Hoe het begon…

Een paar jaar geleden is het begonnen. De wekker ging iedere zaterdagmorgen op een onmenselijk vroeg tijdstip af. Voor een potje voetbal. Notabene ergens in één of ander godverlaten dorp op de eilanden. Nu is er met dat laatste natuurlijk niks mis. Wel wanneer je er een uur voor moet rijden (enkele reis!) terwijl de kids nog geen twee keer 20 minuten speelden. Dat zoonlief op voetbal zat was prima. Maar ik voelde er weinig voor om mijn zaterdagen in weer en wind langs het veld te staan. Om 8 uur in de ochtend!! De voetbal werd, zeker het eerste jaar, een vader en zoon uitje terwijl ik thuis op mijn gemak wakker werd en de ochtend in kon vullen zoals ik wilde.

Voetbal was nooit zo mijn ding geweest. Ik snapte niks van het spelletje. Vond het zelfs saai (want voetbal…) Voor zoonlief ging ik, uiteraard alleen bij goed weer, zo af en toe toch eens mee.  Kijken bij wedstrijden of tijdens een training. Ik leerde de andere ouders kennen en uiteindelijk kon ik zelfs de kinderen uit elkaar houden. Op een keer had ik toegezegd wat foto’s te maken tijdens een training. En dat was precies het moment waarop ik mij afvroeg waarom ik dit niet eerder was gaan doen. Ik maakte afspraken met de ouders en kids. Wanneer ik mocht oefenen tijdens een training of wedstrijd zouden zij de foto’s van mij krijgen. Dat was een deal.  Voetbal, Foto Hamar, sportfotografie, 's-Gravendeel

Het werd een uitdaging om iedere zaterdag opnieuw een aantal scenes te vangen die een op zichzelf staand actiebeeld lieten zien maar bij elkaar een overzicht van de gespeelde wedstrijd vormden. Hoe tof om later de foto’s terug te zien. De verbeten bekkies, het duw en trekwerk, de “per ongeluk” uitgestoken voet. De actie die met 1/2500e van een seconde wordt vastgelegd, en vaak met het oog niet zichtbaar is omdat het zo snel gaat. Hoe beter ik het team leerde kennen hoe eerder ik in kon spelen op bepaalde acties die ergens op het veld zouden gaan plaatsvinden. Ik begon er steeds meer plezier in te krijgen. Ik leerde het spelletje voetbal op een andere manier kennen. Saai? Hoe kwam ik daar nu bij?

Ik begon het zelfs zo leuk te vinden dat ik mijn fotospullen ben gaan afstemmen op sportfotografie. Een snellere camera en een grotere lens. En natuurlijk schafte ik ook een regenjas voor mijn nieuw verworven spulletjes aan. Want naast de lijn zitten tijdens een fikse regenbui leverde namelijk toffe slidingplaatjes op. In weer en wind, het maakte voor mij niet langer uit. Geregeld kwam ik zeiknat en tot op het bot verkleumd thuis. Bij het terugzien van de foto’s was ik vaak (niet altijd, maar vaak!) weer helemaal blij.

Voetbal, KNVB, Foto Hamar, sportfotografie, actieZo groeide ik met zoonlief en zijn team mee. Een aantal jaar lang zat ik in de Hoeksche Waard bij verschillende teams aan de zijlijn. Vorig jaar is hij gescout door FC Dordrecht en door de KNVB. Na wederom toestemming gevraagd te hebben mocht ik ook daar langs de lijn zitten. Het afgelopen jaar zag ik verschillende stadions en kwam ik op plaatsen waar ik zonder zoonlief nooit zou zijn geweest. Inmiddels zijn alle toernooien gespeeld. Het voetbalseizoen is nu echt afgelopen. Het boek is uit, de koek is op! Na de zomerstop gaan we er weer tegenaan. Ik heb er nu al vreselijk veel zin in. Dat voetbal is echt zo gek nog niet!

 

Advertenties

De laatste alweer…

Heel de week was ik er van overtuigd dat ik dit weekend een rustige zaterdag zou hebben. Ik had namelijk stiekem besloten om deze zaterdag de voetbal over te slaan. Het zou immers een regenachtige dag worden. De wedstrijd was ook niet bepaald naast de deur. De heren zouden dit keer samen op pad gaan. Maar bij het krieken van de dag bleek het allerminst slecht weer te zijn. De zon liet zich zelfs zien. Als dan ook de weersverwachting voor de rest van de dag redelijk positief is dan ga ja zowaar twijfelen. Toen vriendlief mij vroeg of ik echt niet mee wilde gaan (ah, toe toe toe!!) was ik om. Ik sta ook zo sterk in mijn (voetbal)schoenen…

Het was de laatste wedstrijd van de competitie en alweer de tiende van dit seizoen. Eigenlijk best een speciale dus. We deden er ongeveer 5 kwartier over om aan te komen bij Almere City. Zoonlief had de statistieken grondig bestudeerd en wist op voorhand dat Almere kampioen kon worden als ze deze wedstrijd met winst zouden afsluiten. Dit zou wel eens een pittige wedstrijd kunnen gaan worden… Met nadruk op kunnen… Een paar uur later zaten we ietwat teleurgesteld weer in de auto op weg naar huis. Laten we het verder maar niet meer over deze wedstrijd hebben. Ik heb in ieder geval leuke platen kunnen schieten. En Almere City had een tof weekend.

In de auto, op weg naar huis, keken we nog even terug op het afgelopen jaar. Volgens de trainer van FC Dordrecht zijn er ruim 45 wedstrijden, 100 trainingen en een aantal (grote)toernooien gespeeld. Bizar hoe snel dit jaar is gegaan en hoe Zoonlief is gegroeid. Voor ons ook mooi om zo’n traject zo intensief mee te maken. Vanaf het moment van scouten tot aan nu. Maar “nu” betekend ook dat we afscheid moeten gaan nemen van dit team. Zoonlief is namelijk samen met nog twee spelers vervroegd “ingestroomd”. Dat betekend dat ze het komende seizoen niet mee gaan naar U15 (de officiële C1) maar nog een jaar blijven hangen bij U14. Ze gaan het komende jaar spelen tegen hun eigen leeftijdsgenootjes. Hoewel ook hier soms nog ruim 1,5 jaar verschil in kan zitten. Zelf vind ik het wel jammer. Het afgelopen jaar hebben we iedereen beter leren kennen. Eindelijk weet ik wie, wie is en lukt het mij de vijf blonde jongetjes uit elkaar te houden. Wat spel betreft hebben ze elkaar ook gevonden en dan gaat het team uit elkaar. Natuurlijk moeten we hier niet te lang bij stil staan. Want het nieuwe U14 wordt waarschijnlijk net zo’n gezellig en leuk team als nu.

Dankzij Zoonlief en zijn team heb ik bijna ieder weekend wat te doen gehad. Ik moest er soms wel een hele zaterdag voor reserveren. Maar dan had ik ook wat! FC Dordrecht U14, bedankt dat jullie mij het afgelopen jaar op sleeptouw hebben genomen. Ik ben op locaties geweest waar ik anders nooit zou komen. Ik vond het erg leuk om jullie (in goede en in slechte tijden) op de foto te zetten en tof dat jullie deze steeds weer hebben gedeeld op fb en insta!! Ik wens jullie heel veel suc6 in het nieuwe seizoen bij U15. Ik blijf nog een jaartje plakken bij U14, maar kom vast nog wel eens buurten om wat plaatjes te schieten als jullie dit goed vinden!

Een compilatie van het seizoen 2015- 2016:

Almere City – FC Dordrecht

FC Dordrecht – MVV

FC Dordrecht - De Graafschap

FC Dordrecht – De Graafschap

Excelsior – FC Dordrecht

FC Emmen – FC Dordrecht

PEC Zwolle -FC Dordrecht

Foto Hamar, sportfotografie, FC Dordrecht

FC Dordrecht – Helmond Sport

Voetbal, foto hamar, FC Dordrecht, NAC, KNVB

NAC – FC Dordrecht

FC Dordrecht U14

Hoe het balletje rollen kan… #2

Een kleine anderhalf jaar geleden viel er een brief op de mat. Geadresseerd aan Zoonlief. Afzender de KNVB. De enveloppe werd aan flarden gescheurd en de brief werd aandachtig gelezen. En nog eens gelezen. Toen kwam de vraag. Euh, staat hier wat ik denk dat er staat?? Zoonlief was gescout door de KNVB en mocht deelnemen aan diverse wedstrijden. Hij kreeg de kans om te spelen tegen de beste jongens uit de regio van zijn leeftijd. Met de bedoeling uitgedaagd en beter te worden. Na een paar maanden werd hij tevens gescout door FC Dordrecht. Hij stapte van zijn vertrouwde voetbalcluppie over naar een BVO. Ging van twee keer naar vier keer in de week trainen. De regionale wedstrijden werden landelijke wedstrijden. Met name vriendlief kreeg er een nieuwe job bij: navigeren en taxiën van training naar wedstrijd en van wedstrijd naar training.

De eerste paar maanden was het toch wel spannend. Hij was net 12 en de meerderheid was ruim 1 tot 1.5 jaar ouder dan hij. Ook de tegenstanders. Ze waren brutaler, gebekter en toonden in alles meer lef. We waren even bang dat dit hem de das om zou doen. Zoonlief hield zich goed staande. Na de herfstvakantie zagen we dat hij zijn draai echt gevonden had. Hij wist huiswerk, vriendjes en het voetballen prima te combineren. De extra trainingen begonnen hun vruchten af te werpen. Wat heerlijk om hem met zoveel plezier (durf en lef) te zien trainen en de wedstrijden te zien spelen.

Afgelopen week viel er een digitale brief op de mat. Geadresseerd aan Zoonlief. Afzender: de KNVB. De mail werd aandacht gelezen. En nog eens gelezen. Toen was het stil… Afwachtend keken we hem aan. De glimlach op zijn gezicht werd steeds groter. Zijn prestaties op het veld waren ook bij de KNVB niet onopgemerkt gebleven. Zoonlief was wederom gescout. Dit keer samen met een teammaatje. De twee dagen waarop beide heren mogen aantreden zijn voorselectiewedstrijden voor het nieuwe seizoen. De KNVB is verder niet echt duidelijk in haar berichtgeving. Dus we moeten nog even uitvogelen wat dat “nieuwe seizoen” precies inhoudt.

De deelnemerslijst die bijgesloten was liet zien dat de spelers vanuit heel Nederland komen, en onder andere spelen bij: Ajax, Feyenoord, PSV en NAC. Jeetje, zei vriendlief, je hoort hierbij gewoon tot de (om en nabij) 110 beste spelers van U13 van Nederland. Het duurde even voor de betekenis van die zin bij Zoonlief was geland. Hij was er sprakeloos van. Zo had hij het nog niet bekeken. Die avond zijn we lekker uit eten geweest om dit onverwachts leuke bericht van de KNVB te vieren. Gelukkig heeft hij inmiddels wat ervaring opgedaan bij voorgaande selectiewedstrijden. Ook zit hij alweer een jaar bij FC Dordrecht. (jeetje wat gaat dat snel!) Heel zenuwachtig zal hij hopelijk niet zijn. Maar spannend blijft het wel!!

Wordt vervolgd…

Voetbal, foto hamar, FC Dordrecht, NAC, KNVB

Maar het regende niet…

Heel de week hield ik angstvallig het weerbericht in de gaten. Heel de week bleef mijn telefoon het zelfde aangeven. Zaterdag zou het voor de verandering regenen. Hoewel ik geen invloed heb op het weer, heeft het weer wel invloed op mijn humeur. Ik deed mijn best om mij daar niet al te veel door te laten raken. Ik had mijn zinnen gezet om dit weekend langs de lijn foto’s te maken bij de voetbalwedstrijd. Dan maar in de regen. Toen het vrijdag was kon ik een jubeltje niet onderdrukken. De regentekentjes in de app hadden plaats gemaakt voor een donker wolkje. Een paar uur later stond er zelfs een zonnetje achter. Yeah, daar worden we vrolijk van. Uit voorzorg pakte ik toch ook de regenhoes voor de camera in. Je weet het nooit hier.

Dat laatste was niet nodig. Het was heel de ochtend zonnig. Er stond wel een onaangename gure wind. Maar het regende niet!! De jongens speelden helaas niet in het stadion, waar ik nog iets uit de wind had kunnen zitten. Ik moest het doen met het open veld. Wat was ik blij met mijn skibroek en thermokleding. Ik draag ze niet vaak maar op een ochtend als deze komen ze goed van pas. Met mijn capuchon op mijn knar, om de kou uit mijn oren te houden, en dik ingepakt, zat ik er klaar voor.

De scheids nam op het veld nog even wat gegevens door en toen de tegenstander zijn yell had gedaan kon de wedstrijd tussen FC Dordrecht en VVV/Helmond Sport U14 beginnen. Het duurde even voor de twee teams in hun spelletje zaten. Langzaam voelde ik door de kou het gevoel uit mijn vingers wegtrekken. Tussen de blessures, wisselingen en minder voetbal gerelateerde zaken door probeerde ik weer enige vorm van doorbloeding te bewerkstelligen. En toen, net voor de rust, scoorde Helmond zijn eerste doelpunt. Zou Helmond er met de winst vandoor gaan? Beide teams moesten nu aan de bak. Zodra er een doelpunt is gemaakt, is dat vaak niet zo’n probleem. Toen scoorde Helmond het tweede doelpunt… Ik voelde de sfeer veranderen.

Na deze klappen geïncasseerd te hebben was Dordrecht er klaar mee. De snelheid werd een tandje opgeschroefd en er werd gebruik gemaakt van de mogelijkheden die zich voordeden. Ik kreeg het er spontaan warm van. Mijn vingers waren nog steeds bevroren maar er gebeurde nu zoveel op het veld dat ik daar niet bij stil stond. Het buffelen van de heren van Dordrecht was niet voor niets. Met een uitslag van 3-2 ging Helmond met lege handen naar huis. De drie punten bleven op de Krommedijk in Dordrecht. Toen ik mijn fotospullen weer moest inpakken voelde ik pas hoe koud ik het eigenlijk had. Tot op het bot verkleumd. Eenmaal thuis, met een kop warme koffie tussen mijn handen, bekeek ik de foto’s en vergat spontaan het afzien langs het veld. Dit soort foto’s maken is het leukste dat er is!

Foto Hamar, sportfotografie, FC Dordrecht

Foto Hamar, sportfotografie, FC Dordrecht

Foto Hamar, sportfotografie, FC Dordrecht

Foto Hamar, sportfotografie, FC Dordrecht

Foto Hamar, sportfotografie, FC Dordrecht

Meer foto’s zijn te zien op facebook en op mijn website: Foto Hamar

Count your blessings… #4

Werk
Terwijl een aantal van mijn collega’s chagrijnig nababbelen over iets, loop ik met een glimlach naar mijn auto. Afgelopen maandag was het de bekende Blue Monday, waar de media ons in wil laten geloven. Die dag doorloop ik waarschijnlijk ergens rond de feestdagen. Wanneer het pijnlijke besef weer tot mij doordringt dat een aantal geliefde familieleden nooit meer aan zal schuiven bij een kerstmaaltijd of een toast zal uitbrengen op het nieuwe jaar. Maar verder heb ik er totaal geen last van. Het enige waar ik aan kan denken is:  “Yes het is 17.15 uur en het is nog licht buiten!” De lente komt er weer aan! Het duurt nog even, maar hij is onderweg! Overigens denk ik dit ook in de ochtend wanneer ik onderweg ben naar mijn werk en het al lichter wordt aan de horizon.

Deze week heb ik op mijn werk mijn beoordelingsgesprek van afgelopen jaar afgerond. Hoewel ik over het algemeen altijd een goede beoordeling heb was hij dit keer buitengewoon goed. Ik doe mijn werk, en ook nog eens met plezier. Maar nu is mijn werk niet onopgemerkt gebleven en dat vind ik erg fijn. Het vrolijke gevoel dat ik overhield aan dit gesprek heeft nog zeker twee dagen om mij heen gehangen.

Stal
​Hoewel mijn vingers er in de ochtend afvriezen terwijl ik de ramen van King Toet ontdoe van een berg ijs geniet ik van de frisse lucht. Als we dan toch moeten wachten op de lente, geef mij dan maar een maand of twee dit vriesweer. Heerlijk om nu buiten te zijn. Zelfs wanneer ik ‘s avonds op stal ben en mijn veeg- en schepbeurt afwerk vind ik dat prima. Gekleed alsof ik naar Siberië afreis en druk in de weer, is het voor de kou bijna niet mogelijk om vat op mij te krijgen.

Voor Poownie was het de afgelopen dagen iets minder. Dankzij zijn voorliefde voor het spelen en stampen in de modder- en waterplassen stond hij met geïrriteerde en dikke benen. Ook twee van zijn stalgenootjes kampten met dit probleem. Gelukkig wilde de staleigenaar met ons meedenken en heeft voor onze poownies een apart stukje gemaakt zodat ze wel naar buiten kunnen maar niet meer kunnen spelen in de modderpoel. Ik hoef mij geen zorgen te maken dat hij met pijn staat en dat geeft rust. Nu kunnen zijn benen goed “opdrogen” zodat hij in het voorjaar zonder problemen het weiland op kan.

Voetbal
Eind vorig jaar had zoonlief zijn eerste beoordelingsgesprek bij de voetbal. Een tienminuten gesprek inclusief rapport. Voor ons een eerste keer om zoiets officieels mee te maken en we waren toch wel een beetje zenuwachtig. Met we bedoel ik vooral zoonlief. Wat zouden ze van hem vinden? Was hij gegroeid? Hij deed zijn best, maar zagen de trainers dat ook? Hij maakt al zoveel veranderingen mee in zijn nog jonge leven… Alle drie de trainers zaten tegenover hem, wat het nog een tikkeltje spannender maakte. Hij mocht zijn rapport inzien en daarna volgden er een uitleg. De zenuwen waren geheel onterecht. Hij doet het, als één van de jongste, heel goed. Toen daar het eindrappoort van de jeugd coördinator bijkwam kon het helemaal niet meer stuk. Mooie score en een stijgende lijn. Advies: Hij mag wat zelfverzekerder worden maar verder lekker op de ingeslagen weg doorgaan. Dit toppertje komt er wel!

Ook de wedstrijden zijn weer begonnen. De indeling voor de tweede helft is reeds bekend. Dit weekend reizen we af naar Vitesse. De week daarop komt Fortuna Sittard (gelukkig) onze kant op. Hopelijk werkt het weer een beetje mee, dan kan Foto Hamar ook lekker aan de bak.

Groepsbinding…

Begin van dit jaar begon voor zoonlief een leuke uitdaging. Eerst mocht hij mee doen aan de voetbalschool van FC Dordrecht en daarna mocht hij instromen in het team voor onder 14. De trainingen, dit keer drie keer in de week, begonnen halverwege de zomervakantie al. Gevolgd door hier en daar een oefenwedstrijd. Hij leert zijn teammaatjes steeds iets beter kennen. Met sommige heeft hij zelfs al een redelijke, digitale, vriendschap opgebouwd.

Voor mij is dat toch weer anders. Met zijn vorige clubgenootjes ben ik zo’n beetje “opgegroeid”. Sommige van de jongens bleven wel eens slapen en zijn zelfs met ons op vakantie geweest. In vijf jaar tijd heb ik ook de ouders leren kennen. We hebben samen aan de lijn gestaan tijdens trainingen. koffie gedronken voor en tijdens wedstrijden. Staan blauwbekken en klappertanden in de winter en zonnebrandcrème gedeeld in de zomer. Gejuicht wanneer ons kroost won. Staan stampvoeten wanneer ze verloren.

Niet alleen zoonlief moet kennismaken en zijn plekje zien te vinden in een nieuwe groep. Ook ik moet opnieuw de spelers en hun ouders leren kennen. Hoewel het voor zoonlief natuurlijk compleet anders is dan voor mij. Maar toch, oude gewoontes en gebruiken moeten plaats maken voor nieuwe. Met nieuwe mensen in een nieuwe omgeving. Een perfecte gelegenheid om hier een start mee te maken, deed zich voor aan het einde van onze zomervakantie. Het team van zoonlief werd uitgenodigd om deel te nemen aan een voetbaltoernooi in België. Het Raymond Goethals Creativity Tournament om precies te zijn. Hier deden onder andere ook Standard Luik, Anderlecht en FC Antwerp aan mee.

In verband met het tijdstip en de reisafstand werd aangeraden om in de buurt van het sportcomplex te overnachten. Dus boekten wij, en met ons nog een aantal andere ouders, een hotel overnachting in Brussel. We wisten niet wie er ook zouden komen. Des te leuker als je elkaar tegen komt in de hal. Uiteindelijk samen gaat eten en dan ‘s avonds, terwijl de kids het hotel onveilig maakten, nog een drankje doet in de pub aan de overkant van de straat.

De volgende dag zagen we de rest op het voetbalveld. De spelertjes hadden hun orders van de trainer gekregen en verdwenen uit het zicht. Wij bleven alleen achter. Al snel was het contact gelegd. Er vormden her en der groepjes en gesprekken werden gestart. Tijdens de wedstrijden zat ik aan de kant met mijn camera. Tussen de wedstrijden en gesprekken door probeerde ik zoveel mogelijk namen uit mijn hoofd te leren en te achterhalen welke ouders en speler er bij elkaar horen. Ik ken ze nog lang niet allemaal en ook de combinatie van ouder en kind is mij bij sommige spelers nog niet duidelijk. Maar een begin is in ieder geval gemaakt.

Het was een gezellige, zonnige (lange) voetbal dag waarop we elkaar een beetje beter hebben leren kennen. Het team heeft helaas geen prijsje in de wacht gesleept. De Belgen kunnen er nl ook wat van ;). Maar ook voor de jongens zal deze dag in het kader van de groepsbinding goed geweest zijn…

FC Dordrecht, Toernooi, wedstrijd, Foto Hamar

FC Dordrecht, Voetbal, Toernooi, Foto Hamar

FC Dordrecht, Toernooi, Voetbal, Foto Hamar

FC Dordrecht, Toernooi, Voetbal. Foto Hamar

Afscheidswedstrijd…

De trainer wist niet dat wat hij in zijn hoofd had zitten ging lukken. Dus bleef het even geheim. Maar na wat over en weer gemaild en ge-appt te hebben kwam de toezegging en was het geregeld. De trainer had een afscheidswedstrijd geregeld voor zoonlief. Eerder al mocht hij samen met zijn huidige team een wedstrijd spelen tegen zijn nieuwe team bij FC Dordrecht. Hij had het ook nog voor elkaar gekregen om deze wedstrijd in het stadion van FC Dordrecht te laten plaats vinden. De spelers waren door het dolle heen toen het ze verteld werd. Niet iedereen kan zeggen dat hij in een stadion heeft mogen ballen. Ondanks het verschil in doelpunten, was het een geslaagde wedstrijd. In de kleedkamer werd er gezongen en gejuicht alsof ze zojuist Nederlands kampioen waren geworden.

Maar nu had de trainer het eerste elftal zover weten te krijgen om tegen het huidige D1 team te voetballen. Omdat het verschil uiteraard nog wel erg groot is werd besloten om beide teams op te splitsen. Het werd dus een gemixte wedstrijd en er werd met en tegen elkaar gespeeld. De andere trainer, die tevens in het eerste speelt, had een mooie opstelling voor deze wedstrijd gemaakt. Waarbij gelet werd op diverse zaken zodat de wedstrijd wat eerlijker zou verlopen. Deze formule was succes verzekerd.

vvsgravendeel, voetbal, wedstrijdNog één keer werden de tenues uit de kast gehaald zodat de wedstrijd een officieel tintje kreeg. Ook de groenstrook om het veld was aardig gevuld met publiek. Familie, vrienden, trainers en andere spelers kwamen even buurten. Hoewel de bal niet zomaar uit “handen” gegeven werd, want het zijn en blijven voetballers dus werd er echt wel geknokt, was er ook een grote gunfactor. Wat een super leuke wedstrijd om naar te kijken. Na de wedstrijd, die twee keer een half uur duurde, werden er nog wat handen geschud en toen dacht zoonlief dat het voorbij was. Maar niets was minder waar…

De complete groep, inclusief familieleden en vrienden, werd gevraagd nog even te blijven. Er kwam een vvsgravendeel, voetbal, wedstrijdkorte speech over zoonlief, zijn inzet en het feit dat ze hem allemaal zouden gaan missen nu hij definitief de overstap gaat maken naar een andere voetbalclub. Wat volgde waren de nodige tranen. (niet alleen bij hem maar vooral ook bij de moeders en hier en daar een trainer…) Hij kon het zelf nog niet helemaal bevatten. Ontroerd, dat de club dit voor hem geregeld had. Wat een bijzonder mooie avond om zo zes jaar af te sluiten bij de voetbalclub waar je begonnen bent. Toen de tranen gedroogd waren mocht hij nog een aantal cadeaus in ontvangst nemen. Als afsluiting werd er nog een groepsfoto gemaakt met alle spelers en trainers.

Nu heerlijk een aantal weken rust en daarna lekker aan de bak bij zijn nieuwe club, FC Dordrecht. Trainers, spelers van het eerste en de D1, maar ook het bestuur van VV ’s-Gravendeel, bedankt dat jullie dit mogelijk hebben gemaakt. Niet alleen de kids hebben genoten maar zeker ook de ouders, opa’s, oma’s en andere bezoekers. Dit afscheid zal hem, en ons, nog lang bij blijven!!  vvsgravendeel, voetbal, wedstrijd

Hoe het balletje rollen kan…

Vorig jaar kregen wij te horen dat onze Uk een mogelijk talentje in de dop was. Dat hij goed kon voetballen en aardig kon meekomen met gasten die zo’n beetje allemaal twee jaar ouder zijn dan hij konden wij ook wel zien. Maar dat de scouts van de KNVB hem wel zagen zitten wisten wij toen nog niet. Des te blijer (lees uitzinniger) waren wij toen er een brief op de mat viel waarin stond dat Uk uitgenodigd werd voor een selectiewedstrijd. Hij worstelde zich door de eerste twee wedstrijden heen en uiteindelijk werd hij uitgenodigd voor een derde. Dat lees je HIER en HIER.

Diezelfde week kregen we al bericht dat hij door de eerste selectieprocedure heen was. Tot en met de winterstop was hij verzekerd van een plaatsje in het team. De eerste wedstrijd speelden ze tegen Excelsior, waarbij Uk het laatste doelpunt maakte en de eindscore op 0-3 bracht. Er volgden nog een aantal andere wedstrijden, zowel bij de KNVB als bij zijn eigen club, voor de winterstop zich aandiende. Bij de laatste thuiswedstrijd werd Uk gevraagd even mee te komen naar de kantine. Daar stond een man, gehuld in een donsjack en een baseballpet op zijn knar, hem op te wachten. Hij stelde zich voor als één van de scouts van FC Dordrecht. Hij vertelde Uk dat hij, na het zien van zijn acties op het veld, hem graag wilde uitnodigen om eens wat trainingen mee te doen aan de andere kant van de tunnel.

In een jubelstemming verlieten we dat jaar voor de laatste keer het voetbalveld. Wat een super leuk nieuws!! En voor Uk direct een eyeopener, Scouts lopen niet alleen maar in blauwe jassen met KNVB op de rug maar zijn vermomd in verschillende soorten kledingstukken waardoor ze er uitzien als “supporter”.

2015 was nog maar net begonnen of de officiële uitnodiging van FC Dordrecht lag al op de mat. Uk mocht vier trainingen bij de Voetbalschool voor jongens onder de 13 jaar bijwonen. De voetbalschool is een verzameling van talentvolle jeugdspelers van 11 tot 13 jaar, geselecteerd bij de clubs uit de regio. Met deze groep jongens wordt eenmaal per week getraind op techniek en tactiek. Daarnaast is het een kennismaking met de club zelf. De trainingen gaan er daar mogelijk anders aan toe dan bij een eigen club. Na vier weken wordt er gekeken of je de komende vier weken weer mag komen  of dat het ophoud. De samenstelling van spelers zal dus per vier weken kunnen wijzigen.

Gelukkig had hij al wat ervaring opgedaan met de wedstrijden bij de KNVB. Dus echt zenuwachtig was hij niet. Nieuwsgierig was hij echter wel. Wat staat mij te wachten? Wie kom ik tegen? Wat moet ik doen en vooral, wat ga ik leren? Uiteindelijk vond hij het erg leuk. Hij kon goed meekomen met de andere jongens. Het is een uitdaging om met onbekenden een partijtje te spelen, elkaars ervaringen af te tasten en te kijken of het niveau haalbaar is.

Na de derde training, die hij helaas niet heeft kunnen volgen omdat hij een wedstrijd had van de KNVB, lag er een brief op de mat. Uk maakte hem open met de verwachting dat hij was uitgenodigd voor de komende vier trainingen. Maar toen hij hem las werd hij even stil… “Euh… Ik begrijp het niet… Staat hier wat ik denk dat er staat?” Vroeg hij lachend. Uk is uitgenodigd om volgend jaar te gaan spelen in het team onder de 14 jaar bij FC Dordrecht. Dit betekent een overstap naar een andere club, van de D vervroegd naar de C en landelijke wedstrijden in plaats van regionale. Als klap op de vuurpijl verscheen er twee uur later een mail van de KNVB met de mededeling dat hij geselecteerd was voor één van de twee teams van de KNVB. De eerste vijf wedstrijden staan reeds gepland.

Onze kanjer staat aan het begin van twee heel mooie uitdagingen. En voor ons… Een spannende tijd…

De derde ronde …

Deel 1 lees je hier…

Daar zaten we, inmiddels voor een derde keer, in de kantine van voetbalvereniging Deltasport in Vlaardingen. Van de twee keer 48 spelertjes die eerder deel hadden genomen aan de twee selectiewedstrijden van de KNVB voor regio West II, waren er nog 35 heren en een enkele dame over. Onze Uk had de eerste twee rondes overleefd en was nu uitgenodigd voor een 3e.

We hadden verwacht dat de groep terug gebracht zou worden naar een speler of 16 en dat deze avond gebruikt zou worden voor een volgende afvalrace. Tijdens het welkomstwoord werd ons meegedeeld dat alle 35 spelertjes, die op dit moment in de kantine aanwezig waren, doorwaren tot aan de winterstop. Er ging een zucht van verlichting door de ruimte. Natuurlijk moest nog wel iedereen zijn beste beentje voorzetten. De KNVB was nog steeds druk aan het scouten en ook kandidaten die eerder afgevallen waren zouden mogelijk nog een keer benaderd worden. Ze willen alleen de beste spelers onder de 12 jaar op het veld hebben staan. Dat betekend aanwezig zijn, inzet tonen, in korte tijd bij kunnen en willen leren en vooral je stinkende best doen.

De scouts en trainers werden één voor één aan ons voorgesteld. Verder kwam het programma voor de komende periode ter sprake. Er zouden twee teams gemaakt worden waarbij ieder team twee wedstrijden zou spelen en twee trainingen zou volgen. Deze avond zou er een indeling voor de teams gemaakt worden aan de hand van, hoe kan het ook anders, een wedstrijd. Team A  zou de week daarop al aantreden bij niemand minder dan Excelsior. Team B zou beginnen met een training.

De relaxte sfeer bleef niet alleen in de kantine hangen. Het verplaatste zich rondom het veld. Gemoedelijk werd er gebabbeld met andere ouders over trainingen, voetbalclubs en wat ons nog allemaal te wachten stond… Na een half uurtje kwamen de kids het veld op lopen. Blauw naast rood, de kleuren waarin gespeeld werd. Uk liep vooraan en droeg een aanvoerdersband. Hoe gaaf is dat!! Vol enthousiasme begon het publiek te klappen. Het is natuurlijk (wederom) niet tof om te laten merken dat dit iets met je doet, dus slikte ik de brok in mijn keel weg en floot heel stoer op mijn vingers om toch wat geluid te kunnen produceren.

De scheids floot voor de aftrap en de wedstrijd begon. Ook op het veld was er een relaxte sfeer. De druk was van de ketel en dat was te merken. Niet iedereen speelde op scherp. Aan de kant werd verwoed geschreven en geschrapt door de scouts en trainers. Her en der was er overleg. Waar zouden ze nu toch allemaal op letten? Het zijn jonge spelertjes die allemaal over een bepaalde kwaliteit beschikken omdat ze hier anders niet hadden gestaan. Maar wanneer geef je iemand nu een kans en wanneer niet? Ik was blij dat ik hier zelf geen stem in had. Uiteindelijk werd er een volledige wedstrijd van twee keer 30 minuten gespeeld. Rond half negen reden we van het terrein, terug naar huis.

Tijdens de rit evalueerden wij de wedstrijd. Uk was matig tevreden. Hij kwam volgens eigen zeggen niet lekker in het spel. Hij gaf zijn eigen zwakke punten aan en kon tevens zijn sterke punten benoemen. Iets wat ik heel knap vind van iemand die pas elf jaar oud is. Wat ons betreft heeft ie lekker gespeeld. Een avondje ballen op een iets andere manier dan ie gewend is en aanvoerder zijn van spelers die normaal bij Feyenoord, Sparta en Excelsior spelen. Daar leer je ook weer van. Hij had zijn ding gedaan en het was afwachten in welk team hij geplaatst zou worden.

Een dag later, veel sneller dan verwacht, ontvingen wij het bericht dat ie geplaatst was in Team A!!  Daar was ie even stil van. Niet verwacht, maar stiekem toch wel gehoopt…

Excelsior… Here we come!

Gewoon een potje voetbal…

Het zal hier toch wel zijn? Heeft Tom-Tom ons wel naar het juiste adres gedirigeerd? Op vier auto’s na was de parkeerplaats nagenoeg leeg. Toen er nog een aantal auto’s aan kwamen en er (kleine) donderstralen in sportkleding uitstapten wisten we dat we goed zaten.

Zoonlief was de rust zelve. Gewoon een potje voetballen. Even lekker knallen. Eens zien waar hij staat ten overstaan van zijn leeftijdsgenootjes en tevens kunnen laten zien wat hij in huis heeft. Oké, zei ik zo neutraal en rustig mogelijk, de rust van uk weerspiegelend. Terwijl ik de hele rit hyperdebiel achterstevoren op mijn stoel had gezeten van de zenuwen. Gewoon een potje voetbal dus…

Zoonlief was het afgelopen jaar opgevallen bij de scouts van de KNVB, tijdens het spelen van wedstrijden bij zijn eigen club. Drie weken geleden is hij uitgenodigd om twee selectiewedstrijden te spelen voor de regio West (Rotterdam e.o.) , onder de 12 jaar. Dat betekent dat hij op dit moment behoort tot de meer talentvolle spelers in dat gebied. Aldus de KNVB. De bedoeling van de selectiewedstrijden is het vormen van een team waarmee activiteiten zoals trainingen, wedstrijden tegen top amateur en betaald voetbalorganisaties gespeeld worden. Alles om het talent bij jonge spelers te ontwikkelen zodat er mogelijk op een hoger niveau gebald kan worden.

Verzamelpunt was S.V. Deltasport in Vlaardingen. Met hooguit vijf tafels bezet heerste er rust in de kantine. Maar binnen een half uur was daar niks meer van te merken. Van gezellige bedrijvigheid naar complete chaos. Kinderen, sporttassen, ouders, broertjes, zusjes, opa´s, oma´s en andere aanverwanten. Allemaal in afwachting van wat komen ging.

Rond de klok van half zes moesten de kids zich melden bij de coach. Er volgde een kleine voorstelronde en de teamindeling werd bekend gemaakt. In totaal waren er 45 kinderen die verdeeld werden in drie verschillende teams, rood, blauw en geel. Elk team zou twee wedstrijden spelen van ongeveer 22 minuten. Het was nu aan de kinderen zelf om de juiste kleedkamer te vinden. Zichzelf (normaal) om te kleden en hun plekje te zoeken. Maar zo nieuwsgierig als ik ben moest ik toch even kijken. De tenues lagen al netjes klaar op de banken. Ik fluisterde zoonlief nog even in zijn oor waar hij de juiste kleedkamer kon vinden en de rest was aan hem.

Na het welkomstwoord van de coach, stoven de kids naar de kleedkamers en bleven wij achter in de kantine. De keuken draaide overuren aangezien het rond etenstijd was (altijd op van die onmogelijke tijden…) en we nog minimaal een uur moesten wachten. Gelukkig ging de tijd snel en voor ik het wist stonden we langs het veld toe te kijken hoe de warming-up gedaan werd. Dat was even andere koek vergeleken met de warming-up op onze eigen club. Ik kreeg zelfs zin om mee te doen. Er was veel interactie tussen de coach en de kids en de kids onderling. Iedereen deed mee. Daarna volgde er een klein partijtje met diverse aanwijzingen van de coach die zonder morren door iedereen werd opgevolgd.

Om 18.45 uur was het dan eindelijk zover. Als je niet beter zou weten zou je denken dat er een gewone voetbalwedstrijd plaats vond met spelertjes die allemaal aan elkaar gewaagd waren. Was het niet dat er in elke dug-out een mannetje met klembord zat. Er werd dus flink op deze jongens gelet. De tribune zat vol en langs de kant stonden ook aardig wat toeschouwers.

Hoewel ik natuurlijk een beetje bevooroordeeld ben in dit soort gevallen, kan ik toch echt zeggen dat hij het waanzinnig goed deed. Hij deed alles wat hij moest doen, op de juiste momenten. Hij schakelde zijn directe tegenstander uit, was aanspeelbaar, maakte goede combinaties, zocht de diepte op, en gaf een assist waaruit gescoord werd. Ik stond te jubelen en te springen aan de kant, zo trots als ik was. (voor zoonlief heb ik mij verder ingehouden want het is natuurlijk niet tof als er een debiel aan de kant je naam staat te scanderen…)

De spanningen van deze eerste ervaring zijn inmiddels wat weggeëbd. Zoonlief heeft zijn beste beentje voorgezet, samen met 44 andere jongens. Volgende week zal er een tweede wedstrijd plaats vinden. Daarna is het afwachten. Maar geselecteerd of niet, trots zijn we toch wel!!

Wordt vervolgd…