol.com: 4,99 E-boek /19,99 paperback. Of op de website van Mireille zelf, gesigneerd en wel, voor maar 19,90
Aanrader: Zeker weten!!

 

Advertenties

Boors boekenweek… #4

Ik was uit mijn ritme en had heel andere dingen aan mijn hoofd. Het lukte mij gewoon niet. Lezen vermoeide mij in plaats dat het ontspanning bracht. Hoe spannend het verhaal ook was. Het komt het verhaal niet ten goede wanneer je door concentratieproblemen het boek steeds moet wegleggen of pas na een week weer verder gaat met lezen. De spanningsboog die door de schrijver zo subtiel wordt opgebouwd wordt hierdoor te niet gedaan. En dat is zonde. Maar gelukkig duurde deze periode niet lang. Ik las de afgelopen weken een drietal boeken van drie verschillende schrijvers. Ik deel graag mijn mening met jullie.

Jussi Adler-Olsen, De Grenzeloze;
Dit is het zesde en tot nu toe laatste deel van de Q-serie, waarin het oplossen van oude (Zweedse)politiezaken centraal staat. Het boek bestaat uit twee verhaallijnen die in eerste instantie niks met elkaar te maken hebben en die pas ver over de helft samen komen. Ik vond het te langdradig. Sterker nog, ik vond dit het slechtste deel van de hele serie. Er zit niet genoeg spanning in waardoor ik soms moeite had om door te lezen. Maar ik wilde weten wie de moord begaan had en waarom. Het verhaal kreeg wel steeds een andere wending waardoor ik pas aan het einde van het verhaal wist hoe het zat.

De relatie tussen de hoofdpersonen groeit met ieder boek dat verschijnt. Dat is dan wel weer erg leuk. Ik hoop dat deel zeven wat meer pit bevat en iets meer over de geschiedenis van Assad en Rose vrijgeeft. De personages waar ik toch wel erg nieuwsgierig naar geworden ben. Ondanks dat er aardig wat humor in verwerkt zat voldeed dit boek helaas niet aan mijn verwachting. Ik heb hem dan ook plichtmatig uitgelezen.

Karin Slaughter, Mooie meisjes.
Karin is één van mijn favoriete schrijfsters. Dit was het eerste boek dat ik gelezen heb die niet behoort tot de Grant County reeks met Sara Linton in de hoofdrol. Ik wist niet wat ik er van moest verwachten. De levensverhalen van drie hoofdpersonen worden los van elkaar verteld en pas later in het boek verstrengelen deze zich tot één pijnlijke geschiedenis. Daarom duurde het even voor ik in het verhaal zat. Maar toen ik er eenmaal inzat kon ik het boek niet meer wegleggen. Het is zo spannend geschreven dat ik de spanning in mijn eigen lijf kon voelen. Het bevat aardig wat gruwelijke- en sadistische details die ik eerder bij een schrijfster als Tess Gerritsen zou verwachten. Het einde van het verhaal vind ik typisch Amerikaans met een “happy end” terwijl deze voor mijn gevoel helemaal niet zo “happy” was. Slaughter heeft mij positief verrast met dit boek en ik ben zeker niet teleurgesteld. Het verhaal leest vlot weg en is lekker spannend. Dus dat minpuntje is haar vergeven.

Jodi Picoult, het verdwenen meisje.
Picoult is een kei in het uitdiepen van gevoelige onderwerpen en in ieder boek weet ze een sfeer neer te zetten waarin je letterlijk ondergedompeld wordt. Ze sleurt je mee in een emotionele achtbaan van ethische dilemma’s en wanneer je het eindstation bereikt hebt hoop je nooit zo iets zelf mee te hoeven maken.

Het verdwenen meisje is zo’n verhaal. Het verhaal greep mij aan. Zeker de stukken met betrekking tot de alcoholverslaafde ouder waren voor mij erg confronterend en helaas herkenbaar. Het verhaal wordt door alle personages belicht waardoor er aardig wat diepgang in het geheel zit. Dat heeft tevens een keerzijde want de vaart wordt zo wel uit het verhaal gehaald. Het boek heeft spannende fragmenten. Ondanks dat het confronterend was vond ik het heerlijk om weer eens mee gesleept te worden door Picoult. Hoewel dit geen pareltje was, ze heeft betere/mooiere boeken geschreven, heeft ze mij tot de laatste bladzijde geboeid.

 ** Klik op de cover van het boek voor een samenvatting van het verhaal.

Boors boekenweek… #3

Mijn ogen branden in hun kassen. Mijn zicht is wazig en mijn oogleden zijn zwaar. Ik zou moeten stoppen. Maar ik kan het niet. Ik wil het niet. Iedere vrije minuut en niet vrije minuut wordt besteed aan lezen. Boek één van de drie die op mijn boekenplank stond, was binnen twee dagen uit. Jeetje wat een verhaal… dagen nadat ik het boek uit had, was ik nog steeds diep onder de indruk.

Ik las de afgelopen weken drie boeken, van drie verschillende schrijvers met drie verschillende verhalen. Ze hadden echter één ding gemeen, het onderwerp. In ieder boek wordt het leven van de hoofdpersonen dat zich afspeelt voor, tijdens en na de tweede wereldoorlog beschreven. Hoewel de boeken geromantiseerd en fictief zijn, hebben de verhalen mij stuk voor stuk aangegrepen. Tijd om dit met jullie te delen.

Josha Zwaan, Parnassia:
De 4-jarige joodse Rivka wordt in de oorlog bij een gereformeerd boekverslag, Josha Zwaan, Parnassiadomineesgezin ondergebracht. Ze groeit op als Anneke, haar ouders zijn voor de buitenwereld bij het bombardement op Rotterdam omgekomen.Wanneer na de bevrijding haar vader en haar broer op de stoep staan om haar op te halen, herkent ze hen niet meer en gaat ze niet mee. Ze ontkent haar joodse afkomst en blijft Anneke. Jaren later woont Anneke in Leiden. Is lerares en wordt verliefd op Joost. De geboorte van hun kinderen maakt bij zowel Joost als Anneke een stroom aan onderdrukte gevoelens en herinneringen los die niet meer te stoppen lijkt. Terwijl Joost zich steeds meer tot het joodse geloof begint te wenden, neemt Anneke afstand van hem en van haar gezin. Ze blijkt niet bij machte van haar kinderen te houden en een leven op te bouwen met anderen. Na de dood van Joost ontmoet Anneke haar dochter Sandra op het strand, en stukje bij beetje vertelt Anneke aan Sandra het verhaal van Rivka die Anneke werd, en hoe het zo ver heeft kunnen komen dat zij haar kinderen in de steek liet zonder ooit nog om te kijken…

Anthony Doerr, Als je het licht niet kunt zien:
Anthony Doerr, verhaal, boekverslagDe jonge Marie-Laure is blind. Ze woont met haar vader in Parijs naast het Natuurhistorisch Museum, waar hij werkt als curator. Als Marie-Laure twaalf is bezetten de nazi’s Parijs en vader en dochter vluchten naar het Bretonse Saint-Malo. Ze hebben de grootste en meest waardevolle schat van het museum meegenomen. In een Duits mijnstadje groeit Werner Pfennig op in een weeshuis samen met zijn jongere zusje Jutta. Werner belandt bij de Hitlerjugend en wordt vervolgens naar het front gestuurd. Via Rusland komt hij tenslotte in Saint-Malo terecht, waar zijn verhaal en dat van Marie-Laure samenkomen. 

Simone van der Vlucht, De lege stad: De lege stad, Simone, boekverslag
Op 14 mei 1940 wordt Rotterdam getroffen door het zwaarste bombardement dat Nederland heeft gekend. Voor de pasgetrouwde Katja betekent dit het einde van haar onbezorgde leven. Bijna de helft van haar familie komt om. Samen met haar man neemt ze haar overgebleven broertjes en zusjes in huis. Ze is vastbesloten hen door de oorlog heen te helpen. Maar naarmate het leven grimmiger wordt, wordt dit steeds moeilijker.

Ik begon met het verhaal van Josha Zwaan. Haar manier van vertellen, op een chronologische manier met flashbacks, las erg fijn en liet mij soms een traantje laten. Zo mooi en aangrijpend geschreven dat ik het verdriet kon voelen. Anthony Doerr heeft zijn verhaal opgesplitst. De twee hoofdpersonen hebben ieder hun eigen verhaal en beleven de oorlog op een andere manier. In korte hoofdstukken wordt er heen en weer gesprongen in de tijd wat wel even wennen is in het begin. De twee personages hebben heel veel met elkaar gemeen, maar komen elkaar pas later in het verhaal tegen. Simone van der Vlucht heeft met haar verhaal heel goed weergegeven hoe het leven er in Rotterdam uit heeft moeten zien voor, tijdens en na het bombardement. Het verhaal mist hier en daar wat aan spanning. Iets wat ze in andere boeken wel heel goed weer heeft gegeven. Maar de pijnlijke, hartverscheurende en moedige passages maken alles meer dan goed!

Ieder boek is een pareltje die je echt wel gelezen moet hebben!! Ze hebben mij stuk voor stuk geraakt en een heel bijzondere indruk bij mij achtergelaten.