I want to believe…

Volgens mij zat ik in de brugklas toen mijn moeder vertelde dat er een nieuwe televisieserie begon. Twee FBI agenten die X-files moesten oppakken. Dit waren onopgeloste bijzondere zaken, die bestonden uit een mix van paranormale verschijnselen, complotten met hier en daar een vleugje horror. Voor die tijd best een gewaagd concept. De bijzondere verhaallijn en het belachelijk late tijdstip van uitzenden zorgden er voor dat ik de eerste paar afleveringen niet helemaal mee kreeg. Het tweede seizoen keken we trouw iedere aflevering samen. Vanaf toen was ik verslaafd.

Logo van The X-files

Mijn moeder begon haar interesse in de serie na seizoen twee te verliezen. Ik daarentegen was niet meer te stoppen. Iedere donderdagavond zat ik aan de buis gekluisterd. Een groot glas cola en een zak chips waren mijn gezelschap voor dat uur. Niemand moest het lef hebben om mij te komen storen. Dat ik groot fan was bleef bij mijn klasgenoten niet onopgemerkt. Waar zij alles van de Backstreetboys of de Spice Girls verzamelden, hield ik plakboeken bij van The X-files en alles wat daar mee te maken had. Wanneer ze een of ander artikel vonden ruilden we die tegen spullen voor hun verzameling. Zelfs mijn Oma deed hier aan mee. Van vrienden kreeg ik geen vakantiekaartje uit Spanje of Frankrijk, maar een ansichtkaart van Mulder & Scully om mijn verzameling compleet te maken. Alle dubbele afleveringen die op videoband uitkwamen werden gekocht. Mijn moeder kon mij niet blijer maken toen ze mij de boeken cadeau deed die om de paar maanden uit kwamen.

Het laatste seizoen was een klein beetje een tegenvaller. Mijn moeder keek overigens helemaal niet meer. Er waren zelfs een aantal afleveringen waarin compleet andere mensen de hoofdrol hadden. Die heb ik geskipt. Niet echt die-hard-fan waardig. Ik weet… De films die uitgebracht werden, eentje na seizoen vijf en de tweede tien jaar later in 2008, heb ik dan wel weer grijs gedraaid.

Toen in 2016, ongeveer 14 jaar later, eindelijk seizoen tien van start ging, kon ik mijn geluk niet op. Net als vanouds zat ik alweer helemaal klaar met mijn hapje en drankje om een uur lang te genieten van mijn idolen, paranormale verschijnselen en onverklaarbare-complottheorie-achtige spannende zaken. Al snel kwam ik er achter dat het veel minder leuk was wanneer je dit moet delen met iemand die “not want to believe.” Iemand die niet negen seizoenen aan de buis gekluisterd heeft gezeten. Die zich niet verdiept heeft in de personages. Die niet weet wie de “Sigaret Smoking Man” feitelijk is. Eigenlijk is het helemaal niet leuk om deze serie te kijken met iemand die er niks mee heeft en tot overmaat van ramp ook nog eens overal commentaar op heeft… De ambiance van “vroeger” was niet meer…

Seizoen tien bestond maar uit zes afleveringen. De volgende vijf afleveringen zou ik, nadat ik vriendlief had verzocht elders in huis plaats te nemen maar vooral niet naast mij op de bank, volledig in opgaan. Bij de bekendmaking van seizoen 11, die op 4 januari van start is gegaan (in Amerika 1 dag eerder) en maar liefst uit tien afleveringen bestaat, maakte ik een nieuwe vreugdedans door de kamer. Heel de maand december konden we al in de stemming komen met de “The Essential X-Files Collection” De beste afleveringen uit negen seizoenen X-files. Ik ben er weer helemaal klaar voor, iedere donderdagavond telefoon uit en chillen voor de buis.

 

The truth is still out there…

 

***

Advertenties