Drie jaar…

Blog Deborah Hamar

Het is heus echt waar, vanaf vandaag blog ik precies drie jaar. Op WordPress wel te verstaan. Al drie jaar lang probeer ik iedere week een blog te plaatsen, met verschillende onderwerpen. Hoewel het meestal gaat over mijn leventje en wat en hoe ik dat beleef, schrijf ik ook geregeld over de dood en afscheid nemen. Niet altijd een makkelijk onderwerp. Maar dit zijn wel de onderwerpen die het meest bezocht worden op mijn blog. Een mens is nu eenmaal een nieuwsgierig wezen. En de dood treft ons, hoe dan ook, allemaal…

Her en der zijn er korte blog pauzes geweest. Soms omdat de inspiratie een beetje weg was. Soms omdat ik het drukker had met andere dingen. Maar iedere keer begon het weer te kriebelen en krabbelde ik in verschillende digitale notitieboekjes stukjes tekst die ik later uitwerkte tot een blog. Als ik inspiratie genoeg had werkte ik alvast vooruit. Zo kon ik bij drukte of vakantie toch een blog plaatsen.

Er zijn momenten dat ik mijn eigen schrijfsels terug lees. Bepaalde verhalen ben ik alweer helemaal vergeten. Andere hebben zo’n speciale betekenis dat die in mijn top 10 beste blogs staan. Ook het afgelopen jaar heb ik een aantal blogposten geschreven die toegevoegd zijn aan mijn favorieten. Als je ze leest begrijp je vast wel waarom… Ik wil ze graag nog een keer met jullie delen. In willekeurige volgorde:

Mijn blog valt niet op tussen de zovele (en) andere blogs. Ik schrijf niet over heel bijzondere dingen, schrijf geen recensies en voer ook geen heftige discussies. Toch wordt hij geregeld bezocht. Vrolijk word ik als ik kijk naar de bezoekers die hier komen, jong en oud. Sommige van jullie lezen hier zelfs al vanaf het begin mee. Op mijn beurt lees ik graag mee bij andere bloggers. Een aantal van jullie inspireren en motiveren mij enorm. Zeker als het gaat om leuke nieuwe (schrijf) ideetjes, het lezen van boeken of het hardlopen. Waarvoor mijn dank!! Vrolijk word ik keer op keer weer van jullie reacties en likes. Ook op Facebook, Twitter en/of Linkedin. Dus schroom niet en laat gerust een reactie achter.

Bedankt voor al jullie bezoekjes, berichtjes en likes. Het motiveert en stimuleert om te blijven schrijven. Door jullie is het bloggen nog leuker dan het al is!

Advertenties

Hier word ik vrolijk van…

Nu het al een aantal dagen vies, smerig en nat weer is buiten krijg ik steeds meer zin om de gordijnen dicht te doen, mijn bedje in te kruipen en te beginnen aan mijn winterslaap. Mijn gemoedstoestand staat namelijk in directe verbinding met de barometer. Maar helaas. De winterslaap moet wachten tot de zomervakantie. Het smerige weer trotseer ik dagelijks met opgeheven hoofd (de eerste tien minuten als ik in de auto zit, op weg naar poownie…) om daarna diep weg te kruipen in mijn vijf lagen kleding! Door je te omringen met dingen die je leuk vind en dingen die je vrolijk maken ga je je vanzelf ook vrolijk voelen. Tenminste, zo werkt dat bij mij. Dus hieronder volgt een soort van happy list. Dingen en gebeurtenissen die mijn humeur een stukje opschroeven:

~     Een mooie blauwe lucht. Het maakt mij niet uit of ik moet werken of vrij ben. Als de lucht  blauw is en het zonnetje zich laat zien dan oogt alles altijd vriendelijker;

~     De lente die er aan gaat komen. Hij lijkt nog ver weg met al dat smerige weer. Maar het bewijs is geleverd nu het in de morgen weer vroeger licht is en het langer duurt voor de lampen in de straat weer aangaan;

~     Poownie die, dankzij het uitblijven van de winter, zijn wintervacht beetje voor beetje aan het verliezen is. Nu hebben we weer een reden om flink te poetsen. Verbazend om te zien dat hij onder die smerige vacht echt nog wit is. Het liefst rij ik hem door de wasstraat maar dat heeft met zoveel regen toch geen nut;

~     Het gesprek dat ik met een grote uitvaartbegeleider (bij ons in de regio) gehad heb met betrekking tot de uitvaartfotografie. We hebben gepraat over onze passie. Hij over zijn werk als ondernemer in de uitvaart en ik als fotograaf. Er zijn mooie ideeën besproken. Nu kijken of, en hoe, we hier invulling aan kunnen gaan geven… Dit verhaal krijgt dus nog een “wordt vervolgd…”

~     Voor het eerst in zeven jaar tijd krijgt Foto Hamar (sportfotografie) haar eigen logo. Zodra het af is gaat ook de website een complete metamorfose ondergaan. Toegankelijker, professioneler en meer van deze tijd;

~     De naderende wintersportvakantie met familie en vrienden. We zijn net terug maar gaan graag nog een keer, wat vervelend nu!!

~     Het weekendje weg naar Brugge met vriendlief dat reeds gepland is, evenals onze zomervakantie;

~     Na een half jaar wikken en wegen heb ik eindelijk een keuze gemaakt en mij opgegeven voor een cursus bij Mieke Zomer op de Zomerhof;

~     Hoewel ik mijzelf streng had toegesproken om direct in het nieuwe jaar weer te gaan hardlopen heb ik dat even een maandje opgeschoven. In het blad “Runners world” las ik namelijk dat de meeste blessures in de maand januari ontstaan. Dat wilde ik graag voorkomen (of had ik gewoon geen zin en tijd??). We zijn inmiddels voorzichtig aan begonnen en de eerste kilometers staan weer geregistreerd;

~     De tijd en de rust vinden om lekker te lezen en helemaal op te gaan in het verhaal. Heerlijk om zo boeken te verslinden;

~     De eerste sporttoernooien van dit jaar staan al gepland. Foto Hamar is te vinden op het Jaap vd Wiel toernooi in Dordrecht en twee hockeytoernooien bij GHC Rapid in Gorinchem. Daar gaan hopelijk nog wat toernooien aan toegevoegd worden;

Alleen al het teruglezen van bovenstaande maakt mij vrolijk. Ik krijg zin om nieuwe dingen op te pakken. Mijn kilometertjes te lopen. Vakantieverslagen door te nemen en fotoalbums in elkaar te zetten.

Wat voor effect heeft het vieze weer op jouw humeur?
En wat doe jij om vrolijk te worden?

Goedbedoeld advies… (gastblog)

Ik ken Deborah al zo’n 15 jaar bruto, waarvan zo’n kleine drie jaar als netto mag worden gekwalificeerd. Kennen is in dit geval ook nog eens een beladen term. Deborah en ik hadden destijds het voorrecht om samen aan de inmiddels platgegooide vestiging van het Da Vinci college aan de Oranjelaan in Dordrecht te mogen studeren. Wat wij daar precies hebben gestudeerd, dat kan ik jullie niet meer navertellen. Wat ik nog wel weet is dat ik mezelf had ingeschreven voor een MBO-opleiding Automatisering, en dat ik uiteindelijk met een diploma voor Administratief Juridisch Medewerker Openbaar Bestuur naar huis ging. Nee, er was indertijd geen sprake van “InHollandse” praktijken of een geklapte ICT-luchtbel. In de klas met deze twee studierichtingen zaten – voor Alblasserwaardse begrippen – leuke Turkse meiden. Jammer dat zij nog voor het verlaten van de school uitgehuwelijkt werden.

Hoe vaak is ons vroeger niet op het hart gedrukt dat je goed je best moest doen op school? Dat zou ons verzekeren van een stabiel inkomen en een leuke baan. Op Sinterklaas na beschouw ik dat laatste als de grootste leugen die onze maatschappij beïnvloedt. En Sinterklaas is dan tenminste een leugen waar vrijwel altijd plezier aan te beleven is. Mocht op een bepaald moment de samenzang onder de schoorsteen onder het genot van een CD  van “De Damrakkertjes”  beginnen te vervelen, dan kun je altijd nog de TV aan zetten en van een jaarlijks oplaaiende Sinterklaas-discriminatie-mensenrechten-discussie genieten in de grote Peter R. de Vries-show. Ehm.. ik bedoel eigenlijk De Wereld Draait Door.

Terug naar het advies om goed je best te doen op school.  Het advies heb ik ter harte genomen en ik moet zeggen dat ik er veel aan heb gehad, maar veel ook niet. Mijn schoolresultaten waren momentopnamen die ik nodig had om verder te gaan, maar de door onze overheid, ouders en docenten gepropageerde garantie op een onbezorgde, ongeschonden, onbevlekte en dynamische carriérre bleek voor mij een wassen neus te zijn. Los daarvan is het ook nog maar de vraag wat ik er qua kennis aan heb gehad.  Ik had bijvoorbeeld een zeven voor het vak Sociale Zekerheid. Wist ik veel dat zo’n tien jaar later ons sociale zekerheidsstelsel in afbraak zou zijn? Veel van de wetten die ik toen uit mijn hoofd moest leren, zijn nu afgeschaft of opnieuw gelabeld. En wie ziet er anno 2013 nog de toegevoegde waarde van een Duitse naamval? Als Merkel op televisie komt, zet ik hem in elk geval uit.

Het vak wat in die tijd bij mij niet aansloeg, was lichamelijke opvoeding. Regelmatig (lees: op structurele basis) schitterde ik door afwezigheid en haalde Deborah over om in de kantine samen huiswerk  voor te bereiden c.q. in te halen. Dat samenzijn kwam de kwaliteit noch de kwantiteit van gemaakt huiswerk ten goede. Inmiddels maakt lichamelijke opvoeding een onlosmakelijk onderdeel uit van mijn levensstijl. Zal het dan toch aan de v(r)ouwfiets van onze mannelijke gymdocent hebben gelegen? Tot ik les van hem kreeg, zag ik basketbal als een stoere sport…

Negatief over mijn schoolverleden? Nee hoor. Mijn kijk op ons onderwijsstelsel  –  en mijn pogingen om dat gedrocht te doorlopen – en de ‘ratrace’ waarin wij allemaal zouden zitten,  is drastisch veranderd door het lezen van de eerste hoofdstukken van het boek Rich Dad, Poor Dad van Robert Kiyosak.  Mocht in het kader van mijn rol als gastblogger sluikreclame in bepaalde mate zijn toegestaan, dan heb ik zojuist succesvol een product gepromoot.  Dit boek is bestemd voor iedereen die vastzit in een bepaald onderdeel van je denken, leven en/of geldzaken. De gemiddelde Nederlander dus. Lees dit dan eens. Het is echt de moeite waard! En niet onbelangrijk in deze crisistijd: het is gratis te downloaden!

Tot de volgende blog!
Erwin van Wijk

Beste lezers…

Voordat ik jullie periodiek ga blootstellen aan mijn proza, zal ik mezelf eerst aan jullie voorstellen:

Ik ben Erwin van Wijk. Wanneer je mij zou doorsnijden en de jaarringen zou tellen, kom je op eenendertig uit. Ik ben vijf jaar getrouwd met Jenaida en samen zitten wij in het dagelijks bestuur van “Gezin B.V.” en hebben de leiding over onze twee kleine mannelijke aandeelhouders van twee en vier.

In het dagelijks leven werk ik in de juridische sector waarin nogal wat geschreven en opgesteld wordt. Voor creativiteit en levendigheid is daarbij tot op zekere hoogte ruimte, maar jullie zouden je na het lezen van mijn blogs kunnen voorstellen dat voor die mate van dynamiek in mijn dagelijkse werkzaamheden geen ruimte is.

Met respect voor mens en dier, gecombineerd met een zachtaardige scherpzinnigheid,  zal ik als gast hier met enige regelmaat een blog plaatsen.  Gezien de jullie welbekende literaire hoogstandjes van Deborah op deze site, voel ik mij zeer vereerd om als ‘gastblogger’ aan de slag te gaan!  Ik wens jullie veel leesplezier toe en laat maar horen wat je ervan vindt.

Erwin

Te gast…

Een tijdje geleden speelde ik met het idee om een gastblogger te zoeken voor mijn eigen blog. Maar na wat rond gesnuffeld te hebben op het web, liet ik dat idee weer varen. Ik pakte het bloggen zelf wat fanatieker op en schudde het ene blog na het andere uit mijn mouw. Nu de dagen weer korter worden en de druk op het werk is toegenomen is het beetje vrije tijd dat nog rest erg schaars geworden. Het bloggen komt hiermee op een gevaarlijk laag pitje te staan. En wat is dat zonde. Zeker omdat het schrijven zo leuk is en het aantal bezoekers het afgelopen jaar gegroeid is.

Na 2.5 jaar wilde ik mijn blog niet zomaar laten verpieteren. Ik besloot opzoek te gaan naar een gastblogger die om de zoveel tijd een stukje zou kunnen schrijven. Dat was nog niet zo makkelijk. Want de verhalen op mijn blog draaien allemaal om mijn eigen persoontje en wat daarmee samen gaat. Vrij divers meer toch ook wel erg persoonlijk. Vind dan maar eens iemand die een mooie aanvulling kan leveren, of van meerwaarde kan zijn zonder een compleet andere draai aan je blog te geven.

Ik struinde mijn vrienden- en kennissenkring af om te kijken of daar geen potentiële kandidaten te vinden waren. Ik vond een mannetje of tien waar ik op de één of andere manier raakvlakken mee heb zoals bloggen, het zelfde werk, zelfde hobby’s en dezelfde sporten. Verder wist ik dat de helft van deze mensen beschikt over een gezonde dosis humor en ook nog eens vlot en leuk kunnen schrijven. Ik trok te stoute schoenen aan en stuurde deze tien mensen een mail.

Twee van de tien mensen, een dame en heer, reageerden erg enthousiast. Met alle twee hun eigen reden besloten ze mee te doen.  Ze zijn (op z’n zachtst gezegd) erg sportief en, zoals eerder al aangegeven, beschikken over de nodige humor. De blogs die ze zullen schrijven zullen vrij uiteenlopend van aard zijn, maar op de één of andere manier toch passen binnen mijn eigen reeds geplaatste blogs. Binnenkort wordt het eerste gastblog geplaatst. Ik verklap nog niks. Ik nodig jullie uit om zelf te komen lezen en voel je vrij om ook op deze blogs te reageren.

Wist je dat…

  • Mijn blog vandaag precies twee jaar bestaat!! HIEP HIEP HOERA! HIEP HIEP HOERA!
  • Ik begonnen ben met bloggen op Hyves maar graag een breder publiek wilde zonder direct mijn privacy en dat van mijn familieleden en vrienden overboord te gooien. Via, via kwam ik bij WordPress terecht en zit hier nog steeds;
  • Ik niet verwacht had dat ik het zo lang vol zou houden om iedere week, en in het begin twee tot drie keer in de week, een stukje te schrijven. Maar dat ik het nog steeds erg leuk vind om te doen. Hoewel ik mijzelf niet meer de druk op leg om perse iets te plaatsen. Als de inspiratie of tijd er niet is, dan moet het maar even wachten;
  • Mijn blog gaat over de dagelijkse dingen die ik mee maak. Verder komen mijn hobby’s: fotografie en hardlopen, veelvuldig aan bod. Ik schrijf eigenlijk nog steeds zonder vooropgesteld plan en wil dit blijven doen;
  • De onderwerpen die geplaatst worden in Afscheid, uitvaart en uitvaartfotografie verreweg het meest gelezen worden. De dood is een fascinerend onderwerp. Dat was zo toen ik er net over begon te bloggen en dat is nog steeds zo. Het is geen makkelijk onderwerp en luchtig is het al evenmin. Maar het is goed dat er over gesproken en geschreven wordt. Ook het onderwerp uitvaartfotografie kan niet vaak genoeg onder de aandacht gebracht worden. Mensen moeten het “normaal” gaan vinden. Hoe jong of oud ze ook zijn;
  • Er sinds een aantal maanden veel meer “likes” worden geplaatst op mijn blog. Zelf vind ik dat ook een handige knop.  Als alles al is gezegd, of je ergens geen woorden voor hebt, dan volstaat een simpele klik op die knop waarmee je toch kunt laten weten dat je het gelezen hebt;
  • Mensen door verschillende zoektermen op mijn blog terecht komen. Afgezien van mijn eigen naam, Foto Hamar en alles wat met Uitvaart & uitvaartfotografie te maken heeft zijn de woorden Wordfeud en Dans Macabre favoriet;
  • Ik het erg leuk vind om jullie reacties te lezen! Het motiveert mij en zet aan tot meer schrijfsels. Het is leuk dat je werk door andere en (vooral) onbekende(bloggers) gelezen wordt die  daadwerkelijk de moeite nemen om een reactie achter te laten. Bedankt voor al jullie grappige, lieve, leuke en hart-onder-de-riem-stekende reacties en natuurlijk ook de feedback die ik per mail, twitter en facebook van jullie mag ontvangen;
  • Ik nu door ga voor een derde jaar bloggen op rij! Een eigen domein durf ik nog niet aan want ik snap niet zoveel van HTML codes en dat soort dingen. Voorlopig volstaat dit. Ik hoop dat ik jullie, zowel de oude als de nieuwe lezers, ook het komende jaar weer terug mag zien op mijn blog!!

Beleg op brood…

Als kind mocht ik van mijn moeder altijd maar één belegsoort op brood. Daar werd ook onder verstaan: één plakje kaas of één plakje ham. Ze kon het meestal niet zo waarderen als ik hagelslag met brood at in plaats van brood met hagelslag. Het was al duur genoeg en als alleenstaande moeder moest ze vaak de eindjes aan elkaar knopen om rond te komen.

In de weekenden, bij mijn vader, nam ik het er meestal van. Een ontbijt bestond bij hem altijd uit broodjes of wit brood. Ook met het beleg werd flink royaal gestrooid. Meerdere belegsoorten op één broodje vond mijn vader niet erg. Pindakaas met hagelslag vond ik bijvoorbeeld vreselijk lekker. Nog steeds overigens. Of we maakten onze eigen broodjes gezond: met kaas, ham en alles wat er verder in de kast te vinden was. Nu ik er over nadenk waren deze broodjes helemaal niet zo gezond aangezien het vaak besmeerd werd met mayonaise in plaats van boter. Wat ik dan wel weer van mijn moeder geleerd heb te eten is speculaas op brood. Nou ja, geleerd… Het is heerlijk dus leren eten was voor mij geen probleem. Natuurlijk kocht mijn moeder geen speculaas van een duur merk, schuddebuikjes van Bolletje of de smeerbare variant van Lotus (die bestonden overigens toen nog helemaal niet)  maar de goedkopere variant. Het eigen merk van de supermarkt waar je voor 55 cent maar liefst drie (3!!!) verpakkingen in één doos aantrof.

Een tijdje terug werd er op het werk cake getrakteerd. Mijn collega vertelde dat ze de cake te zoet vond en liet hem liggen voor tussen de middag. Terwijl ik de cake al half opgegeten had vroeg ik haar of de cake minder zoet van smaak zou zijn door hem even te laten liggen. “Nee.”, Was haar antwoord. Ze vervolgde: “Als het restaurant open gaat koop ik een wit broodje en beleg hem met dit stukje cake.” Ik vroeg mij af of dit lekker was. Cake op brood?? Ik kon het helaas niet uitproberen want mijn plak cake was al lang en breed op toen het restaurant open ging.

Van de week bedacht ik mij geen moment toen vriendlief een grootmoederscake gekocht had. Normaal zou ik een plakje van een flinke toef slagroom en wat gekleurde hagelslag voorzien alvorens het naar binnen te proppen. Maar aangestoken en zeer nieuwsgierig naar de smaak maakte ik tussen de middag een broodje met een plak cake voor mijzelf klaar. Om het in één woord samen te vatten: Y U M M I E!! Ik kan het jullie zeker aanraden. Ik vond het zelfs nog lekkerder dan een losse plak cake. De smaak is inderdaad minder zoet. En in combinatie met het broodje zat ik ook direct vol. Dat was dan weer niet zo handig want er stond ook nog een heerlijk broodje ei met spek op het menu.

Ik heb al aardig wat gekke combinaties voorbij zien komen. Sommige zijn ook echt heel lekker. Ik ben benieuwd of er nog meer mensen zijn die mijn smaakpappillen kunnen verassen door een combinatie voor te schotelen van verschillende soorten “beleg” die je normaal gesproken niet samen zou eten.

Dus, laat hier een reactie achter van jou meest favoriete belegcombinatie op brood!!

Hiep Hiep Hoera…

 

Lieve lezers het is heus echt waar. Vanaf vandaag bestaat mijn blog precies één jaar.

Zonder een voorop gesteld plan, uitgestippelde route of einddoel ben ik gaan bloggen op WordPress. Niet wetende hoe lang ik het vol zou gaan houden. Geen idee of ik genoeg inspiratie had om wekelijks een verhaal neer te pennen. Zonder thema of vaste onderwerpen. En zie hier… We zijn inmiddels een jaar verder.

Toen mijn blog online stond en ik mijn eerste paar blogs had geplaatst ben ik mee gaan lezen bij andere bloggers om ideetjes en inspiratie op te doen. Bij meelezen alleen bleef het niet. Ik reageerde op de verhalen die mij aanspraken, die mij raakten of mij lieten lachen. Ik had niet verwacht dat er ook al zo snel op mijn eigen blog werd gereageerd. Er kwamen steeds meer bezoekers en sommige bleven zelfs plakken. Inmiddels heb ik een aantal schare fans die mij volgen, via de mail, bloglovin of WordPress zelf. (Bloglovin, iets waar ik nog nooit eerder van had gehoord tot ik het voorbij zag komen in mijn statistieken)

Hoewel ik mijn blog begonnen ben voor mijzelf is het een eer dat (onbekenden) mensen je blog lezen en er zelfs de moeite voor nemen om een reactie achter te laten, hoe klein dan ook. Het inspireert en zet mij weer aan tot schrijven van meer blogjes.

Hoewel ik geen voorop gesteld plan had wist ik wel dat ik niet iedere dag wilde bloggen. Ik wilde één keer in de week iets kunnen plaatsen. Voor mijzelf maar inmiddels ook voor mijn lezers. In totaal heb ik het afgelopen jaar 72 berichten (met dit blog mee gerekend) online gezet. Her en der heb ik de nodige reacties mogen ontvangen. De blogs met betrekking tot afscheid, uitvaart en uitvaartfotografie hebben verreweg de meeste bezoekers getrokken. De mens is nou eenmaal een nieuwsgierig wezen en een hoop waren ongetwijfeld benieuwd wat hier over verteld (en gefotografeerd) kon worden. Ik ben er nog lang niet over uit geschreven. Dus wat dat onderwerp betreft gaat er zeker nog meer voorbij komen.

De statistiekenlijst vind ik ook een leuk onderdeel van mijn blog. Niet alleen omdat je zo een beeld krijgt hoeveel mensen en hoe mensen op je blog terecht komen maar ook welke zoektermen er gebruikt worden. Hieronder een lijstje met een aantal zoektermen die mij opvielen omdat ze meerdere malen voorkwamen.

  • Wordfeud wedstrijden voor kinderen. Die van ons is er mee opgegroeid.
  • Sonja Bakker paard. Hoewel ik het masker voor mijn paard het “Sonja Bakker” masker noem zou ik niet weten of er ook daadwerkelijk een Sonja Bakker paard bestaat.
  • Modern-oorlog-voeren. Dit brengt ook een hoop mensen op mijn blog, hopelijk trekt dit geen vraagtekens bij bepaalde overheidsinstanties.
  • Ballenbakverzamelaar. Bestaat zo iemand echt?
  • Deborah, vogels en voetbal. Nou die combinatie klopt misschien wel.
  • Wie is Deborah Hamar. Nou ik dus… Jammer dat ik niet kan zien wie deze vraag gesteld heeft.
  • Strafwerk: ik mag geen politie neer schieten… Ik zou niet weten waarom ze dan op mijn blog uit komen, waarschijnlijk iets met modern oorlog voeren. Maar geloof mij dat het iets meer wordt dan alleen strafwerk maken….
  • Waar blijf je? Als we geen tijd en locatie afspreken komt het er natuurlijk nooit van.
  • Waarom blijft een cake gaar van binnen? Meestal is dat toch ook de bedoeling?
  • Deur in tunnel. Ja die kwam ik ook tegen in één van mijn dromen. Ik weet alleen niet wat er achter zat.
  • De weg van A naar B is niet recht! Dat weet ik niet. Het hangt er vanaf hoe ver A & B uit elkaar liggen.
  • Wat is opgeladen water? Water dat onder stroom staat. Ik heb geen idee. Hoewel ik interesse heb in het spirituele ben ik geen Jomanda
  • Welk verhaal is macaber? Dat durf ik niet te zeggen, dat hangt van je eigen referentie kader af. Ik heb alleen geschreven over Dance Macabre, een ode aan Camille Saint-Saëns
  • Wandelende smart Phone batterij. Ik kan mij hier iets bij voorstellen maar heb geen idee wat dit met mijn blog te maken heeft.
  • Kittens met Uggs.  Serieus? Ik kan mij daar geen voorstelling bij maken. Misschien zou ik dat ook eens moeten opzoeken.
  • Hoe stel ik mijn huiswerk uit? Die vraag lijkt mij niet zo heel moeilijk.
  • Heeft Hamar internet? Ja dat heb ik.
  • Ogen schrapen in plaats van laseren. Ik krijg spontaan pijn in mijn ogen bij het lezen van deze zin. Ik ben blij dat ik ze heb kunnen laseren en kan het een ieder die er voor in aanmerking komt aanraden.

Verder wordt er veel gezocht naar Deborah Hamar, fotografie, uitvaart, groene draak, papegaai, hardlopen en nog een aantal veel voorkomende onderwerpen waar ik wel eens over blog.

Ik wil jullie bedanken voor jullie bezoekjes, reacties, ideetjes, tips & tricks en voor de persoonlijke mailtjes die ik van deze en gene heb mogen ontvangen in moeilijke tijden. Ik ben erg benieuwd wat het laatste gedeelte van dit jaar mij op bloggebied gaat brengen. Ik hoop op nog meer creatieve stukjes tekst en wie weet nog meer volgers…

Zo, genoeg gebabbeld. Wie wil er een stuk taart?

 

 

Tikkie, jij bent um…

Voor zover ik weet noemen de Belgische bloggers het een “stokje” en de Nederlandse bloggers noemen het een “tag”. Sinds ik zelf een fanatieke meelezer ben geworden bij andere bloggers ben ik het “stokje” of de “tag” geregeld tegen gekomen. Ik vroeg mij altijd af wie de eerste persoon was die besloot om deze vragenlijsten te maken en door te sturen. Het leuke van deze blogs is als eerste de reacties van de mensen die genoemd worden het stokje of tag over te nemen. Meestal iets in de trant van: “Oh nee, nu is het mijn beurt!!” om vervolgens de vragenlijst naar eer en geweten in te vullen. Dankzij Nanda is het nu dus mijn beurt…

* Heb je huisdieren?
Ja ik heb huisdieren. Eén papegaai, één kat en één paard. Hoewel dat laatste niet helemaal onder huisdier valt natuurlijk.

* Noem 3 dringen op die op dit moment het dichts bij je liggen.
Een blocknoot, mijn laptop en mijn telefoon.

* Hoe is het weer op dit moment?
Zalig, zonnig & warm. Ik kan hier geen genoeg van krijgen en heb soms het idee dat ik in het verkeerde land geboren ben.

* Rijd je auto? Zo ja, heb je wel eens een ongeluk gehad?
Ja. Ik heb wel eens een ongeluk gehad. Maar dat was niet mijn schuld. Ik werd aangereden… De verzekering van de tegenpartij dacht daar anders over maar uiteindelijk is het goed gekomen.

* Hoe laat stond je vanmorgen op?
Te vroeg…

* Wanneer heb je voor het laatst gedoucht?
Waarom zou je dit willen weten? Als je het perse zou willen weten: vamorgen. 

* Wat is de laatste film die je hebt gezien?
Ik kijk niet zo vaak film tegenwoordig. Ik ben meer van het lezen. Ik kan mij dan ook niet direct een titel voor de geest halen van een film die ik recentelijk gezien heb. Meestal zijn het films waar ukkepuk naar kijkt en die volg ik dan met een half oor en oog.

* Wat staat er in je laatste sms’je?
“Hey Meis, geen dank. Vond het ook een fijn gesprek en geniet van je avond.” Een reactie die ik ontving nadat ik één van de uitvaartbegeleiders een sms had gestuurd om haar te bedanken voor het gesprek van die middag over rouw, verdriet en bijzondere ervaringen.  

* Wat is je ringtone?
Die heb ik sinds kort veranderd. Het is de begintune van het race spel Top-Gear van de Super Nintendo. Die vond ik nadat we herinneringen van “vroeger” aan het ophalen waren.

* Ben je wel eens in een ander land geweest?
Ja, moet ik ze nu ook op gaan noemen? Engeland, België, Zwitserland, Oostenrijk, Duitsland, Frankrijk, Spanje, Egypte, Tunesië, Gran Canaria (hoewel dit onder Spanje valt zie ik het toch als een land opzich) en Turkije. De voor mij typische vakantielanden dus. Ik zou daar heel graag nog Mexico, Amerika en Indonesië aan toe willen voegen.

* Hou je van sushi?
Ik houd niet zo van vis. Behalve de vissticks van Captain Iglo en kibbeling. Verder ben ik voorstander van vlees, heel veel vlees.  

* Waar doe je je boodschappen?                                                                                         Niet. Die doet vriendlief over het algemeen. Ik leef spontaan een maand korter als ik boodschappen moet doen. Ik ben voorstander van online shoppen. Ideaal. Geen jengelende kinderen, wachtrijen of andere storende factoren. En het mooie van alles: je kunt gewoon een patatje eten terwijl je je kleding uitzoekt…

* Heb je ooit medicijnen ingenomen om sneller in slaap te vallen?                                     Ja. Na het overlijden van mijn ouders wilde ik wel helder zijn voor de begrafenis. Aangezien de nachten ervoor een hel waren. Verder? Nee slapen is mijn hobby dus daar heb ik over het algemeen geen last van.

*Hoeveel broers/zussen heb je?
Ik heb één zusje.

* Heb je een gewone computer of een laptop?                                                                    Een laptop. Dat is makkelijker mee nemen als ik een keer op locatie mijn foto’s zou moeten bewerken.

* Hoe oud word je op je volgende verjaardag?                                                                   Voor mijn gevoel te oud. 32. De leeftijd dat ongemakken langer blijven hangen. De conditie niet meer zo snel op te krikken is en maatje 36 toch echt voorbij is. Dus jeugdige lezers: “Geniet nog maar even van jullie tiener en twintiger jaren…

* Draag je contactlenzen of een bril?
Ik droeg een bril maar heb mijn ogen laten laseren. Tot op heden nog steeds geen spijt van gehad en kan het een ieder die er voor in aanmerking komt zeker aanbevelen. Lees voor mijn ervaring dit blog.

* Verf je je haar?
Nee daar doe ik niet aan op dit moment.

* Vertel iets over je planning van vandaag?
Vandaag moest ik werken en kon ik niet van het heerlijke weer genieten. Na het eten, ga ik gezellig op visite bij mijn tante. Wat gaan wat boeken uitwisselen en ze heeft heel veel foto’s van mijn vader en moeder in gescand. Nu ze er niet meer zijn is iedere foto een waardevol bezit geworden.

* Wanneer heb je voor het laatst gehuild?
Gisteren, tijdens het gesprek over rouw, loslaten en gelukkig zijn. (zie vraag over sms)

* Wat is de perfecte pizza?
Die bestaat niet.

*Wat vind je lekkerder? Hamburgers of cheeseburgers?
Een hamburger. Yummie.

* Heb je wel eens een nacht doorgehaald?
Toen ik nachtdiensten draaide bij mijn vorige werkgever heb ik geregeld een nacht doorgehaald. Dat is nu gelukkig verleden tijd. Ik moet er ook niet meer aan denken want slaap te kort en Deborah is net zoiets als honger en Deborah. Die combi gaat niet goed samen.

* Wat voor kleur ogen heb je?
Bruin.

* Proef jij het verschil tussen Pepsi en Coca Cola?
Jazeker. Ik ben voorstander van CoCa Cola. Pepsi vind ik naar roest smaken. Alsof ze daar de oude spijkers in hebben schoon geweekt. Cola drink ik overigens niet zo heel vaak. Alleen bij grote trek. Ik ben meer voorstander van Ice-tea of spa met bubbels.

***

En nu? Nu mag ik volgens mij twee nieuwe mensen uitkiezen die dit : “stokje” over mogen nemen. Ik vind het lastig kiezen want er zijn zoveel bloggers die ik graag eens beter zou willen leren kennen… Maar mijn keuze is gevallen op: Appelig en Ingridblogs. Sorry dames, ik hoop dat jullie de lijst ook willen invullen 🙂

Blogblock…

Tijdens mijn blogblock van de afgelopen weken (als je dit zo kunt noemen tenminste) besloot ik andere bloggers onder de loep te nemen. Hoe vaak en wat plaatsen ze bijvoorbeeld? Ik kwam daarbij een aantal bloggers tegen die het presteren om iedere dag een blog te plaatsen. (laura van Laura denkt,  is er bijvoorbeeld zo één) Soms met onzinnige dingen maar geregeld ook met nuttige informatie, leuke weetjes en andere bijzondere feiten. Ik weet niet zo goed hoe ik dat voor elkaar zou moeten krijgen naast een fulltime job, huishouden en andere hobbies die allemaal tijd, aandacht en energie vragen. Op de vraag hoe deze dames en heren het voor elkaar krijgen om iedere dag te bloggen kreeg ik veelal als antwoord: tijd inplannen en consequent zijn. Nu moet ik mijzelf de vraag stellen of ik dit wel wil. Het is namelijk niet mijn bedoeling om iedere dag te bloggen. Ik wil graag weer in de flow van het schrijven komen. Joyce gaf eerder al als antwoord op een blog van mij dat bloggen een hobby is en dat dit vooral zo moet blijven. Daar heeft ze een goed punt. Ondanks dat het een hobby is wil ik er wel graag iets mee doen. Daarom wil ik proberen om iedere dag iets te schrijven en meer dan één keer in de week iets te plaatsen op mijn blog. Zo hoop ik weer wat creatiever te worden en niet alleen maar letters uit mijn mouw te schudden maar ook daadwerkelijk weer verhaaltjes en belevenissen op papier te kunnen zetten.

Het draait allemaal om inspiratie, de bron van het begin… Wordt ik geïnspireerd dan heb ik al snel een stukje in gedachte. Daar zal het zeker niet aan liggen aangezien hier en om mij heen inspiratie te over is. Maar dan moeten de woorden nog wel logische zinnen gaan vormen, die lekker lopen en begrijpbaar zijn voor mijn lezers. Hier loop ik dus op vast. Het komt nog het meest in de buurt van een bepaald woord waar je maar niet op kunt komen. De letters liggen op het puntje van je tong en wachten tot het lampje in je grijze hersenpan gaat branden zodat je het “vergeten” woord vervolgens bijna uitspuugt zodra het je weer te binnen schiet.

Zo heb ik dus nog een aantal onafgemaakte blogjes, niet geschreven stukjes en een hoop onuitgesproken woorden liggen. Flarden van zinnen dansen in mijn hoofd en vechten om een plaatsje op het (digitale)papier. Ik ga de raad van mijn mede bloggers opvolgen en vanaf vandaag wat consequenter bezig zijn met schrijven.

Hebben jullie, bloggers,  hier wel eens last van en zo ja, wat doen jullie er aan afgezien van rust houden?