(T)Huiswerk…

Ergens aan de periferie van mijn bewustzijn knaagt iets. Het is aanwezig maar ik kan er niet bij. Alsof mijn inspiratie om een hoekje staat te wachten. Het steekt zijn tong uit en iedere keer als ik kijk duikt hij weg achter het muurtje dat hersenschors heet. Nog even hoop ik stiekem op een spontane brainwave. Het geeft zo’n voldaan gevoel als ik mijn creatieve hersencellen aan het werk kan zetten. Dat kennen jullie toch wel? Dat gevoel waarbij je vingers als vanzelf over het toetsenbord vliegen en er binnen een mum van tijd een blog verschijnt.

Inmiddels staar ik al geruime tijd naar mijn beeldscherm als zoonlief tegenover mij komt zitten. Hij schuift van alles opzij om plaats te maken voor zijn survivalkit dat bestaat uit koekjes, chips en flesjes met ongedefinieerde plakzooi. Vervolgens tovert hij het ene na het andere document uit zijn schooltas. Tussen de ongeorganiseerde chaos komt ook nog een laptop mee. Hij schuift het ding zover naar achteren dat onze schermen elkaar raken. Mijn blik verplaatst zich van, naar over mijn scherm en even kijken we elkaar zwijgend aan. Daarna gaat mijn blik van links naar rechts over mijn, tot voor kort, opgeruimde tafel. Zoonlief staart mij nog steeds aan en laat zo op zeer subtiele wijze weten dat ik het niet in mijn hoofd moet halen er ook maar iets van te zeggen. Dat doe ik dan ook wijselijk niet. Voor nu heb ik namelijk voldoende aan mijn eigen werk. 

Door mijn andere afspraken deze week loop ik nogal achter met het schrijven van mijn blogs. Ik had de stille hoop dat in te kunnen halen nu ik wat meer tijd heb. Er staan wat loze kreten en halve zinnen op papier maar om nu te spreken van een blog?! Tot zover mijn inspiratie. Net wanneer ik op het punt sta mijn laptop dicht te klappen komt het kind tegenover mij tot leven. Hij brabbelt iets binnensmonds waaruit ik opmaak dat hij zijn boek uit heeft en nu aan de eerste van de zeven boekverslagen aan het werk is. “Dat vond ik altijd de leukste opdrachten.” Zeg ik hem. Daarmee heb ik zijn aandacht.  

Met een bak koffie en hernieuwde energie schuif ik even later weer achter mijn laptop. Zoonlief probeert mij te betrekken bij zijn huiswerk door heel subtiel wat vragen te laten vallen. Voor ik er erg in heb, heb ik hem met maar liefst vier vragen geholpen terwijl ik zelf nog aan het ploeteren ben op de eerste alinea van mijn blog. Bij vraag vijf besluit ik geen antwoord meer te geven. “Maar ik dacht dat jij dit zo leuk vond!!” Probeert hij nog verontwaardigd. “Ja vroeger! Nu tik ik blogjes! Althans, dat probeer ik.”

Bruisend van enthousiasme duikt hij weer achter zijn laptop. Het leven van een examinerende puber is echt HELL. De hongerspelen zijn er niets bij, wat een kwelling. Iedere volgende vraag word door mij beantwoord met een wedervraag. Ik merk dat zoonlief dit zonder al te veel morren oppikt en er zelfs over nadenkt. Een vraag van verschillende kanten bekijken en de mogelijkheid dit op diverse manieren te beantwoorden. Ik pik stiekem wat koekjes uit zijn voorraad. Die heb ik nu wel verdiend. Zijn docent kan trots op mij zijn. Zoonlief die (bijna) zelf zijn verslag heeft gemaakt en ik heb inmiddels voldoende inspiratie voor een blog. 

 

***

Advertenties

Never a dull moment…

5 jaar terug was ik voor “een meisje” echt nog heel goed! Nu schaamt ie zijn ogen uit zijn kop voor mij (of mijn lompigheid) Een van de redenen waarom ik mij van zoonlief niet mag bezighouden met zijn hobby dan enkel vanachter m’n camera. Gelukkig kon niemand ons zien dus mocht ik mijn goddelijke gang gaan. Daar op het loei hete sportveld, zonder zuchtje wind, zes hoog achter, tussen uitgehakte rotsen bij ons hotel op Gran Canaria. En dan jank ik die bal ook nog eens de verkeerde kant op. Zo over het veel te laag gespannen net dat daar onder andere geplaatst was voor dit soort lompe acties. De bal kwam, iets harder dan gepland, op het balkon van compleet onbekende mensen. En wat denk je, niemand “thuis”. Nog geen 10 minuten bezig en we waren de bal nu al kwijt.

Terwijl vriendlief en ik aan het kijken waren naar de verschillende mogelijkheden om het balkon op te komen, want zo hoog was het nu ook weer niet, had zoonlief het al opgegeven…. Daar stond ie dan. Met zijn ziel onder zijn arm, voetballen met je ouders in plaats van je matties is echt een dingetje, en als je jezelf er dan eindelijk overheen gezet hebt, is de bal weg. Vriendlief kwam met verschillende opties om de bal terug te krijgen terwijl zoonlief al onderweg was naar de winkel om een nieuwe te kopen. “Euh?? Hoe bedoel je klimmen? Dat lukt toch nooit? Mij waaraan vast houden? Hoe dan? Zijn jullie gek of zo….” 

De uitdrukking op zijn gezicht was zo komisch, dat ik even heel hard heb staan lachen. Hij was bloedserieus. Maar wij ook. Ook al mocht het niet, wij deden vroeger niet anders. Op daken van schuurtjes, de school of in bomen. Het liefst zo hoog mogelijk. Hoe we naar beneden kwamen zagen we dan wel weer. We hebben hier duidelijk te maken met de generatie “playstation- en iPhone-kids”. Die klimmen en klauteren blijkbaar alleen nog maar digitaal.

“Sjees!” Riep ik naar hem. “We willen toch voetballen? Klim naar boven, pak de bal en kom weer naar beneden.” Alsof ie water zag branden. Nadat ik op het punt stond het zelf te doen kwam hij in actie. Er zijn blijkbaar toch grenzen aan wat je aan je ouders overlaat. Nadat onze lenige Harrie uitleg had gekregen wat ie moest doen kon het avontuur beginnen. Wat voor ons “vroeger” dus heel normaal was, was voor hem echt hogere wiskunde. Na drie pogingen stond ie dan eindelijk op het balkon. Alle ruiten waren nog heel en op een stoel en tafel na lag er niks op het balkon dat stuk kon. De bal werd over het net richting sportveld gegooid en zoonlief kon weer naar beneden. 

In de tussentijd waren er verschillende mensen voorbij gekomen. Er was werkelijk niemand die aan ons kwam vragen wat wij met zijn drietjes in vredesnaam aan het doen waren. Ook werd er geen hulp aangeboden. Maar dat kwam misschien meer omdat ik als een malle heb staan lachen om deze hele komische actie. Later bleek dat de hotelkamer niet in gebruik was en we de sleutel gewoon konden halen bij de receptie. Met deze wetenschap konden we de rest van de week met een gerust hart het sportveld gebruiken. 

 

PS: Ik kreeg geen toestemming om de foto’s te plaatsen. Ze waren hilarisch, echt waar! 
PPS: Je had er waarschijnlijk bij moeten zijn!!  
PPPS: Ja, uiteraard hebben we de veiligheid in acht genomen 😉

***

Fotograferen maakt zen…

Heel stil blijf ik liggen. Als ik doe alsof ik slaap kan ik mijn lichaam misschien wel voor de gek houden. Want alleen als ik slaap voel ik mij beter. Dus ik adem langzaam in en uit. Ik beweeg mij verder niet, ook al “slaapt” mijn arm, hij wel! Ik ben zogenaamd nog ver in dromenland. Veel later dan half 9 ’s morgens kan het nog niet zijn. Ik hoor de kinderen van de school hiernaast gillen en zingen. De werklui van een paar straten verderop zijn ook al even aan de gang. Auto’s, brommers en blaffende honden. Normale alledaagse geluiden. Alleen komt alles keihard mijn oorschelp in gedenderd. Maar ik zou niet bewegen, dus blijf ik liggen zoals ik lig.

Mijn lichaam laat zich niet langer voor de gek houden. Een flinke hoestbui is het gevolg. Mijn ribben voelen aan alsof er een stomp op is gegeven. Als ik hiervan op adem ben gekomen, open ik heel voorzichtig één oog. De kamer draait om zijn as. Laat maar. Ik sluit hem snel. Al een paar dagen lig ik met griepverschijnselen op bed. Zielig te liggen wezen. Ik ben bijna nooit ziek. Meestal stel ik ziek zijn gewoon uit tot hij mij vergeten is en verder gaat naar een volgend slachtoffer. Heel de winter was het mij gelukt hem te ontlopen. Ik had immers veel te vaak leuke dingen op de planning staan om ziek te kunnen zijn. Maar dit keer was er geen ontkomen aan. Mijn limiet van verschuiven was voorbij.

Terwijl de heren al vertrokken zijn lig ik dus zielig in mijn bed. Hopen dat de wereld snel stopt met draaien. Dit is overigens een stuk goedkoper dan een dagje Efteling, dat dan weer wel! Maar ik moet er niet aan denken om nu een zak popcorn weg te werken. Of een hotdog. Of een suikerspin. Ik troost mij met alle leuke dingen die ik de afgelopen weken heb gedaan. Een van die dingen was het maken van vogelfoto’s. Wat een geweldige ervaring was dat. Nog dagen na de bewuste dag keek ik mijn foto’s terug. Iedere keer zag ik weer iets nieuws, of bewerkte ik hem weer iets anders. Het gaf mij zo vreselijk veel voldoening. Dat ik in staat ben geweest om die platen zo te maken!?

Ik realiseerde mij dat ik dit euforische gevoel ook heb bij het maken van voetbalfoto’s. Hoewel ik deze natuurlijk ook voor de spelers en de club maak, geeft het mij heel veel voldoening. Ook met die foto’s kan ik uren bezig zijn en als ik ze terug kijk trots zijn op mijn werk. Als ik aan het fotograferen ben ga ik helemaal op in het moment. Dit werkt voor mij zo ongeveer hetzelfde als mediteren of hardlopen. Ik zit zo in het hier en nu dat ik mij geen moment druk maak over andere dingen. Mijn zorgen zijn er even niet en alles waar ik mij druk over zou kunnen maken doet er gewoon niet toe. Het enige dat telt is het vangen van die ene plaat.

Gelukkig is het nu weer wat warmer en voel ik mij alweer iets beter dan van de week. Hopelijk kan ik snel weer aan de slag langs het veld. En wat de vogels betreft… We hebben al een nieuwe locatie gespot. Eens zien wat we daar kunnen “vangen”.

Deborah achter fototoestel met grote witte lens.

@ work. Foto gemaakt door Ed Baars van EB Sportfotografie.

 

***

Fluffie & Flaffie…

Ik zat in groep vijf van de lagere school toen we tijdens een knutselmiddag zelf pompoenen moesten maken. Ik was zo enthousiast dat ik bij de Zeeman alle gekleurde bollen wol op kocht en de hele familie van pompoen-sleutelhangers voorzag. Ik hing ze aan koffers voor wie met vakantie ging en tijdens de kerst hingen er een paar te shinen in de boom. Uiteindelijk maakte ik twee knuffelbeestjes. Met behulp van mijn moeder knoopte ik boven- en onderlijf aan elkaar. We plakten er ogen en een snavel op en Fluffie en Flaffie waren geboren.

Fluf en Flaf werden ook geïntroduceerd op school. Mijn fantasie was groot, dus ik vertelde iedere maandag wat ze het weekend hadden uitgevroten. Van de juf kreeg ik een schrift en ze vroeg mij hun verhalen op te schrijven. Vanaf dat moment mocht ik iedere vrijdagmiddag de klas een verhaaltje voorlezen over de avonturen van Fluffie & Flaffie.

Ik heb geen idee wat er uiteindelijk met deze twee knuffelbeestjes gebeurd is. Waarschijnlijk zijn ze uit elkaar gevallen. Wol-moeheid of iets dergelijks. Het schrift heb ik misschien nog wel. Dat zal tussen de spullen van mijn moeder moeten liggen. Die bewaarde namelijk ieder vol gekalkt schrift, alle tekeningen en zelfs de lelijkste schilderijen. Ik ben mijn wollige vriendjes in de loop der tijd gaan vergeten. Tot ik een paar weken terug een droom had waarbij ik uit dát schrift aan het voorlezen was. Mijn publiek was dit keer een grote groep volwassen mensen netjes in pak. Ze hadden geen flauw benul waar ik het over had. Bij het wakker worden vroeg ik mij af: “hoe kun je nu niet weten wie Fluffie & Flaffie zijn?!

Het grappige is, dat mijn drang om tekst aan het papier toe te vertrouwen zo’n beetje in die periode geboren is. Van een blog had ik nog nooit gehoord. Wel had ik diverse penvriendinnen. Vanuit Nederland, Suriname en uit Oostenrijk. Uiteindelijk kwam daar de klad in, evenals het schrijven in schriftjes en dagboeken. Langzaam schoof het schrijven naar de achtergrond om pas jaren later, op Hyves, weer herontdekt te worden. Enige tijd later maakte ik de overstap naar WordPress. Overigens nog steeds een gratis account, vandaar die gekke reclame onder mijn blog.

Het bloggen heeft een aardige plek ingenomen in mijn planning en bezigheden. Schreef ik op Hyves één keer per maand, is dat nu zeker één keer in de week. Het bloggen is veel serieuzer en regelmatiger geworden. Niet dat ik er geld mee verdien. Wel heb ik een jaar lang gastblogs mogen aanleveren voor twee verschillende platvormen. Het is een hobby waar ik een vorm van energie in kwijt kan, mijn foto’s kan laten zien of zomaar mijn fantasie de vrije loop kan laten gaan. Dat vind ik zo leuk aan bloggen. En natuurlijk het contact met mede bloggers. Want door mijn eigen blog ben ik heel wat andere bloggers tegengekomen en gaan volgen. Het is leuk om te lezen en te zien wat hen bezig houdt. Door het meelezen wordt er soms weer een onzichtbare bron aangeboord wanneer bij mijzelf de inspiratie even zoek is.

Inmiddels krabbel ik alweer 6,5 jaar mijn blogjes op WordPress en was niet van plan op korte termijn hiermee te stoppen. En dat alles dankzij Fluffie & Flaffie…

Wat was jouw inspiratiebron voor het starten van je blog?

Happy Anniversary …

Dan kom je terug van je blog vakantie en krijg je de felicitaties van WordPress. Vandaag is het precies zes jaar geleden dat ik bij hen ben begonnen met bloggen. Het is best bijzonder dat ik dit zo lang weet vol te houden. Ik ben namelijk een kei in iets beginnen. Maar iets afmaken of iets volhouden is soms nog wel een dingetje. Mijn aandacht of interesse veranderen wel eens. Ik had daarom niet verwacht dat ik, zes jaar nadat ik mijn blog begonnen ben, nog steeds met enige regelmaat zou bloggen. Ook niet, dat ik het nog steeds zo leuk zou vinden.

Hoewel ik veelal voor mijzelf schrijf vind ik het wel erg leuk te merken dat mijn blog niet alleen door bekenden maar ook door onbekenden bezocht wordt. Dat ze dan ook nog de moeite nemen een reactie of een like achter te laten waardeer ik enorm. Het motiveert om weer in de pen te klimmen.

Inmiddels staan er, met dit logje meegerekend, 298 online. Dat komt neer op ongeveer 50 logjes in het jaar. Toen ik net begon wilde ik minimaal drie logjes per week schrijven. Daar kwam ik al na drie weken van terug. Het ontbreekt mij aan tijd, zin en inspiratie. Hoewel Vriendlief van de week nog zei: “Waar haal je toch al die inspiratie vandaan?” De meeste verhaaltjes gaan over mijn eigen leven. Dat schrijft fijn en is makkelijker vol te houden. Om er voor te zorgen dat het neerkrabbelen van die belevenissen ook nog leuk blijft, plan ik maar 1 blog per week. Dat jullie ook nog eens de moeite nemen om de verhalen rond mijn eigen persoontje te lezen is helemaal TOP!

De eerste periode kon ik nog zien via welke zoektermen mensen op mijn blog terecht kwamen. Ik vond het verbazingwekkend via welke omwegen mijn blog gevonden werd. Geen idee of mensen daarna de moeite namen om mijn blog te lezen of dat ze direct weg klikten. De zoekterm die er met kop en schouders bovenuit steekt is mijn eigen naam in heel veel verschillende varianten. Ook kwam men op mijn blog via zoektermen over sport- en uitvaartfotografie. Wat niet zo vreemd is omdat hier heel veel logjes over gaan. De grappigste zoektermen zijn toch wel: Hydra IQ (?), ogen schrapen (AU), strafwerk ik mag geen politie neer schieten (strafwerk lijkt mij in deze aan de lichte kant) en Kat met spillepoten (Hoe dan?)

De meeste tags die ik gebruik zijn: sport, familie en herinnering.
De meeste mensen die mijn blog bezoeken komen uit Nederland, op de voet gevolgd door België, VS en Duitsland en daarna Colombia en Spanje. Verder staan er landen op de lijst als Chili, Litouwen en Vietnam. Wie zijn toch al die mensen?

De drie logjes met de meeste bezoekers van de afgelopen zes jaar zijn:
Uit eigen ervaring verteld
Hier komt waarschijnlijk de zoekterm: ogen schrapen vandaan… (au au au…)

Hoe het balletje rollen kan
Over zoonlief die wederom gescout werd voor de voetbal.

Nog eenmaal…
Een van mijn eerste uitvaartreportages die ik mocht maken in Den Haag en welke mij nog lang zal heugen.

Nu mijn blog vakantie er weer opzit heb ik direct weer zin om te schrijven en andere blogs te bezoeken. Dat ga ik zo, onder het genot van een bak koffie en een stuk taart, ook zeker doen. Nogmaals bedankt voor alle keren dat jullie op bezoek kwamen, meelazen en de moeite namen te reageren!! Hopelijk zie ik jullie het komende jaar ook weer terug. Toch nog een vraag: Hoe ben jij op mijn blog terecht gekomen?

Uit de oude doos: Euh… Oh ja!!

“Van de week zat ik te grasduinen op mijn eigen blog en kwam verhaaltjes tegen die ik alweer helemaal vergeten was. Om sommige verhaaltjes heb ik zelfs moeten lachen. Tijdens het lezen herinnerde ik mij weer hoe het één en ander er aan toe ging en hoe ik vervolgens onderstaand blogje geschreven heb. Dit weekend een blog uit de oude doos.”

Terwijl zoonlief twee seconden geleden de bank voor zijn bed verruild heeft en ik op het punt sta om languit op de bank te ploffen, met een boek in mijn ene hand en een heerlijk bakkie thee in mijn andere hand, gaat de deur weer open. Met een grijns kijkt hij mij aan. En dat is niet de grijns waarmee hij mij een grapje komt vertellen. Dit is de grijns waarmee hij hoopt respijt te krijgen voor iets wat hij niet gedaan heeft…

“En daar kom je nu mee??” Zeg ik met een frons die mijn overgroot oma niet misstaan zou hebben. “Ja, als ik er eerder aan had gedacht had ik het wel eerder gemaakt!!” Zegt mijn steeds bijdehanter wordende puberzoon. Daar zat natuurlijk een kern van waarheid in. Als hij deze niet een soort van, beetje, verdraaid heeft. Ik kijk hem nog even een volle seconde of drie doordringend aan. Maar geef dan toe. Samen gaan we aan tafel zitten. De laptop wordt opgestart en uit zijn tas verschijnen verschillende printjes, folders, kladbriefjes en andere vodjes die door moeten gaan voor een werkstuk in spe. “Jij hebt echt geluk dat werkstukken maken mijn favoriete bezigheid was toen ik nog op school zat!” Zeg ik. “Nou gelukkig wel. Dan heeft iemand van ons het vanavond nog naar zijn in!” Krijg ik gekscherend terug. Mijn wenkbrauwen zijn van verbazing nu zover opgetrokken dat ze bijna mijn haar grens raken.

Terwijl hij oplepelde waar zijn werkstuk uit moest bestaan vlogen mijn vingers over het toetsenbord om een indeling te maken waar Mijnheer de Directeur tevreden mee was. Vervolgens wisselden wij van plek. Ik zocht op mijn pc de informatie op om mijzelf in te lezen in het onderwerp en hij begon aan de inhoud van de tekst. Zwijgend zaten we naast elkaar en de klok tikte gestaag door. Ik bedacht mij nog dat er wel erg veel uit de kast getrokken werd om iets later naar bed te mogen. Ondertussen zocht ik alvast wat mooie platen op die hij kon gebruiken om zijn werkstuk wat meer uitstraling te geven. Gaf ik uitleg over Word en het plaatsen van foto’s en grafiekjes. En hij legde mij weer uit waarom hij gekozen had voor juist dit onderwerp en wat hij er van geleerd had. (iets met indelen van tijd en prioriteiten stellen…)

2,5 uur later strompelende zoonlief eindelijk naar boven om te gaan slapen. Zelf kwelde ik mijn ogen nog wat langer door het document alvast te printen. Ik wilde het risico niet lopen om ‘s morgens vroeg nog ruzie te moeten maken met de printer wanneer deze plots niet zou willen mee werken. Inmiddels weet ik alles van ijshockey. Nu alleen mijn cijfer nog!

IJshockeywedstrijd waarbij Groningen een bodychek maakt bij Dordrecht. Foto Hamar zal veilig in dug-out

Just me…

Op 5 augustus kreeg ik een melding van WordPress: “Happy Anniversary with WordPress.com”. Zelf was ik het alweer vergeten. Maar dankzij deze reminder wist ik het weer. Precies vijf jaar geleden plaatste ik mijn eerste schrijfsel hier op WordPress. Ik ben ooit begonnen met bloggen op Hyves. Een keer in de maand schreef ik een stukje over iets dat mij bezig hield. Iets wat ik grappig vond of had meegemaakt. Ook hield ik daar mijn vakantieverslagen bij. Compleet met foto’s en anekdotes. Leuk voor later, dacht ik toen. Wist ik veel dat Hyves na een tijdje van de aardbodem verdween en ik dus ook al die logjes kwijt was. (Gelukkig heb ik een neurotische dwang om alles dubbel op te slaan.) Het neerkrabbelen van stukjes tekst vond ik zo leuk dat ik overwoog een openbaar blog aan te maken. Dat kon immers ook door onbekenden gelezen worden, dan alleen maar die paar vrienden die ik had.

Het grappige is dat ik nog precies weet hoe ik mij af stond te vragen hoe dit nu allemaal in zijn werk ging. Moest ik nu een eigen website aanmaken of was er zoiets als een platform waar je op kon bloggen? Gratis of betaald? Uiteindelijk kwam ik uit bij WordPress en besloot ik de gok te wagen. Toen kwam de vraag hoe mijn blog moest gaan heten. Jeetje, wat vond ik dat een lastige vraag.

Omdat ik geen niche had en mij ook niet wilde beperken tot één bepaald onderwerp was het in eerste instantie best lastig om een naam te verzinnen. Ik voelde mij toen, en nu overigens nog steeds, het fijnst bij het schrijven over zaken die zich om mijn persoontje afspelen. Of dit nu zakelijk of privé is maakt mij niet uit. Daarom besloot ik mijn blog-naam heel simpel en misschien wel een tikkeltje saai te houden. Deborah Hamar, Just me… Daar kon ik, ook in de toekomst, alle kanten mee uit.

Schrijven over zaken die mij ter harte gaan vind ik leuker. Het kost mij minder moeite om iets op papier te krijgen. Het is niet alleen makkelijker maar ook langer vol te houden. Uiteindelijk heb ik wel een aantal vaste onderwerpen (gehad), waar ik vaker over schrijf (heb geschreven) zoals afscheid, uitvaart & uitvaartfotografie, sport & sportfotografie en huisdieren. Overigens is niet alles altijd helemaal naar waarheid verteld. Maar dat is dan weer zo leuk aan bloggen. Het kan en mag allemaal.

Omdat ik mij niet wil vastpinnen op één bepaald onderwerp is er altijd wel iets om over te schrijven. (wanneer er iets van inspiratie in mijn hoofd aanwezig is.) Het zorgt ook dat er voldoende afwisseling op mijn blog is. Dat is niet alleen prettig voor de lezer maar zeker ook voor mijzelf. De eerste vijf jaar bloggen zitten er op. Ik hoop dat ik er op deze manier nog een jaar of vijf aan vast mag plakken.

En, hoe is jouw blog aan zijn naam gekomen?

 

#instaparrot…

Hij gaat al een aardige tijd rond op internet. De Instagramtag. Sinds enige tijd heb ik ook instagram. Leek mij leuk om mijn bezigheden met de wereld te delen. Aangezien ik meer volgers (en likers per foto) heb dan “vrouwtje” heeft ze deze tag aan mij overgedragen. Overigens, voor de vaste lezers, jullie kennen mij waarschijnlijk onder de naam: “kleine groene draak.” Volgens haar past deze naam prima bij mij. Ik snap het alleen niet. Ik spuug toch geen vuur? Ik ben juist het (ama)zonnestraaltje in huis 🙂

Wat is je allerlaatst geplaatste foto op Instagram?
Een throwbackfriday. Ik verlang naar een douche buiten in de tuin en daarna opdrogen in de zon. Wanneer het zomer is staat de deur bijna altijd open en ik hoor dan de vogels en de kinderen buiten. Die doe ik uiteraard graag na.

Wat is de allereerste foto die je plaatste op Instagram?
Ben niet heel erg blij met deze foto. Ik was nog niet zo thuis in het maken van selfies, Ik sta er dus een beetje verschrikt op. De foto leverde mij toch 43 likes op. Niet verkeerd, al zeg ik het zelf.

Wat is je allerleukste foto op Instagram waar je zelf op staat?
Is dit een strikvraag? Mijn hele account staat vol met foto’s van mijzelf. Onderstaande foto vind ik wel  grappig.

Van welke Instagramfoto krijg jij ter plekke heimwee?
Ik mocht een middag mee naar het werk. Dat vond ik echt geweldig. Eindelijk eens echt werken. Telefoons opnemen, dossiers doornemen, koffie drinken. Ja, daar zou ik heel graag nog eens naar terug willen.

Wat is het állerlekkerste gerecht dat je op Instagram hebt gezet?
Druifjes en banaan zijn mijn all time favorite snack. Maar mais vind ik ook erg lekker.

Welke foto kreeg de meeste likes?
Of ik even wilde komen voor een foto terwijl ik druk bezig was met de verbouwing. Zoals jullie zien reageerde ik een beetje geïrriteerd. Maar… Wel de meeste likes tot nu toe!

Wat is de allerleukste foto die je maakte van een (huis)dier?
Euh, volgens jullie normen ben ik het huisdier. Laat ik dan een foto kiezen waar ik samen met een ander huisdier opsta. Kleine Krijger en ik. Kijk die blik!!

Welke fotobewerkingsapps (of Instagramfilter) gebruikte jij het meest?
Net wat uitkomt. Ik gebruik geen vast filter.

Wat is jouw meest gebruikte hashtag op Instagram (top 3)?
Dat zijn er meerdere. Ik moet toch een beetje bekendheid zien te verwerven tussen al die andere leuke gevederde vrienden over de hele wereld. Je vindt mij in ieder geval terug onder: papegaai, prettybird,  parrots_life & greenbird.

Dit is alweer het einde van de tag.
Voel je vrij om mij te volgen op Instagram. Zelf volg ik over het algemeen alleen gevederde vrienden 🙂

Appeltje-eitje…

Draai, DRAAI, D R A A I … Met mijn hand maak ik een gebaar dat bij dit commando hoort. Draak(*) kijkt van mij naar vriendlief. Vriendlief kijkt van draak naar mij. Ik kijk ze alle twee aan. “Wat doe je?” Vraagt vriendlief met één wenkbrauw opgetrokken. “Ik leg hem uit hoe hij het makkelijkst op internet komt! “ Vervolgens schiet ik in de lach bij het zien van zowel het gezicht van vriendlief als de uitdrukking op de kop van Draak.

Als de kleine groene Draak de kleur rood, blauw en groen uit elkaar kan houden, muntjes in de spaarpot kan stoppen en gekleurde ringetjes over de bijbehorende kleur staafjes kan rijgen dan moet een rondje draaien voor hem toch appeltje-eitje zijn? Zou je denken… In gedachten zie ik hem al een rondje draaien op zijn stok.

Dus geef ik nogmaals het commando draai. Met mijn ene hand draai en wijs ik spastisch rondjes. Met mijn andere hand strijk ik langs zijn staart. Draak draait een rondje om zijn eigen as en ik ben door het dolle heen. Ik beloon hem uitbundig, roep wel drie keer dat het een zeer knappe vogel is en houd hem daarna een stukje walnoot voor zijn snavel. Draak beseft direct dat er snoep te halen valt als ie maar doet wat ik vraag. Na drie keer herhalen heeft hij het door. Het woordje draai valt, ik wijs en draak draait een rondje. Jubel jubel, blij blij.

Uk komt op alle herrie af en ziet mij voor Draak heen en weer springen. “Draak draait een rondje!!” Roep ik hem toe. “Serieus?? Dat is cool!” Roept hij uit. Nu staan we samen voor zijn snavel. Draak vind het prima zolang hij er maar iets voor krijgt. Uk vraagt of we hem ook iets anders kunnen leren. Hierop ontstond de High five met zowel zijn linker- als rechter poot. En zwaaien met de vleugels. Binnen twee dagen zaten alle drie de trucjes erin en was Draak aardig wat nootjes rijker.

Hij vind het leuk om nieuwe dingen te doen. Zolang er maar een beloning tegenover staat. Zelf noemt hij het “werken”. En als ik hem niet aan het werk zet, dan zoekt hij zelf wel iets om mee te werken (lees slopen). We hebben er dus alle twee baat bij om lekker bezig te zijn. Anders kost het mij naast walnoten ook een nieuwe deur, bankstel, tafelpoot en schoenen…  Op dit moment ben ik een beetje inspiratieloos. Misschien weten jullie nog iets dat niet te moeilijk is maar wel leuk is om aan te leren? De trucjes met een skateboard en rolschaatsen laten we nog even voor wat ze zijn. Daar zet ie namelijk graag zijn snavel in om te “werken”…

Draak vind het niet alleen leuk. Hij leert ook erg snel. Zo snel dat hij mij van de week vroeg om een rondje te draaien: “DRAAI!!! DRAAI!!!” Daar stond helaas geen beloning tegenover, behalve een hoop gelach vanaf de bank…

(*) Draak is de blognaam voor onze geelvoorhoofd amazone papegaai.

Drie jaar…

Blog Deborah Hamar

Het is heus echt waar, vanaf vandaag blog ik precies drie jaar. Op WordPress wel te verstaan. Al drie jaar lang probeer ik iedere week een blog te plaatsen, met verschillende onderwerpen. Hoewel het meestal gaat over mijn leventje en wat en hoe ik dat beleef, schrijf ik ook geregeld over de dood en afscheid nemen. Niet altijd een makkelijk onderwerp. Maar dit zijn wel de onderwerpen die het meest bezocht worden op mijn blog. Een mens is nu eenmaal een nieuwsgierig wezen. En de dood treft ons, hoe dan ook, allemaal…

Her en der zijn er korte blog pauzes geweest. Soms omdat de inspiratie een beetje weg was. Soms omdat ik het drukker had met andere dingen. Maar iedere keer begon het weer te kriebelen en krabbelde ik in verschillende digitale notitieboekjes stukjes tekst die ik later uitwerkte tot een blog. Als ik inspiratie genoeg had werkte ik alvast vooruit. Zo kon ik bij drukte of vakantie toch een blog plaatsen.

Er zijn momenten dat ik mijn eigen schrijfsels terug lees. Bepaalde verhalen ben ik alweer helemaal vergeten. Andere hebben zo’n speciale betekenis dat die in mijn top 10 beste blogs staan. Ook het afgelopen jaar heb ik een aantal blogposten geschreven die toegevoegd zijn aan mijn favorieten. Als je ze leest begrijp je vast wel waarom… Ik wil ze graag nog een keer met jullie delen. In willekeurige volgorde:

Mijn blog valt niet op tussen de zovele (en) andere blogs. Ik schrijf niet over heel bijzondere dingen, schrijf geen recensies en voer ook geen heftige discussies. Toch wordt hij geregeld bezocht. Vrolijk word ik als ik kijk naar de bezoekers die hier komen, jong en oud. Sommige van jullie lezen hier zelfs al vanaf het begin mee. Op mijn beurt lees ik graag mee bij andere bloggers. Een aantal van jullie inspireren en motiveren mij enorm. Zeker als het gaat om leuke nieuwe (schrijf) ideetjes, het lezen van boeken of het hardlopen. Waarvoor mijn dank!! Vrolijk word ik keer op keer weer van jullie reacties en likes. Ook op Facebook, Twitter en/of Linkedin. Dus schroom niet en laat gerust een reactie achter.

Bedankt voor al jullie bezoekjes, berichtjes en likes. Het motiveert en stimuleert om te blijven schrijven. Door jullie is het bloggen nog leuker dan het al is!