Boors boekenweek… #2

Halverwege januari begon ik aan een nieuwe serie van een voor mij onbekende schrijver. Lars Kepler. De naam had ik wel eens gehoord en was er simpelweg vanuit gegaan dat dit een manlijke (Zweedse) schrijver was. Wat ik niet wist, maar pas na het lezen van het eerste boek achter kwam, was dat dit een pseudoniem is voor het echtpaar Alexandra Coelho Ahndoril en Alexander Ahndoril. De recensies van hun boeken waren veelbelovend. Ik kon dan ook niet wachten om te beginnen met lezen.

De serie, van tot nu toe vijf boeken, gaat over Joona Linna. Een Fin die in Zweden woont en werkzaam is als hoofdinspecteur bij de Zweedse politie. Hoewel de verhalen los van elkaar te lezen zijn wordt er niet in elk boek tot in detail ingegaan op het leven van Joona. Door de boeken achter elkaar te lezen wordt duidelijk wie hij feitelijk is en wat voor last hij met zich mee draagt. De schrijvers hebben besloten om in totaal acht delen te schrijven waarin beetje voor beetje zijn complete personage uit de doeken gedaan wordt.

Naast Joona en zijn vaste collega’s zijn er per boek steeds nieuwe hoofdpersonen waar het verhaal om draait. En natuurlijk een brute moord die opgelost moet worden. Joona wordt in het verhaal neergezet als een briljante agent die van alle markten thuis is. Hij heeft bij diverse eenheden en teams gewerkt en heeft heel veel kennis. Hij heeft een controversiële werkwijze, maar weet wel altijd de zaak tot een “goed” einde te brengen. Gaandeweg het lezen deed hij mij steeds meer denken aan Jack Bauer van de televisieserie 24.

De serie begint met het boek Hypnose. Ik was er klaar voor om mij helemaal mee te laten slepen met dit deel. Oef, dat viel toch even vies tegen. Terwijl ik met de woorden aan het worstelen was tijgerde ik mij langzaam door het boek. Na 150 pagina’s zat ik nog niet in het verhaal. Er kwamen niet ter zake doende details aan bod en het overige was zo oppervlakkig geschreven dat ik geen binding kreeg met de rest van de personages. Het verhaal op zich is goed. Maar er had meer diepgang in gekund. Bij dit deel had ik een beetje het gevoel alsof ik halverwege een theatervoorstelling binnen kwam en maar moest gissen naar bepaalde delen van het verhaal.

Mijn twijfel sloeg toe. Moest ik nu ook nog tijd en energie in de overige delen steken? Maar ik wilde dit schrijversduo toch een tweede kans geven. Ik opende boek twee, Contract en begon met lezen. Dit verhaal begon direct al beter dan het eerste deel. Maar ook nu werd ik toch weer teleurgesteld. Het verhaal kwam een beetje chaotisch op mij over en heeft een hoog: “Oh ja tuurlijk!!” gehalte. Sommige stukjes zijn zelf ongeloofwaardig. Het is alsof het wordt verteld in plaats van dat je het beleefd. Je moet meegetrokken worden, het ervaren en het bijna kunnen voelen. Het verhaal had wat mij betreft dan ook een stuk korter gekund.

Ik was sceptisch en snapte niet waar al die lovende reacties vandaan kwamen. Met grote tegenzin begon ik aan deel drie, Getuige. Als dit verhaal hem niet zou worden zou ik de boeken wegleggen en er niet meer naar omkijken. Het boek legde ik inderdaad weg. Maar pas na drie dagen, toen het uit was! Het verhaal was het tegenovergestelde van de eerste twee. Spannend, goed doordacht en geschreven. Van het begin tot het einde!!  Het leek wel of de schrijvers nu pas hun draai gevonden hadden. Alsof de personages in het boek zich eerst nog moesten settelen voor ze mij omver konden blazen. Hier en daar zat nog wel een hiaat in het verhaal. Maar dat zorgde niet voor een verstoring of ergernis bij het lezen.

Aansluitend begon ik aan deel vier, Slaap. Ik las het net zo snel weg als Getuige. Slaap gaat namelijk verder waar Getuige is gestopt. De spannende passages volgden elkaar in rap tempo op. Hoewel hier wel wat (bijna) ongeloofwaardige scenes tussen zaten. Ik heb het de schrijvers vergeven, in tegenstelling tot deel één en twee. Omdat de rest zo steengoed was.

Vervolgens kwam ik bij het tot nu toe laatste deel, Stalker. Het leuke van dit boek is dat een groot gedeelte van Joona’s verleden hierin naar voren komt. Eindelijk snap je, na het lezen van slaap en stalker waarom hij bepaalde besluiten in het verleden genomen heeft. Ook de hoofdpersoon uit Hypnose krijgt weer een rol in dit boek. Het verhaal begint vlot en is ook nu weer erg sterk. Het boek is niet weg te leggen. Maar naarmate het einde van het boek vordert neemt de spanning toch wat af. Ook de schrijfstijl kakt wat in. Dat komt net als in deel één door niet ter zake doende details die aan bod komen. Ik miste eveneens weer een band met de hoofdpersonen. Hoewel het verhaal op zich goed is wordt het oppervlakkig geschreven met heel veel geweld en bloederige scenes. Voor mij was het plot dan wel weer erg verrassend. Ik had de wending dat het verhaal nam in eerste instantie niet verwacht. Dat maakt dat ik dit boek toch tot de betere verhalen reken.

Mijn algehele indruk van Lars Kepler:
Ik sta niet te popelen om de andere drie delen die nog moeten komen ook te lezen. De eerste vijf verhalen zijn allemaal net iets over de top of er flink tegen aan. In de eerste twee delen gaat het geregeld van de hak op de tak. In de laatste delen zijn diverse scenes heel bloederig geschreven waardoor het ook weer een beetje zijn geloofwaardigheid verliest. De boeken lezen wel makkelijk weg. Zeker in de laatste drie delen zit genoeg spanning waardoor mijn hartslag geregeld in mijn keel te voelen was. Boek drie en vier komen als losse delen beter uit de verf. Ik denk dat, over het algemeen genomen, dit schrijversduo niet helemaal mijn type schrijvers zijn…

Alleen de boeken Getuige en Slaap krijgen van mij een dikke 8+.
Stalker moet het doen met een 7.
Hypnose en Contract krijgen beide niet meer dan een 6.

Wie van jullie heeft deze boeken gelezen en wat was jullie mening?

* Klik op de titels van het boek om naar de beschrijving te gaan van het verhaal.

Advertenties

Boor’s boekenweek…

Het duurde even voor ik de serie van schrijfster Elizabeth George compleet had. Maar afgelopen zomer kon ik beginnen aan de Inspecteur Linley reeks. In de voorgaande jaren had ik al drie boeken van deze schrijfster gelezen maar iedere keer kwam er weer een andere schrijver tussendoor wiens boek dan net weer iets spannender leek, dat het er niet van kwam om de hele serie achter elkaar uit te lezen. Deze winter sloot ik af met het tot nu toe laatste deel van de reeks, Verloren onschuld.

De hoofdpersoon in de serie is Thomas Lynley. Hij is van adellijke afkomst en hoeft eigenlijk niet te werken voor zijn geld. Hij is inspecteur bij Scotland Yard. Zijn partner is brigadier Barbara Havers. Het tegenovergestelde van Lyney. Slecht gemanierd, slonzig gekleed en heeft het leven niet op een presenteerblaadje aangereikt gekregen zoals haar baas. Ze heeft moeite met gezag en doet er alles aan om niet volgens het boekje te werken. Zodra ze een mogelijkheid ziet bijt ze zich vast in een zaak om pas los te laten zodra deze is opgelost. Dit met alle gevolgen van dien. De andere hoofdrollen zijn weggelegd voor Simon en Deborah St. James, dit zijn vrienden van Lynley. Winsten Nkata, eveneens brigadier bij Scotland Yard. Taymullah Azhar en zijn dochtertje Hadiyyah, de buren van Barbara. Om het compleet te maken moet er in ieder verhaal een moord opgelost worden.

Elizabeth George is een Amerikaanse schrijfster. Het decor voor de serie is echter Engeland. Ze weet haar verhalen op een spannende manier neer te zetten. Ze geeft haar personages gevoel voor humor mee. Een tikkie sarcasme komt hier en daar ook terug. Dat mag ik wel. Ieder verhaal uit de serie had een bijzondere wending. Ook dat vind ik belangrijk. Het is niet leuk om vooraf al te weten hoe het plot in elkaar steekt. De rode draad door de serie zijn hun persoonlijke gebeurtenissen. Ik voelde mij zo nu en dan verbonden met hen, alsof het verhaal echt was. Dat zorgde er voor dat ik bleef lezen want zo nieuwsgierig als ik ben, wilde ik weten waar het verhaal heen ging en hoe het afliep. De boeken zijn overigens ook los van elkaar te lezen. Voor de niet serie liefhebber…

Sommige hoofdstukken waren wat langdradig. De schrijfster is een kei om tot in detail iemands verleden neer te zetten of een omschrijving te geven van een bepaalde kamer of locatie. Dat zorgt er voor dat het verhaal tot de verbeelding spreekt. Maar het leid ook af. Het is informatie waar je verder niks mee doet. Het boek In wankel evenwicht is hier een voorbeeld van. Tot aan de graspollen aan toe wordt de omgeving van Cornwall omschreven. Dat had van mij niet gehoeven. Een ander nadeel vind ik de vele namen die er in voor komen. Zeker bij de eerste paar delen had ik moeite om alles te onthouden en de verbanden te zien. Soms moest ik daardoor terugbladeren om een overzicht te krijgen wie nu bij wie hoort.

Ik heb niet de complete serie gelezen. Er zijn op dit moment namelijk 18 boeken, waarvan ik er nu 11 gelezen heb. Ik vind het jammer dat ik het laatste deel bereikt heb. Nu moet ik weer wachten tot het 19e deel uitkomt. Als het een beetje mee zit, is dat dit jaar. Inmiddels heb ik nu de serie van Lars Kepler op mijn reader gezet. Ik ben nu in het eerste deel bezig en vind het wat knullig geschreven (of vertaald…) Ik heb het gevoel alsof bepaalde zaken maar half verteld worden. In tegenstelling tot de boeken van George. Waarschijnlijk moet ik gewoon even wennen aan een andere manier van schrijven. De recensies zijn veelbelovend dus ik hoop dat mijn geduld beloond zal worden.

Ik zoek nu, voor mij, nieuwe schrijvers die spannende boeken hebben geschreven en waarvan meerdere delen zijn uitgebracht. Welke serie, van welke schrijver zouden jullie mij aanrader?