Leesflow van 2016…

Lezen is sinds een aantal jaar een echte hobby geworden. In 2016 heb ik een record aan boeken gelezen. Ik verslond ze letterlijk. Mijn honger was niet te stillen. Met de start van 2016 zat ik in een leesflow waar ik niet meer ben uitgekomen. Op mijn eigen blog houd ik bij welke boeken ik gelezen heb, maar niet wanneer. Ik weet dus niet precies hoeveel boeken ik dit jaar heb uitgelezen. Sinds ik een account op Hebban heb, kan ik de gelezen boeken op volgorde wegschrijven. Dit jaar doe ik ook mee met de lees challenge. Kijken of het mij lukt om minimaal 40 boeken te lezen. Hieronder een samenvatting van mijn leesflow van 2016:

Wat is je favoriete genre?
Thrillers (misdaad, detectives en politieverhalen) lezen het fijnste weg. Ik denk dat 80% van wat ik lees uit dit genre bestaat.

Welke serie’s heb je in 2016 gelezen en wat vond je daarvan?
Ik begon het jaar met de Zweedse schrijfster Camilla Lackberg en haar serie rondom politieman Patrick Hedstrom. Leuke verhalen maar te veel personages. Ik werd er soms kierewiet van. De boeken zijn zeker niet slecht maar wel de minste van de drie series die ik gelezen heb. Ik ging door met de verhalen over Rani Diaz, een serie van Sterre Caron. Speelt zich af in België. Spannend en vlot geschreven. Inmiddels zijn er meerdere boeken verschenen die ook op mijn 2-read lijst staan. Ik sloot het jaar af met de Noordzeemoorden van Isa Maron. Direct ook de beste en mijn favoriet! Spannend, meeslepend en vlot geschreven. Aanrader als je die nog niet gelezen hebt!
De Noordzee Moorden, serie geschreven door Isa Maron.

Van welk boek had je hoge verwachtingen?
De boeken van Tami Hoag. Maar misschien iets te hoge verwachtingen. Het eerste boek “Dieper dan de doden” was een tegenvaller. Langdradig en overdreven (Amerikaans) geschreven. Het tweede boek “De donkerste weg” maakte weer wat goed. Het derde boek dat ik las, “Doodsengel” kwam zo traag opgang en was een worsteling om doorheen te komen dat ik het, geheel tegen mijn principes in, heb weggelegd. Ik heb nog “Het 9e meisje” liggen. Maar weet niet of ik daar wel in ga beginnen. Terwijl ik zulke hoge verwachtingen had was Tami Hoag de grootste tegenvaller.

Welk boek deed je verbazen en waarom?
Dat waren er meerdere. Mireille van Hout schreef: “Ibiza land van liefde”. Niet het verhaal maar de prachtige kaft trok mij. Met enige scepsis begon ik te lezen. Roman, hippies en Ibiza trok mij niet. Ik werd niet teleurgesteld. Het verhaal is minstens zo prachtig als de kaft. De sfeer in het boek is zo beeldend geschreven dat het net was of ik er bij was. Heerlijk boek om bij weg te dromen. Het tweede boek was van Frank Panelen met “De wraak van Vondel”. Dit boek heeft een saaie kaft maar het verhaal is des te spannender. Het speelt zich af in Amsterdam. Een aanrader als je van geschiedenis en historische genootschappen houdt.

Wat was het beste feelgood-boek van 2016?De wereld volgens Bob, leesboek over waargebeurd verhaal.
Dat is er maar één: James Bowen met “De wereld volgens Bob”. Nog nooit had ik van dit boek gehoord en wist niet eens dat er een film van was. Ik las het boek zonder verwachtingen. Hoe “simpel” het verhaal ook was, het kwam binnen! Het raakte mij. Het gaf mij een super goed gevoel te weten dat het goed gekomen is met de schrijver en met Bob natuurlijk ook.

Welke boeken gaan zeker in 2017 gelezen worden?
Nog minimaal 35 om mijn challenge te volbrengen. Op dit moment staan er al 23 op de plank en deze wordt wekelijks aangevuld.

Welk boek, dat je gelezen hebt, heeft op jou de meeste indruk gemaakt?

Advertenties

The Circle of Life…

Al geruime tijd staar ik naar een blanco pagina. Ik weet niet waar ik moet beginnen. Flarden van tekst schieten mij te binnen. Maar zodra ik mijn handen over het toetsenbord laat gaan ben ik ze alweer kwijt. Nog niet het kleinste atoom van een idee word gevormd. Irritant!! Een viertal blogjes staan onafgemaakt op mijn bureaublad en een lijstje met onderwerpen vind ik terug in mijn notitieboekjes. Wat ik ook doe… De inspiratie blijft weg. En dat vind ik erg jammer. Want ik wil nog over zoveel onderwerpen bloggen. Er zijn momenten dat ik er alleen tijd voor hoef te maken. Een vel papier voor mijn neus en schrijven maar. De ene na de andere zin komt dan vanzelf. Voor ik het weet heb ik een blog af. Heerlijk wanneer ik in zo’n flow zit.

De flow van het lezen heb ik daarentegen dubbel en dwars te pakken. Mijn boekenplank is op dit moment aardig gevuld en ik kan niet wachten om al die verhalen te gaan ontdekken. Even ontsnappen aan de werkelijkheid. Mijn eigen verdriet en emoties loslaten en mij verdiepen in een compleet andere wereld die niet van mij is. Het niet zelf ondergaan maar toekijken vanaf de zijlijn.

Dat zal er ook wel mee te maken hebben dat het schrijven niet echt wil vlotten. Emotioneel zaten we wederom in een achtbaan. Een kort ritje dit keer. Maar wel een ritje die diepe wonden nog even voorzichtig openrijt. Je er haarfijn aan herinnert dat het leven niet eeuwig is. Niet voor jou. Niet voor mij. Ook deze nieuwe wond heeft tijd nodig om te helen. Om dicht te groeien. En wanneer deze nieuwe pijn straks alleen nog op de achtergrond aanwezig is, is er ruimte om herinneringen levend te houden. Het zal nog even duren voor het zover is. Uit ervaring weet ik inmiddels dat deze tijd ooit komt.

Voor nu noem ik het maar even The Circle of Life