De laatste vaart…

Normaal varen we enkel met prettig weer. En daarmee bedoel ik een zonnetje, windkracht 0 en vooral geen regen. Maar nu de herfst al enige tijd huishoud en nog niet van plan is om te wijken voor de laatste zonnestralen van het jaar, besloten we onze “goedweer-vaar-mentaliteit” even overboord te gooien. Bikkels dat wij zijn, gaan we op onze vrije woensdag toch naar Merlin. In de hoop op wat rustig en vooral droog weer. 

De hele weg er naar toe komt het met bakken uit de hemel. De ruiterwissers maken overuren. Let op mijn woorden zegt Vriendlief. Zodra we aankomen schijnt de zon. En wel ja. Eenmaal op de parkeerplaats, waar de bokken en tonnen al klaar staan voor de boten die de wintermaanden op de kant doorbrengen, is het droog en schijnt de zon. Alsof het zo is afgesproken is er zelfs blauwe lucht zichtbaar. Een klein strookje maar het is er. 

Er is zoveel water gevallen dat het zelfs buiten zijn oevers treed. En de trap naar de steiger? Die staat bijna horizontaal. Zoals altijd doen we eerst een bak koffie. Daarna maken we de boot klaar voor vertrek en varen uit terwijl het zonnetje ons toelacht. Maar we zijn nog geen twee minuten weg of het begint alweer voorzichtig te regenen. Er is geen pleziervaart te bekennen. Wat begrijpelijk is, want echt plezierig is het niet met dit weer. Dat het nu zo rustig is heeft wel zijn voordelen. Eindelijk kunnen we ook eens aanleggen bij een steiger waar het normaal wemelt van de boten.

Dat doen we dan ook. Wanneer Merlin eenmaal vast ligt gaan we eerst eens op verkenningstocht. Er is een wandelpad dat geen idee waar naar toe leidt. De mogelijkheid om echt te ontdekken wat daar nog meer te zien is hebben we niet want daar is de regen weer. We lopen snel terug naar de boot waar we droog en uit de wind zitten. Ik verbeeld mij hoe de regendruppels al vallend pirouettes maakt terwijl het uiteindelijk uit elkaar spat op ons dak. Het maakt zo’n gezellig en knus geluid terwijl wij in de “voortent” van onze drijvende “caravan” zitten en van het uitzicht genieten. 

Er zijn wel geteld twee boten voorbij gekomen in al die tijd dat wij hier liggen. Niet druk op het water dus. Inmiddels is het lunchtijd, gevolgd door koffietijd. Wanneer de zon zich even laat zien is het super warm. We ritsen de “voorruit” los en kunnen zo toch lekke in de zon zitten. Terwijl vriend het er even van neemt pak ik mijn boek en wat lekkers. Zo brengen we de komende paar uur door. Geen hinder van de regen en toch lekker in de zon wanneer deze zich laat zien. 

Als de klok 16.00 uur aangeeft is het welletjes geweest. De wind is ook flink aangewakkerd. Hierdoor is het nog knap lastig om Merlin weer in zijn box te krijgen. Hij is licht en vrij hoog waardoor we een speelbal zijn voor de wind. Maar met een paar keer steken lukt het. Wanneer alle touwen weer zijn vastgemaakt begint het te hozen. We zijn dus net op tijd binnen. Zoals het er nu naar uitziet zou dit wel eens de laatste vaart van het jaar geweest kunnen zijn… 

 

Boot bij aanlegsteiger.

 

 

***

650 jaar terug in de tijd…

Slot Loevestein stond al even op mijn lijst om te bezoeken. Maar pas nadat ik het boek Maria, van Suzanne Wouda gelezen had. Een verhaal over het leven van Hugo de Groot. Een personage die ik enkel ken uit een vage geschiedenisles. En waarvan eigenlijk alleen de naam, Loevestein en boekenkist is blijven hangen. 

Het verhaal begint met de beschrijving van het leven van twee vrouwen, Maria van Reigersberch en Elske van Houweningen. Twee totaal verschillende vrouwen, uit een compleet ander milieu. Hun paden kruisen elkaar in Rotterdam. De één trouwt met Hugo. De ander wordt hun dienstmeid. Hugo wordt vanuit het perspectief van Elske en Maria verteld. Ik kreeg een opfrissing van mijn geschiedenislessen. Die, zoals ik al zei, geheel was weggezakt.

Ik kom steeds meer te weten over Hugo naar mate het verhaal vordert. Zo was hij schrijver, openbaar aanklager, raadsheer en later werd hij stadspensionaris. Hij werkte nauw samen met Johan van Oldenbarnevelt. Beide werden door Prints Maurits wegens hoogverraad gearresteerd. Van Oldenbarnevelt werd publiekelijk onthoofd en de Groot kreeg levenslange opsluiting in, jawel, Slot Loevestein. Zijn gezin en hun dienstmeid gingen vrijwillig met hem mee. Daar wordt door zijn vrouw een plan beraamd. Op 22 maart 1621, twee jaar na zijn opsluiting, lukt het Hugo met hulp van Elske te ontsnappen uit Slot Loevestein in die verrekte boekenkist. 

Het boek was uit en ik was onder de indruk. Niet zozeer door het verhaal zelf. Wel omdat Suzanne de geschiedenis tot leven weet te brengen. Alsof het gisteren, hier om de hoek, is gebeurd. Na het lezen moest ik naar Slot Loevestein. Daar zelf rondlopen. Het kasteel zien. Wat zag Hugo vanuit zijn kamer?

Dus op een vrije dag togen wij naar Slot Loevestein. Alleen al de route er naar toe is de moeite waard. Je rijd door de uiterwaarden van de Maas en de Waal. Waar Konikspaarden, schapen en koeien/stieren rond lopen. Je mag er vrij rondstruinen en van de paden. Het is ook mogelijk om de vluchtroute van Hugo te volgen van Loevestein naar Antwerpen. Dat ging ons iets te ver. We parkeren de auto en lopen langs het water naar de poort waar onze verkenningstocht kan beginnen.

Van de dame achter de kassa krijgen we een sleutel om ons nek. Hiermee kunnen we tijdens de rondleiding korte verhalen en presentaties starten. Op vaste plaatsen in het kasteel treffen we verhalenvertellers. Vriendlief is niet zo’n museumfan, dus laten we die voor wat ze zijn. Na wat speuren vinden we de ruimte van Hugo en zijn bekende boekenkist. Die helaas niet geopend kan worden.

In elke ruimte treffen we zuilen met informatie. Zo leerden we dat Loevestein veel meer is (geweest) dan alleen de gevangenis van Hugo de Groot. De geschiedenis gaat zo’n 650 jaar terug in de tijd en is in te delen in drie periodes: de middeleeuwen, de staatsgevangenis en de Hollandse Waterlinie. Tevens is er een ruimte met aller handen opgravingen te bezichtigen. Maar ook skeletten van dieren en mensen. Een aantal liggen nog op de “begraafplaats” al daar. Een meisje van een jaar of 8 is tentoongesteld. 

Dankzij Suzanne heb ik weer een mooie geschiedenisles gehad die langer zal blijven hangen. Voor mensen die hier nog nooit geweest zijn, het is zeker de moeite waard dit fort en zijn omgeving eens te bezoeken. 

 

Slot Loevestein en de Boekenkist van Hugo de Groot

 

***

De afgelopen week…

De wind trekt speels aan mijn haar en laat plukken boven mijn hoofd dansen. Ik trek mij nog iets verder terug in mijn hoekje waar ik mij al een half uur onbeweeglijk bevind. De zonnestralen die ik in de winter gemist heb probeer ik nu, in deze loze vrije minuten, in te halen. Ik doezel lekker weg en laat daarbij mijn gedachten terug gaan naar afgelopen week. Waarbij het weer zich van twee kanten liet zien. Van plus 20 naar 0 graden. In de ochtend de handschoenen aan en in de middag zonder jas naar huis. April doet wat ie wil… 

Ik had het geluk deze week te mogen verjaren en de keuzestress over mijn traktatie bleef uit. Omdat ik veel aan mijn oma moest denken, die voor ons een bijnaam had verzonnen van het gebakje dat wij graag bij haar aten, besloot ik warme appelflappen uit te delen. Maar dat had net zo goed rottikoekoes kunnen zijn. Of een complete rijsttafel want als ik aan oma denk, denk ik standaard aan eten. De flappen vielen in de smaak. Eens iets anders dan taart of vlaai. Gelukkig hoef ik geen feestje te geven. Dat was als kind leuk. Toen had enkel mijn moeder last van stress. Maar met het ouder worden is het plezier van verjaardagsfeestjes geven mij ontgaan. Misschien van de zomer weer eens een leuke BBQ of zo. 

Omdat het verlangen naar oma’s bami, saté en ander lekkers zo groot was, schoven we aan bij een toko gespecialiseerd in Indonesisch eten. Neem vooral van alles een beetje werd ons aangeraden. Dat deden we dan ook. Een stuk of drie keer. En dan zal ik maar niet vertellen hoevaak ik voor de spekkoek heen en weer ben gelopen. Natuurlijk hebben we te veel en te vaak opgeschept. Maar (letterlijk) voldaan en senang keerden we huiswaarts. 

Het ruisen van de wind klinkt inmiddels een beetje als de zee. Het geroep van de meeuwen hoog boven mij maakt het denkbeeldige zon, zee, strand plaatje helemaal af. De zon is gedraaid en ik moet mee draaien om niet aan een kant van mijn gezicht te verbranden. Want als ik niet oppas is dat wat er gebeurd. De felheid is zo intens dat ik mijn ogen niet geopend krijg. Een goede reden om ze nog even, echt heel even nog, gesloten te houden.

Om mijn Indonesische week compleet te maken las ik het boek “Mevrouw mijn moeder” van Yvonne Keuls. Het is al een wat ouder boek. Maar wat heb ik hiervan genoten. Een echte aanrader! Heerlijk en aandoenlijk om te lezen. Dit was een van die onverwachte pareltjes die je zo nu en dan tegenkomt. Een reis door de tijd, van Indonesië naar Holland. Een ode aan haar moeder met mooie herinneringen aan tempo doeloe. Vlot geschreven met humor en uitdrukkingen in Bahasa. Waarschijnlijk was dit de reden dat mijn oma zo vaak in mijn gedachte was.

Inmiddels staat het weekend voor de deur met daarin van alles gepland. Er moet gewerkt, geklust, gevoetbald en gefotografeerd worden. Ook Poownie verdiend wat meer tijd. Genoeg te doen dus. Maar eerst nog even niets dan gesloten ogen, zonneschijn en de kat van de buren die zich aan mijn voeten heeft gedrapeerd. 

 

 

***

In hoeverre kun je winnen…

Soms moet een verhaal dat ik net uitgelezen heb even bij mij landen. Dan lukt het gewoonweg niet om direct een nieuw boek te pakken en mijzelf onder te dompelen in nieuwe avonturen, nieuwe tragedie’s bij andere families. Het verhaal van Farida Khalaf is er zo één. Het heeft indruk gemaakt. Een stempel achter gelaten. En als het dat al doet bij mij, wat voor stempel heeft het dan gedrukt bij Farida, en alle andere meisjes die ze representeert met haar verhaal? De titel van het boek is dan wel “het meisje dat van IS won” maar zeg nu zelf, in hoeverre heb je gewonnen als je de gruwelijkheden die je zijn aangedaan voor altijd met je meedraagt?

Quote van moeder: “Sommige dingen zijn belangrijker dan dit aardse leven…”

Bedenk eens wat het met jou zou doen, wanneer je gevraagd wordt om je geloofsovertuigingen, alles waar jij voor leeft en waar jij voor staat en waar je ouders en groot ouders voor hebben gestaan, vaarwel te zeggen en je aan te sluiten bij een nieuw uit de grond gestampt geloof met nieuwe gebruiken en gewoonten die totaal niet aansluiten bij die van jou? Weiger je de overstap te maken, dan tel je niet meer mee en mogen ze beschikken over jouw lichaam en zal je enkel als gebruiksvoorwerp tot dienst zijn. Alleen als vrouw. De mannen die zich niet bekeren wacht een ander lot. Tot zover dus je keus! Dat overkwam Farida en haar Jezidi’se familie toen de IS in 2014 besloot Kocho, hun dorp in Irak, binnen te vallen.

Quote Farida wanneer ze denkt aan zelfmoord: “Om zuiver en onbezoedeld de dood in te gaan.
Ethische uitgangspunten van het geloof is belangrijker dan wat dan ook.”

Het verhaal is geschreven door Andrea C. Hoffmann die al heel wat jaar als Midden-Oosten correspondent werkt voor een Duits magazine. Tijdens haar bezoek aan een Jezidi-vluchtelingenkamp werd ze gegrepen door het verhaal van Farida, die stukje bij beetje haar grootste nachtmerrie aan haar openbaart. 

Het boek begint met de beschrijving van het vredige leven van de 18 jarige Farida. Daar komt een einde aan als IS in opmars is en uiteindelijk het gebied verovert. Een deel van het dorp vlucht de bergen in, de achterblijvers moeten zich bekeren. Ze vermoorden alle mannen. De vrouwen en kinderen nemen ze mee als slaaf en de (jonge) ongetrouwde meisjes worden meegenomen en verkocht op een slavinnenmarkt. Farida en haar vriendin Evin weten bij elkaar te blijven. Maar worden meermaals mishandeld, als vee doorverkocht en verkracht. Uiteindelijk lukt het ze om te ontsnappen. Maar wie kunnen ze nog vertrouwen?  

Quote Farida: “Nu ik mijzelf zo hoorde besefte ik hoe wantrouwend ik was geworden tegenover alle moslims en de wereld in het algemeen. Ik kon mij nauwelijks meer voorstellen dat er ook fatsoenlijke mensen onder waren…”

De oorlogsboeken die ik lees hebben veelal te maken met de tweede wereld oorlog. Hoewel deze verhalen zijn geromantiseerd moet ik er niet aan denken in deze horror terecht te komen. Het verhaal van Farida is van veel recentere datum en ook echt niet zover bij ons vandaan! Hoewel IS ons vaak persoonlijk niet raakt doet dit verhaal dat wel. Het zou zomaar jou en mij kunnen overkomen! De meisjes hebben wel gewonnen van IS maar in hoeverre zullen ze ooit vrij zijn?

Schrijfster: Andrea C. Hoffmann.
Boek verscheen in 2016
Aantal pagina’s: 320
Bron: Hebban

de cover van het boek, het meisje dat van IS won.

 

 

***

Alle goede dingen…

Mijn boek was sneller uit dan ik gehoopt had. Mijn eigen schuld. Het was spannend en ik wilde weten hoe het afliep. Zie dan maar eens te stoppen met lezen. Op de plek waar ik op dat moment zat had ik niet de gelegenheid om door mijn digitale bieb te scrollen opzoek naar nieuw en spannend leesvoer. Ik moest het doen met wat er nog op mijn reader stond. Ik ben inmiddels meer dan een jaar lid van Bookchoice en krijg iedere maand acht boeken toegestuurd. De laatste serie boeken had ik toevallig al op mijn reader gezet. Het grote voordeel van Bookchoice is dat ik boeken lees die ik anders nooit zou lezen. Een van de boeken was van Clare Fisher. 

Voor mij was dit een onbekende schrijfster. De kaft en titel spraken mij totaal niet aan. Ik ben nogal gevoelig voor de kaft van een boek. Spreekt deze mij niet aan, dan ben ik sneller geneigd het boek links te laten liggen. Ik weet inmiddels dat een kaft helemaal niks zegt over het verhaal dat zich daarachter afspeelt. Maar toch. Ik zie het als een visitekaartje. De kaft is een startpunt van een reis die bij het openen van het boek direct van start gaat. Het moet met mijn fantasie aan de haal gaan. De woorden en zinnen die daarop volgen zijn mijn leidraad. Daarom moet het er uitnodigend uitzien. Het moet mij prikkelen en nieuwsgierig maken naar iedere volgende bladzijde.  

Terug naar mijn digitale boekenplank. Ik bekeek het boek eens kritisch. Het zou een young adult boek kunnen zijn. Maar het verhaal daarentegen duid er niet op. In het kort: Het gaat over een twintiger die in de gevangenis zit. Er staat nergens waarom ze in de gevangenis zit. Alleen dat ze slechte dingen gedaan heeft. Haar therapeut vraagt haar een lijst samen te stellen van alle goede dingen in haar leven. Niet echt veelzeggend, toch? Met 304 bladzijdes wilde ik de gok wel wagen en begon met lezen in “Alle goede dingen”.

Direct vanaf bladzijde één zat ik in het verhaal. Het zijn overzichtelijke hoofdstukken die aan de hand van haar goede-dingen-lijst wordt verteld. Het verhaal is in de “ik” vorm geschreven en springt van het verleden naar het heden. Wat overigens niet hinderlijk is tijdens het lezen. Hoe meer hoofdstukken ik las hoe meer haar leven in mijn hoofd vorm begon te krijgen. De hopeloosheid hangt zo’n beetje het hele verhaal om haar heen evenals het trieste gevoel dat het bij mij opriep. De hoofdpersoon denkt dat ze niks waard is nadat haar moeder haar op jonge leeft heeft achter gelaten. Ze verhuisde van pleeggezin naar pleeggezin. Is vreselijk onzeker en ziet alles negatief. Zo onbegrepen! Zo ongeliefd! Toch zit het boek vol humor en, echt waar, prachtige zinnen. Alleen dat maakt het boek al het lezen waard. 

Ik had het boek in 1.5 dag uit. Het hele verhaal door bleef ik mij afvragen wat ze in vredesnaam gedaan had wat haar in de gevangenis heeft doen belanden. Hoe verder ik in het verhaal kwam hoe meer ik hoopte dat het allemaal toch goed zou komen. Naar het einde toe is uiteraard de ontknoping. Ik verklap niks, maar triest was het wel…

 

Schrijfster: Clare Fisher
Boek verscheen in 2017.
Aantal pagina’s: 304.
Won een Betty Trask Award in 2018.


Cover van het boek: Alle goede dingen.

***

Happy Anniversary …

Dan kom je terug van je blog vakantie en krijg je de felicitaties van WordPress. Vandaag is het precies zes jaar geleden dat ik bij hen ben begonnen met bloggen. Het is best bijzonder dat ik dit zo lang weet vol te houden. Ik ben namelijk een kei in iets beginnen. Maar iets afmaken of iets volhouden is soms nog wel een dingetje. Mijn aandacht of interesse veranderen wel eens. Ik had daarom niet verwacht dat ik, zes jaar nadat ik mijn blog begonnen ben, nog steeds met enige regelmaat zou bloggen. Ook niet, dat ik het nog steeds zo leuk zou vinden.

Hoewel ik veelal voor mijzelf schrijf vind ik het wel erg leuk te merken dat mijn blog niet alleen door bekenden maar ook door onbekenden bezocht wordt. Dat ze dan ook nog de moeite nemen een reactie of een like achter te laten waardeer ik enorm. Het motiveert om weer in de pen te klimmen.

Inmiddels staan er, met dit logje meegerekend, 298 online. Dat komt neer op ongeveer 50 logjes in het jaar. Toen ik net begon wilde ik minimaal drie logjes per week schrijven. Daar kwam ik al na drie weken van terug. Het ontbreekt mij aan tijd, zin en inspiratie. Hoewel Vriendlief van de week nog zei: “Waar haal je toch al die inspiratie vandaan?” De meeste verhaaltjes gaan over mijn eigen leven. Dat schrijft fijn en is makkelijker vol te houden. Om er voor te zorgen dat het neerkrabbelen van die belevenissen ook nog leuk blijft, plan ik maar 1 blog per week. Dat jullie ook nog eens de moeite nemen om de verhalen rond mijn eigen persoontje te lezen is helemaal TOP!

De eerste periode kon ik nog zien via welke zoektermen mensen op mijn blog terecht kwamen. Ik vond het verbazingwekkend via welke omwegen mijn blog gevonden werd. Geen idee of mensen daarna de moeite namen om mijn blog te lezen of dat ze direct weg klikten. De zoekterm die er met kop en schouders bovenuit steekt is mijn eigen naam in heel veel verschillende varianten. Ook kwam men op mijn blog via zoektermen over sport- en uitvaartfotografie. Wat niet zo vreemd is omdat hier heel veel logjes over gaan. De grappigste zoektermen zijn toch wel: Hydra IQ (?), ogen schrapen (AU), strafwerk ik mag geen politie neer schieten (strafwerk lijkt mij in deze aan de lichte kant) en Kat met spillepoten (Hoe dan?)

De meeste tags die ik gebruik zijn: sport, familie en herinnering.
De meeste mensen die mijn blog bezoeken komen uit Nederland, op de voet gevolgd door België, VS en Duitsland en daarna Colombia en Spanje. Verder staan er landen op de lijst als Chili, Litouwen en Vietnam. Wie zijn toch al die mensen?

De drie logjes met de meeste bezoekers van de afgelopen zes jaar zijn:
Uit eigen ervaring verteld
Hier komt waarschijnlijk de zoekterm: ogen schrapen vandaan… (au au au…)

Hoe het balletje rollen kan
Over zoonlief die wederom gescout werd voor de voetbal.

Nog eenmaal…
Een van mijn eerste uitvaartreportages die ik mocht maken in Den Haag en welke mij nog lang zal heugen.

Nu mijn blog vakantie er weer opzit heb ik direct weer zin om te schrijven en andere blogs te bezoeken. Dat ga ik zo, onder het genot van een bak koffie en een stuk taart, ook zeker doen. Nogmaals bedankt voor alle keren dat jullie op bezoek kwamen, meelazen en de moeite namen te reageren!! Hopelijk zie ik jullie het komende jaar ook weer terug. Toch nog een vraag: Hoe ben jij op mijn blog terecht gekomen?

Een niet geplande zaterdag…

Voor het eerst in bijna 2 jaar tijd ben ik heel blij dat het voetbaltoernooi, dat dit weekend gepland stond, werd afgelast. Te veel sneeuw. Te slecht weer. Code oranje en te vies om buiten te spelen. Verrukt was ik door dit nieuws. Voetbalfoto’s maken geeft heel veel voldoening. Wanneer ik ze moet maken onder deze barre omstandigheden, wordt het een ander verhaal. Ik stond er niet echt om te springen. In gedachte had ik mijn zaterdag al helemaal gepland. Terwijl het met bakken uit de hemel zou komen, de kleurencodes je om de oren zouden vliegen, zou ik mij met mijn boek op de bank nestelen. Een hele zaterdag voor mij alleen. Dat voelde bijna aan als een cadeautje!

Wakker worden zonder wekker. De dag begint al goed! Ik kan mijn lol niet op als ik even later de hagel kneiterhard op de dakpannen hoor neerkomen. En wie hoeft er vandaag niet naar buiten? Yes!! Ik gun mijzelf even om van dit moment te genieten. Vriendlief ligt toch nog op één oor en ook uit de kamer van zoonlief komt geen enkel geluid. Zijn deur is  hermetisch afgesloten en alles is donker. Terwijl de heren het er nog even van nemen loop ik, iets later dan gepland, naar beneden.

Met een zwierige zwaai trek ik de gordijnen opzij. Een strakblauwe lucht straalt mij tegemoet. Geen hopen sneeuw, winterse buien (meer), rukwinden en code aubergine… Maar prima weer om alle deuren en ramen in huis wagenwijd open te zetten. Overigens doe ik dit altijd in de ochtend, wat voor code er voor het weer dan ook afgegeven is. Ik vind het heerlijk om de frisse ochtendlucht langzaam door het huis te voelen kruipen en de energie, die heel de nacht heeft stil gehangen, wakker te schudden. Vriendlief heeft hier een hekel aan. Hij baalt wanneer we tegelijk wakker en beneden zijn ☃️. Hij zet het liefst de kachel om 05.00 uur al op standje subtropisch.

Ondanks de blauwe lucht en het zonnetje is het nog steeds ijzig koud. Het is een voorbode voor wat er later op de dag nog naar beneden zou gaan vallen. Maar het hindert niet. Met mijn boek in mijn achterhoofd geef ik de dieren te eten. Ik drentel naar boven om een was te draaien en ondertussen geef ik vriendlief, die inmiddels wakker is, het sein voor de verwarming. (op afstand aanzetten blijft magisch 😂). Nog maar 100 bladzijde dan is mijn boek uit. Moet lukken vandaag. Terwijl de koffie gezet wordt, haal ik nog even de vaatwasser leeg. Ik erger mij aan de rommel in de keuken dus besluit eerst dat op te ruimen voor ik met mijn boek op de bank kruip.

Voor ik het weet heb ik, geheel onbedoeld, het hele huis onder handen genomen. Gestoft, gedweild. De WC en de badkamer zijn gedaan en de 3e was wordt inmiddels gewassen. Vanuit de hoek van de waskamer staat een berg met strijkgoed mij hoopvol aan kijken. Ik werp hem een dodelijke blik toe. Het is inmiddels al 16.00 uur en nog steeds heb ik geen letter uit mijn boek gelezen. Ik besluit het hierbij de laten en het positief in te zien. Geen voetbal en huishouden meer en toch is de rest van het weekend nu lekker van mij. Ik duik, iets later dan gepland, met de laatste 100 bladzijde van mijn boek op de bank terwijl vriendlief een heerlijk bakkie koffie voor mij zet.

Leesflow van 2016…

Lezen is sinds een aantal jaar een echte hobby geworden. In 2016 heb ik een record aan boeken gelezen. Ik verslond ze letterlijk. Mijn honger was niet te stillen. Met de start van 2016 zat ik in een leesflow waar ik niet meer ben uitgekomen. Op mijn eigen blog houd ik bij welke boeken ik gelezen heb, maar niet wanneer. Ik weet dus niet precies hoeveel boeken ik dit jaar heb uitgelezen. Sinds ik een account op Hebban heb, kan ik de gelezen boeken op volgorde wegschrijven. Dit jaar doe ik ook mee met de lees challenge. Kijken of het mij lukt om minimaal 40 boeken te lezen. Hieronder een samenvatting van mijn leesflow van 2016:

Wat is je favoriete genre?
Thrillers (misdaad, detectives en politieverhalen) lezen het fijnste weg. Ik denk dat 80% van wat ik lees uit dit genre bestaat.

Welke serie’s heb je in 2016 gelezen en wat vond je daarvan?
Ik begon het jaar met de Zweedse schrijfster Camilla Lackberg en haar serie rondom politieman Patrick Hedstrom. Leuke verhalen maar te veel personages. Ik werd er soms kierewiet van. De boeken zijn zeker niet slecht maar wel de minste van de drie series die ik gelezen heb. Ik ging door met de verhalen over Rani Diaz, een serie van Sterre Caron. Speelt zich af in België. Spannend en vlot geschreven. Inmiddels zijn er meerdere boeken verschenen die ook op mijn 2-read lijst staan. Ik sloot het jaar af met de Noordzeemoorden van Isa Maron. Direct ook de beste en mijn favoriet! Spannend, meeslepend en vlot geschreven. Aanrader als je die nog niet gelezen hebt!
De Noordzee Moorden, serie geschreven door Isa Maron.

Van welk boek had je hoge verwachtingen?
De boeken van Tami Hoag. Maar misschien iets te hoge verwachtingen. Het eerste boek “Dieper dan de doden” was een tegenvaller. Langdradig en overdreven (Amerikaans) geschreven. Het tweede boek “De donkerste weg” maakte weer wat goed. Het derde boek dat ik las, “Doodsengel” kwam zo traag opgang en was een worsteling om doorheen te komen dat ik het, geheel tegen mijn principes in, heb weggelegd. Ik heb nog “Het 9e meisje” liggen. Maar weet niet of ik daar wel in ga beginnen. Terwijl ik zulke hoge verwachtingen had was Tami Hoag de grootste tegenvaller.

Welk boek deed je verbazen en waarom?
Dat waren er meerdere. Mireille van Hout schreef: “Ibiza land van liefde”. Niet het verhaal maar de prachtige kaft trok mij. Met enige scepsis begon ik te lezen. Roman, hippies en Ibiza trok mij niet. Ik werd niet teleurgesteld. Het verhaal is minstens zo prachtig als de kaft. De sfeer in het boek is zo beeldend geschreven dat het net was of ik er bij was. Heerlijk boek om bij weg te dromen. Het tweede boek was van Frank Panelen met “De wraak van Vondel”. Dit boek heeft een saaie kaft maar het verhaal is des te spannender. Het speelt zich af in Amsterdam. Een aanrader als je van geschiedenis en historische genootschappen houdt.

Wat was het beste feelgood-boek van 2016?De wereld volgens Bob, leesboek over waargebeurd verhaal.
Dat is er maar één: James Bowen met “De wereld volgens Bob”. Nog nooit had ik van dit boek gehoord en wist niet eens dat er een film van was. Ik las het boek zonder verwachtingen. Hoe “simpel” het verhaal ook was, het kwam binnen! Het raakte mij. Het gaf mij een super goed gevoel te weten dat het goed gekomen is met de schrijver en met Bob natuurlijk ook.

Welke boeken gaan zeker in 2017 gelezen worden?
Nog minimaal 35 om mijn challenge te volbrengen. Op dit moment staan er al 23 op de plank en deze wordt wekelijks aangevuld.

Welk boek, dat je gelezen hebt, heeft op jou de meeste indruk gemaakt?

Just me…

Op 5 augustus kreeg ik een melding van WordPress: “Happy Anniversary with WordPress.com”. Zelf was ik het alweer vergeten. Maar dankzij deze reminder wist ik het weer. Precies vijf jaar geleden plaatste ik mijn eerste schrijfsel hier op WordPress. Ik ben ooit begonnen met bloggen op Hyves. Een keer in de maand schreef ik een stukje over iets dat mij bezig hield. Iets wat ik grappig vond of had meegemaakt. Ook hield ik daar mijn vakantieverslagen bij. Compleet met foto’s en anekdotes. Leuk voor later, dacht ik toen. Wist ik veel dat Hyves na een tijdje van de aardbodem verdween en ik dus ook al die logjes kwijt was. (Gelukkig heb ik een neurotische dwang om alles dubbel op te slaan.) Het neerkrabbelen van stukjes tekst vond ik zo leuk dat ik overwoog een openbaar blog aan te maken. Dat kon immers ook door onbekenden gelezen worden, dan alleen maar die paar vrienden die ik had.

Het grappige is dat ik nog precies weet hoe ik mij af stond te vragen hoe dit nu allemaal in zijn werk ging. Moest ik nu een eigen website aanmaken of was er zoiets als een platform waar je op kon bloggen? Gratis of betaald? Uiteindelijk kwam ik uit bij WordPress en besloot ik de gok te wagen. Toen kwam de vraag hoe mijn blog moest gaan heten. Jeetje, wat vond ik dat een lastige vraag.

Omdat ik geen niche had en mij ook niet wilde beperken tot één bepaald onderwerp was het in eerste instantie best lastig om een naam te verzinnen. Ik voelde mij toen, en nu overigens nog steeds, het fijnst bij het schrijven over zaken die zich om mijn persoontje afspelen. Of dit nu zakelijk of privé is maakt mij niet uit. Daarom besloot ik mijn blog-naam heel simpel en misschien wel een tikkeltje saai te houden. Deborah Hamar, Just me… Daar kon ik, ook in de toekomst, alle kanten mee uit.

Schrijven over zaken die mij ter harte gaan vind ik leuker. Het kost mij minder moeite om iets op papier te krijgen. Het is niet alleen makkelijker maar ook langer vol te houden. Uiteindelijk heb ik wel een aantal vaste onderwerpen (gehad), waar ik vaker over schrijf (heb geschreven) zoals afscheid, uitvaart & uitvaartfotografie, sport & sportfotografie en huisdieren. Overigens is niet alles altijd helemaal naar waarheid verteld. Maar dat is dan weer zo leuk aan bloggen. Het kan en mag allemaal.

Omdat ik mij niet wil vastpinnen op één bepaald onderwerp is er altijd wel iets om over te schrijven. (wanneer er iets van inspiratie in mijn hoofd aanwezig is.) Het zorgt ook dat er voldoende afwisseling op mijn blog is. Dat is niet alleen prettig voor de lezer maar zeker ook voor mijzelf. De eerste vijf jaar bloggen zitten er op. Ik hoop dat ik er op deze manier nog een jaar of vijf aan vast mag plakken.

En, hoe is jouw blog aan zijn naam gekomen?

 

Boors boekenweek… #5

Ibiza, land van liefde
boeken, ibiza, land van liefde, lezen, verhaal, Mireille van Hout, schrijfsterWanneer de reis door Marokko strand, nog voor ze het land goed en wel binnen zijn besluit een groep vrienden door te reizen naar Ibiza. Eenmaal daar richten ze een hippiecommune op. Vrijheid blijheid is hun motto. Inner peace, vrede en liefde voor alles en iedereen. Maar zeker ook seks, drugs en andere verdovende middelen. Alles kan, niets moet. Het leven lijkt, op dat stukje aarde, paradijselijk en ver weg van de burgerlijke idealen. Tot Anna, de hoofdpersoon van het boek, een dochter krijgt. Sun Dance. Langzaam komen er scheurtjes in het zo ogenschijnlijk mooie en onbezonnen leven op Ibiza. Als Sun Dance tien jaar is verlaten zij en Anna halsoverkop het eiland, terug naar Nederland. Waar het voor Anna moeilijk is om te aarden. Evenals voor haar dochter. Die nu de wrange vruchten moet plukken van haar vrije opvoeding. Al die tijd is het haar niet duidelijk waarom ze moesten verhuizen. Jaren later, wanneer de dochter van Sun Dance besluit een vakantiebaan te nemen op Ibiza, keren ze terug naar het verleden…

Eigen mening:
Met enige scepsis begon ik aan dit boek. De combinatie: roman, Ibiza en hippies trok mij nu niet 1,2,3. Het is de cover die mij in eerste instantie trok om het boek toch te gaan lezen. Die nodigde uit om verder te bladeren. Want kijk toch eens, die is toch prachtig?! Het deed mij aan vroeger denken. Iets van nostalgie borrelt in mij op wanneer ik naar de kaft kijk.

Even was ik bang dat ik mij had laten verleiden door die mooie kaft. De eerste twee hoofdstukken spraken mij namelijk niet zo aan. Evenals het “gezever” hoe heerlijk stoned zijn wel niet is. Wanneer ik aan het derde hoofdstuk begin word ik in het verhaal meegezogen. Het verhaal wordt vanuit twee personen belicht. Anna en haar dochter Sun Dance, of eigenlijk Sue zoals ze zich zelf heeft genoemd. Alleen haar verhaal wordt daadwerkelijk vanuit het Ik perspectief verteld. In het boek wordt er heen en weer gesprongen tussen de twee hoofdpersonen en tussen heden en verleden. Dit wordt overigens bij ieder hoofdstuk aangegeven. Nadat ik hier aan gewend was las het erg fijn weg. Een goede afwisseling van twee verhalen die naar het einde toe samen komen.

De sfeer in het boek is heerlijk neergezet en geregeld kon ik het verhaal, de vreugde, het mysterieuze, (zelfs het stoned zijn ja ja), maar ook het verdriet, bijna proeven. Alsof ik onderdeel was van het verhaal en vanaf de zijlijn meekeek naar wat er gebeurde. Ik werd meegevoerd naar bijzondere momenten. Dat maakt dat ik blij ben dit boek toch gelezen te hebben. Binnen een dag had ik het uit.

Als ik dan toch een klein puntje moet opnoemen dat iets tegenviel dan is dat het einde van het verhaal. Ik vind dat de schrijfster zich er iets te makkelijk en misschien wel te clichématig vanaf heeft gebracht. Alsof de inspiratie of de tijd op was. Ik had graag wat meer diepgang gewild. Maar dat wordt aan de fantasie van de lezer overgelaten. Dit doet overigens totaal geen afbreuk aan het verhaal zelf. De combinatie: roman, Ibiza en hippies bleek een heel goede. Tot de laatste bladzijde genieten!

Overige info:
Schrijver: Mireille van Hout, Nederlandse schrijfster.
Aantal bladzijde: 266.
Prijs bij bol.com: 4,99 E-boek /19,99 paperback. Of op de website van Mireille zelf, gesigneerd en wel, voor maar 19,90
Aanrader: Zeker weten!!