Nooit meer jarig…

Daar waar normaal een groot feest zou hebben plaatsgevonden, de slingers en ballonnen al van ver te zien zouden zijn en een spandoek of de Abraham-pop de wijk zou sieren, worden er nu enkel berichtjes naar elkaar verstuurd. “Sterkte vandaag! Ik denk aan je!” Op tafel branden er voor deze gelegenheid een aantal kaarsjes. 50 en 57 jaar zouden mijn oom en mijn moeder afgelopen week geworden zijn. Voor hen geen feest, taart en cadeau’s. Ze werden slechts 47 en 50 jaar oud.

Hoewel ze haar verjaardag vaak stilletjes aan zich voorbij liet gaan, want mijn moeder vierde het nooit, is het toch een raar gevoel. De schrijnende pijn van gemis steekt de kop weer op. Het voelt als een steek in je hart. Snel en onbaatzuchtig, dat dan weer wel. Maar als de felle pijnscheut is weggetrokken blijft er een diepe leegte achter. De rest van de dag blijf je met dat nare gevoel van gemis in je donder zitten. Stiekem wil ik dat gevoel niet kwijt raken. Ik wil mij er in onderdompelen. Dit stukje rouw wil ik vasthouden. Mij heel bewust bezighouden met het missen van mijn familie. Er zomaar aan voorbij gaan geeft mij het gevoel alsof het prima is. En dat is het niet! Doodgaan op je 47e of 50e is niet prima!

Het is lang geleden dat ik dit gevoel heb ervaren. Ik begon mij al af te vragen of ik, door al het verdriet van de afgelopen jaren, een hart van hout had ontwikkeld. Die gedachte kan ik nu verwerpen. De emoties zijn daar, luid en duidelijk. Natuurlijk zit ik niet heel de dag te kniezen. Ik tel mijn zegeningen, dat ook. Sterker nog, bij alles wat ik onderneem bedacht ik dat mijn moeder mij dat geleerd had. Bij het doen van de boodschappen, de strijk en zelfs bij het klaar maken van de salade die avond. Daar moet ik dan ook wel weer om lachen. Gelukkig kan ik dat weer. Lachen zonder mij schuldig te voelen. Lachen om de mensen die er niet meer zijn. Want als de scherpe randjes van het verdriet weggesleten zijn komen daar de mooie herinneringen…

In Café ’t Hemeltje is het waarschijnlijk afgeladen. Er zijn inmiddels voldoende mensen van ons heen gegaan om een stamkroeg te vullen. Ze zeggen dat je in de hemel niet ouder wordt. Toch geloof ik graag dat ze daar de slingers en ballonnen ophangen. Een abraham-pop bij de ingang van ’t café hebben gezet. Gewoon omdat het kan en het hier op aarde nooit gebeurd is! Ik weet ook zeker dat Oma de hele dag in de keuken heeft gestaan om allemaal lekkere Indische hapjes te maken. Want een feest zonder eten is geen feest. Mijn vader zie ik al achter de draaitafels staan waar hij, heel toepasselijk, “Stayin’ Alive” uit de boxen laat schallen. Uiteraard in zijn veel te grote witte engelen gewaad.

Ik ga er vanuit dat ze in de hemel ook gewoon feest vieren. Dat het daar heel gezellig is. Dat ze los gaan op hun favoriete muziek. Dronken worden van al het goddelijke drank. Zich misselijk eten aan alle hapjes. En dat ze, heel misschien, zullen toasten op ons, zoals wij hier toasten op hen.

 

 

   ~ 💞 ~

Advertenties

Wist je dat…

Wist je dat…

  • Het vandaag precies 35 jaar geleden is dat ik geboren ben;
  • Ik direct moest janken en dat nog een paar jaar vol hield;
  • Mijn moeder soms knettergek van mij werd;
  • Het uiteindelijk toch nog goed gekomen is;
  • Toch?!?!
  • Mijn moeder mij vertelde dat het een heel warme dag was toen ik geboren werd;
  • Ik altijd ziek was op mijn verjaardag toen ik klein was;
  • Ik daar nu gelukkig geen last meer van heb;
  • Ik het wel erg leuk vind om op verjaardagsvisite te gaan;
  • Ik mijn eigen verjaardag nadat ik 18 werd eigenlijk nooit echt meer heb gevierd, omdat ik mij daar totaal niet happy bij voel;
  • Mijn 29e verjaardag de laatste keer is geweest dat ik mijn verjaardag wel heb gevierd;
  • Dit tevens de laatste keer is geweest dat mijn beide ouders op mijn verjaardag zijn geweest;
  • Het mooiste cadeau dat ik gehad heb, mijn gezinnetje is;
  • Zoonlief vanmorgen moeizamer de trap af kwam dan ikke!
  • Je dus nog niet hopeloos oud bent met 35 jaar;
  • De spierpijn wel langer aanwezig blijft naarmate je ouder wordt;
  • Ik dit blogje vanmorgen al had klaar gezet maar gewoon helemaal vergeten ben te plaatsen;
  • Ik hoop dat mijn geheugen mij niet nu al in de steek gaat laten…
  • Het lijstje daarom nog even aan te vullen is met de mededeling dat we net heerlijk uit eten zijn geweest bij ons nieuwe favoriete restaurant, de Argentijn;
  • De twee heren allemaal cadeautjes hadden mee gesmokkeld en ik heerlijk verwend ben;
  • We nu lekker op de bank kruipen en met zijn drietjes een film gaan kijken!!

Jarig, 35 jaar, happy Bday

Drie jaar…

Blog Deborah Hamar

Het is heus echt waar, vanaf vandaag blog ik precies drie jaar. Op WordPress wel te verstaan. Al drie jaar lang probeer ik iedere week een blog te plaatsen, met verschillende onderwerpen. Hoewel het meestal gaat over mijn leventje en wat en hoe ik dat beleef, schrijf ik ook geregeld over de dood en afscheid nemen. Niet altijd een makkelijk onderwerp. Maar dit zijn wel de onderwerpen die het meest bezocht worden op mijn blog. Een mens is nu eenmaal een nieuwsgierig wezen. En de dood treft ons, hoe dan ook, allemaal…

Her en der zijn er korte blog pauzes geweest. Soms omdat de inspiratie een beetje weg was. Soms omdat ik het drukker had met andere dingen. Maar iedere keer begon het weer te kriebelen en krabbelde ik in verschillende digitale notitieboekjes stukjes tekst die ik later uitwerkte tot een blog. Als ik inspiratie genoeg had werkte ik alvast vooruit. Zo kon ik bij drukte of vakantie toch een blog plaatsen.

Er zijn momenten dat ik mijn eigen schrijfsels terug lees. Bepaalde verhalen ben ik alweer helemaal vergeten. Andere hebben zo’n speciale betekenis dat die in mijn top 10 beste blogs staan. Ook het afgelopen jaar heb ik een aantal blogposten geschreven die toegevoegd zijn aan mijn favorieten. Als je ze leest begrijp je vast wel waarom… Ik wil ze graag nog een keer met jullie delen. In willekeurige volgorde:

Mijn blog valt niet op tussen de zovele (en) andere blogs. Ik schrijf niet over heel bijzondere dingen, schrijf geen recensies en voer ook geen heftige discussies. Toch wordt hij geregeld bezocht. Vrolijk word ik als ik kijk naar de bezoekers die hier komen, jong en oud. Sommige van jullie lezen hier zelfs al vanaf het begin mee. Op mijn beurt lees ik graag mee bij andere bloggers. Een aantal van jullie inspireren en motiveren mij enorm. Zeker als het gaat om leuke nieuwe (schrijf) ideetjes, het lezen van boeken of het hardlopen. Waarvoor mijn dank!! Vrolijk word ik keer op keer weer van jullie reacties en likes. Ook op Facebook, Twitter en/of Linkedin. Dus schroom niet en laat gerust een reactie achter.

Bedankt voor al jullie bezoekjes, berichtjes en likes. Het motiveert en stimuleert om te blijven schrijven. Door jullie is het bloggen nog leuker dan het al is!