Alle goede dingen…

Mijn boek was sneller uit dan ik gehoopt had. Mijn eigen schuld. Het was spannend en ik wilde weten hoe het afliep. Zie dan maar eens te stoppen met lezen. Op de plek waar ik op dat moment zat had ik niet de gelegenheid om door mijn digitale bieb te scrollen opzoek naar nieuw en spannend leesvoer. Ik moest het doen met wat er nog op mijn reader stond. Ik ben inmiddels meer dan een jaar lid van Bookchoice en krijg iedere maand acht boeken toegestuurd. De laatste serie boeken had ik toevallig al op mijn reader gezet. Het grote voordeel van Bookchoice is dat ik boeken lees die ik anders nooit zou lezen. Een van de boeken was van Clare Fisher. 

Voor mij was dit een onbekende schrijfster. De kaft en titel spraken mij totaal niet aan. Ik ben nogal gevoelig voor de kaft van een boek. Spreekt deze mij niet aan, dan ben ik sneller geneigd het boek links te laten liggen. Ik weet inmiddels dat een kaft helemaal niks zegt over het verhaal dat zich daarachter afspeelt. Maar toch. Ik zie het als een visitekaartje. De kaft is een startpunt van een reis die bij het openen van het boek direct van start gaat. Het moet met mijn fantasie aan de haal gaan. De woorden en zinnen die daarop volgen zijn mijn leidraad. Daarom moet het er uitnodigend uitzien. Het moet mij prikkelen en nieuwsgierig maken naar iedere volgende bladzijde.  

Terug naar mijn digitale boekenplank. Ik bekeek het boek eens kritisch. Het zou een young adult boek kunnen zijn. Maar het verhaal daarentegen duid er niet op. In het kort: Het gaat over een twintiger die in de gevangenis zit. Er staat nergens waarom ze in de gevangenis zit. Alleen dat ze slechte dingen gedaan heeft. Haar therapeut vraagt haar een lijst samen te stellen van alle goede dingen in haar leven. Niet echt veelzeggend, toch? Met 304 bladzijdes wilde ik de gok wel wagen en begon met lezen in “Alle goede dingen”.

Direct vanaf bladzijde één zat ik in het verhaal. Het zijn overzichtelijke hoofdstukken die aan de hand van haar goede-dingen-lijst wordt verteld. Het verhaal is in de “ik” vorm geschreven en springt van het verleden naar het heden. Wat overigens niet hinderlijk is tijdens het lezen. Hoe meer hoofdstukken ik las hoe meer haar leven in mijn hoofd vorm begon te krijgen. De hopeloosheid hangt zo’n beetje het hele verhaal om haar heen evenals het trieste gevoel dat het bij mij opriep. De hoofdpersoon denkt dat ze niks waard is nadat haar moeder haar op jonge leeft heeft achter gelaten. Ze verhuisde van pleeggezin naar pleeggezin. Is vreselijk onzeker en ziet alles negatief. Zo onbegrepen! Zo ongeliefd! Toch zit het boek vol humor en, echt waar, prachtige zinnen. Alleen dat maakt het boek al het lezen waard. 

Ik had het boek in 1.5 dag uit. Het hele verhaal door bleef ik mij afvragen wat ze in vredesnaam gedaan had wat haar in de gevangenis heeft doen belanden. Hoe verder ik in het verhaal kwam hoe meer ik hoopte dat het allemaal toch goed zou komen. Naar het einde toe is uiteraard de ontknoping. Ik verklap niks, maar triest was het wel…

 

Schrijfster: Clare Fisher
Boek verscheen in 2017.
Aantal pagina’s: 304.
Won een Betty Trask Award in 2018.


Cover van het boek: Alle goede dingen.

***

Advertenties

Een boek, een verhaal, een beleving . . .

“Nu heerst er rust, in mijn hoofd en in mijn hart. De greep van zijn hand om zijn dochters arm verslapte. De oude man sloot zijn ogen. Ditmaal voor goed.”

Ik las en herlas het laatste stukje nogmaals. Het boek is echt uit. Een gevoel dat mij al bekroop toen ik over de helft van het boek was overviel mij dubbel en dwars. Ik voelde mij rot. Alsof ik zojuist afscheid had genomen van een familie die ik in korte tijd zo goed was gaan kennen dat ik van ze was gaan houden alsof het eigen was.

Waarom loopt het boek niet gewoon nog 900 pagina’s door? Waarom moet het hier nu stoppen? Ik wil weten hoe het verder gaat met zijn dochter en diens kinderen. En wat doen ze met dat gigantisch grote landhuis? Ik schuif het boek aan de kant en besluit iets te gaan doen wat mijn gedachten afleid van het verhaal dat ik zojuist heb uitgelezen.

Soms zijn er verhalen die je niet alleen leest maar die je ook daadwerkelijk beleeft. Als ik zo’n boek uit heb blijf ik altijd een beetje beduusd achter, meestal niet in staat om mij direct te storten op een nieuw verhaal met andere avonturen. Het voorgaande verhaal moet eerst even een plaatsje krijgen.

De reden dat ik graag lees en deel wordt van een verhaal zorgt er voor dat ik alles om mij heen kan vergeten en los kan laten. Het lukt overigens niet bij ieder verhaal. Sommige  verhalen zijn daar te oppervlakkig, te ingewikkeld of te saai voor. Of ik kan mij niet helemaal vinden met bepaalde karakters in het boek. Maar veelal is het lezen van een boek voor mij net zo levendig als het zien van een film of serie. Geheel gekaderd door mijn eigen persoontje. Boeken die verfilmd zijn vind ik daarom vaak tegen vallen. Ze kunnen nou eenmaal niet voldoen aan mijn reeds ingekleurde script.

Sinds ik het lezen als ontspanning heb gevonden heb ik vele boeken verslonden. Mijn honger naar leesvoer is niet altijd te stillen. Ik probeer een boek zo snel mogelijk uit te lezen zodat ik door kan naar een volgend verhaal. Ik vind het zonde van het verhaal (en mijn tijd) om een boek lang opzij te leggen, zeker als je er helemaal in zit. Inmiddels heb ik een aardige 2-read lijst opgebouwd en dankzij bepaalde recenserende bloggers komen daar wekelijks weer boeken bij.

Om het overzicht niet kwijt te raken wat gelezen boeken betreft houd ik een lijst bij. (zie gelezen boeken boven aan mijn blog) Erg handig om door heen te bladeren als ik niet zeker weet of ik een bepaald boek al eens gelezen heb. Zeker bij schrijfsters als Tess Gerritsen of Kathy Reichs die boeken in serie vorm geschreven hebben met dezelfde personen in de hoofdrol en waarbij de titels meestal een beetje vaag zijn.

Een boek meermalen lezen is niet aan mij besteed. Hoe mooi of ontroerend het verhaal ook is. Ik vind het zonde van mijn tijd als er nog zoveel ongelezen verhalen liggen te wachten om ontdekt te worden.

Hierbij geef ik mijn favoriete top vijf schrijver/schrijfsters in willekeurige volgorde:

  • Dan Brown
  • Tess Gerritsen
  • Kate Mosse
  • Karin Slaughter
  • Jodi Picoult

Er zijn er meerdere die ik ook echt heel goed vind. Maar van bovenstaande schrijver/schrijfsters hoop ik dat er snel weer nieuwe boeken zullen verschijnen.

Vertel mij wie jullie favoriete schrijver is en welk boek je mij van hem of haar aan zou willen raden.

Het tere kind…

Nieuw leesvoer, andere schrijvers, snuffelen in (digitale)boeken en het ontdekken van nieuwe verhaallijnen. Ik ben gek op lezen. Ik ben een soort van verslaafd…

Op aanraden van een vriendin van mij ben ik op zoek gegaan naar boeken van de schrijfster Jody Picoult. Vooral het boek: “My sisters keeper” moest ik volgens zeggen gelezen hebben. Ik had van haar nog een boek liggen namelijk “Het tere kind”. Ik besloot eerst dit boek uit te lezen voor ik een ander boek van haar zou aanschaffen.

Ik las de achterkant van het boek:

Charlotte O’Keefe’s dochtertje Willow is geboren met een ernstige ziekte diegekenmerkt wordt door broze botten. Wanneer ze valt, kan ze gemakkelijk haar benen breken. Na jaren voor Willow te hebben gezorgd, komen haar ouders in geldnood. Dan krijgt Charlotte een reddingslijn toegeworpen. Ze kan haar arts verloskundige een proces aandoen omdat deze haar niet van tevoren heeft verteld dat haar baby zwaar gehandicapt zou zijn. Met een schadevergoeding zal Willow levenslang verzekerd zijn van de zorg die ze nodig heeft. Maar de arts-verloskundige die Charlotte voor de rechter daagt, is niet alleen Charlottes arts, maar ook haar beste vriendin…

Niet een boek waar ik in eerste instantie voor warm zou lopen. Het boek is ook niet bepaald dun te noemen met zijn 560 pagina’s. Zelf ben ik meer van de thrillers dan van een boek met een ethisch moraal in het verhaal. Ik vind het lastig om mij daar bij in te leven. Het onderwerp van het boek maakt het op dit moment op emotioneel gebied voor mij nu ook niet echt gemakkelijk. Dus met enige scepsis begon ik aan het boek.

Gelukkig zat ik er gevoelsmatig 100% naast. Al bij pagina één zat ik midden in het verhaal en het heeft mij geboeid tot het einde. Het hele verhaal draait om “Willow” het meisje met de broze botten ziekte. Maar iedere hoofdpersoon geeft in het boek zijn eigen verhaal en kijk op “Willow”neer. Ze vertellen hoe ze er mee omgaan, wat ze er van vinden en hoe ze het leven beleven. Het boek is in de vorm van een (dagboek)brief aan Willow geschreven. Het zijn allemaal korte hoofdstukken die bij elkaar zorgen voor een goed lopend geheel.

Ondanks de moeilijke onderwerpen zoals onrechtmatige geboorte, het gevoel van niet gezien worden door je ouders en abortus, vond ik het een goed, leesbaar verhaal met zelfs uitleg van bepaalde medische termen. Voor ik het wist had ik het boek uit. Wat ik overigens erg jammer vond.

De boeken van Jodi Picoult staan bekend om de precaire inhoud en zijn soms gebaseerd op waar gebeurde verhalen. Een aantal van haar boeken zijn reeds verfilmd waaronder: My sisters keeper (de tweede dochter)

Ik zou dit boek graag aan willen raden voor mensen die van lezen houden. Het zet je op sommige momenten in het verhaal ook flink aan het denken: “Wat zou ik gedaan hebben??”

Voor nu laat ik het onderwerp even rusten, te veel van dit soort verhalen zijn niet goed voor mijn emotionele voelsprieten en maken mij aan het janken. Maar ik wil zeker meer van deze schrijfster lezen!!

Zijn er nog andere boeken die ik volgens jullie eens zou moeten lezen?