Al die keuzes…

Vakanties uitzoeken, ik kan er weken mee bezig zijn voordat het moment daadwerkelijk aanbreekt. Uitzoeken welk land kan al voor veel voorpret zorgen. Dan het verblijf en vervolgens de mogelijke excursies doorspitten. Veelal nam ik het voortouw hierin. Hiermee bezig zijn gaf mij energie en ik kon er heel wat tijd in steken, zoals ik al schreef. Maar de laatste paar jaar werd dat steeds iets minder. Het is nu eenmaal een dingetje dat moet gebeuren om weg te kunnen. Internet is makkelijk maar ook vreselijk vervuild. Door de vele aanbieders zie ik door de bomen het bos soms niet meer.

Zoonlief heeft de leeftijd dat hij ook een en ander kan op- en uitzoeken. Ik besloot hem op te zadelen met mijn “oude” zomervakantieklus. Want anders doen we iets wat mij leuk lijkt: een blue cruise bijvoorbeeld. Niet te verwarren met een boos-cruise. Want verder dan een Fristi on the Rocks kom ik niet. Dus, zei ik tegen hem, zoek een land en verblijf uit waar we ons allemaal kunnen vermaken. Vervolgens stoof hij met zijn laptop, telefoon en headset naar boven om vanuit zijn eigen Tactisch Commando Centrum (het ontoegankelijke terrein dat ook wel slaapkamer heet) met zijn matties te overleggen. Gedeelde smart is halve smart…

Terwijl ik, eveneens boven, aan het opruimen was hoorde ik hem druk overleggen met wie er dan ook allemaal aan de andere kant van de lijn aanwezig was. Hij moest keuzes maken. Ging hij voor de vele glijbanen of werd het een voetbalveld? Een druk centrum of werd het een privéstrand? Slapen in een tipi of een 5* hotel. Ik hoorde hem vloeken toen hij bij het onderdeel “prijzen” was aangekomen. “Huh, wanneer ik op school zit is het allemaal veel goedkoper. Hoe oneerlijk?! Ik neem wel een week eerder vrij!!” Geweldig, het had een opmerking van mij kunnen zijn…

Stiekem was ik toch wel heel benieuwd naar wat hij allemaal gevonden had. Geduldig bleven wij wachten tot hij naar beneden zou komen om ons te “briefen” over zijn bevindingen. Hij had zich in een paar uur tijd door 101 websites geworsteld. Alle voors en tegens afgewogen en kwam heel subtiel nog even terug op het weekje eerder vrij om zo de kosten te drukken. Aller eerst, zo begon hij zijn betoog, gaat het geen cruise worden. Sorry, ik weet dat je dat leuk vind. Maar al die haaien op zee vind ik maar niks! Uiteindelijk had hij een top drie samengesteld.

De locatie: een warm land want dat is gewoon “chill”… Verblijf: hotel, want (godzijdank) een camping was een no-go. Inclusief zwembaden, strand, eetgelegenheden, voetbalvelden en niet geheel onbelangrijk gratis Wi-Fi. Toen bleek dat twee van zijn drie opties al volgeboekt waren en de derde een 16+ hotel was zakte de moed hem in de schoenen. Ik prees hem voor zijn zoektocht, afwegingen en keuzes. Hij heeft nu zelf ervaren dat het best een hele klus is om iets te vinden dat past binnen het budget en waar iedereen zich in kan vinden.

Natuurlijk hadden wij zelf ook gezocht. Iets uit de richting van zijn eigen keus. Hemelsbreed 4500 km bij elkaar vandaan. Maar nadat we hem hadden laten zien wat er allemaal gedaan kon worden werd hij steeds enthousiaster. Als er geen haaien zitten, mag ik daar dan ook surfen?? We moeten nog even geduld hebben, maar wij zijn er klaar voor!

***

Advertenties

Maar nu even niet…

De bijna beklemmende dwang van alle dag heeft een destructieve werking op mijn geest en mijn ledematen. De gele gloed die de tl-buizen in het kantoorpand verspreidt lijkt zich ook een vaste plek in mijn hoofd te hebben toe geëigend. Zelfs mijn blik is wazig en vertroebeld als ik mijn hoofd van mijn computer af wend. Daarom wil ik even weg uit de sleur, weg uit het gehaast, en ontsnappen aan de druk van alle dag. Natuurlijk ben ik zelf ook schuldig aan dit gevoel. Ik ben immers vrij om op een aantal bezigheden “nee” te zeggen. Maar zo egoïstisch als ik ben eigen ik mijzelf alles toe en ben ik met van alles tegelijk bezig. Hoezo kun je niet in zeven sloten tegelijk lopen? Dat lukt mij best! Tot ik op het diepste puntje van de sloot aangekomen ben om vervolgens in al mijn bezigheden te verdrinken. Waarom doe je het jezelf aan? Waarom? Om het simpele feit dat het leven te kort is, de wereld te veel te bieden heeft en een dag maar 24 uur heeft.

Maar goed ik dwaal af…

Met heel simpele dingen kun je overigens weer goed tot jezelf komen. Even onthaasten in bad, lekker je longen uit je lijf rennen tijdens een rondje hardlopen of squash, in de tuin een heerlijk spannend boek lezen en wegdromen bij de avonturen van je helden. Maar vandaag besluit ik om de skates onder te binden. Even lekker alleen uitwaaien in de polder. Terwijl ik mijn skates vast sta te binden realiseer ik mij dat het hier windstil is. Ach, wel ja, dan skaten we maar wat harder om zo zelf wat wind te creëren. Met een flinke vaart ga ik van start. Mijn benen voelen erg zwaar en hebben te lijden onder mijn dwang om in dit tempo het stuk tot aan de polder vol te houden. Terwijl mijn spieren vriendelijk vragen of ik mijn tempo wil verlagen gooi ik er zelfs nog een schepje boven op. Ik wil voelen dat ik met iets bezig ben en na afloop weten dat ik mijzelf aan het werk heb gezet. Al was het alleen maar om mij er aan te helpen herinneren dat ik ook weer uit de sloot moet komen, hoe diep en kolkend het water af en toe ook kan zijn. Uiteindelijk sta ik midden in de polder. De zon zakt langzaam weg aan de horizon en laat een mooie rode gloed achter. De zomer moet bijna weer plaats gaan maken voor de herfst. Wat meestal gepaard gaat met sombere dagen, regen, wind en snotneuzen. Maar als de herfst zich zo voortzet zoals deze avond hier, met zijn zwoele zonnige, naar pas gemaaid gras ruikende avonden, dan word het mijn favorieten seizoen.

De planning van deze week zit als een chaotische bende in mijn hoofd. Neem daar de nodige dosis frustratie van bepaalde zaken bij en het fiasco is compleet. Ik probeer het allemaal los te laten en ik denk aan niets in het bijzonder. Op mijn gemak skate ik over het pad. Links van mij hoor ik hoefgetrappel. Drie dametjes met hun pony’s rijden keurig achter elkaar in galop over het slingerende pad. Tot ze het open veld hebben bereikt. Alsof de dieren weten wat er van ze verwacht wordt stuiven ze weg en laten mij weer alleen achter. Al rollend ontwijk ik de bladeren en afgevallen boomtakjes. Weldra zal het hier weer vol liggen met groene, rode en bruine bladeren. Dan zal het skaten hier wat lastiger gaan. De alles omringende stilte heeft een positief effect op mij. De chaos in mijn hoofd begint langzaam aan af te nemen, ik word er rustig van.

In de verte zie ik twee dames, eveneens op skates, mijn kant op komen. Als oude bekende groeten we elkaar bij het passeren om daarna ieder ons eigen weg weer te vervolgen. Een fietser haalt mij in en op mijn beurt haal ik weer een hardloper in. Eén ieder is met zijn eigen doel hier en verzonken in zijn eigen wirwar aan gedachten. Aan de waterkant zitten vader en zoon. Ik hoor ze rustig met elkaar praten. Ze zijn aan het vissen. We wisselen een vluchtige blik en de vader steekt bij wijze van groet zijn hand naar mij op. In gedachten zie ik mijn eigen gezinnetje ook al zo bij de waterkant zitten. Hoewel dat niet zal zijn om te vissen. Het voeren van de eendjes lijkt mij waarschijnlijker. Ik onderdruk een lachsalvo en zwaai terug. Zijn de mensen hier nou vriendelijker dan elders of zou het komen door de rust die deze plek uitstraalt? Hoe dan ook, mij bevalt het wel.

Ik volg een rustig pad naar huis. Op deze route kom ik eigenlijk alleen nog maar mensen met honden tegen. Ze rennen om hun baasje heen of wandelen vast op het pad vooruit. Om mijn spieren niet al te veel te belasten verlaag ik mijn tempo en rol zo langzaam aan de straat weer in. Eenmaal thuis loop ik direct maar door naar boven. Kleren worden al wandelend uitgedaan en binnen een paar seconden sta ik onder de douche. Het laatste restje van deze ellendige lange dag glijd als een deken van mij af. De stoom blijft als een dichte mist in de badkamer hangen. De kou omsluit mijn lichaam zodra ik de deur op een kiertje zet om de stoom te laten ontsnappen. Wat voelt dat heerlijk verfrissend en ik voel mij als herboren.

Mijn nieuwe energie bewaar ik voor morgen. Dan kan ik de hele wereld weer aan. Maar nu geniet ik nog even van de rust en kruip met een kop thee lekker op de bank om de avond te verwelkomen.