Beachlife…

Het geluid van schelle kinderstemmetjes dendert mijn linkeroorschelp binnen. Het geluid van een straaljager die door de geluidsbarrière vliegt is er niks bij. Voorzichtig open ik een oog om niet direct verblind te worden door de zon. Even ben ik gedesoriënteerd. Waar ben ik? Naast mij is een gezin met vier kinderen neergestreken. Blijkbaar ben ik even van de wereld geweest want ik heb ze niet aan horen komen. Aan de zandkastelen die uit de grond herrezen zijn, blijkt dat ze er ook al even zijn. Zo lang ben ik toch niet van de wereld geweest? Zoonlief is een stukje verderop met zijn voetbal bezig. Vriendlief is met zichzelf in beraad of hij met hem mee zal doen of nog even blijft liggen?

Ik graai in de tas naar de zonnebrandcrème en smeer mij rijkelijk in. Alleen de geur brengt mij al het ultieme zomergevoel. Heerlijk. Het is hier aan zee prima vertoeven vergeleken met de verzengende en verstikkende hitte die in de achtertuin hing. Met het briesje is het zelfs een beetje fris. Maar wanneer ik mij terug trek op mijn handdoek lig ik net ver genoeg uit de wind om er geen last van te hebben. Verraderlijk is dat ook want ik voel niet dat mijn huid iets te lang wordt blootgesteld aan de zon. Ik draai mij om en kan zo naar de kids naast mij kijken en naar zoonlief en zijn capriolen met de bal. Enjoying the goodlife met een vleugje niveau zonnebrandcrème… Een heerlijk begin van onze vakantie. De dag ervoor verwend met pannenkoeken bij (schoon)moeders en nu relaxen aan het strand. Even geen besef van tijd. strand, summer, beach, golf

De kinderen naast mij hebben hun zandkastelen omgebouwd tot auto en zitten nu alle vier op hun eigen plek met een zakje chips in hun handen. Ik hoor ze bakkeleien over hun plannen voor straks. Wordt dat het koude water in, of toch spelen met de bal? Terwijl het gekibbel naast mij aanhoud kijk ik even bedenkelijk naar mijn lichtroze gekleurde velletje voor zover dat nu al te zien is. Hoewel mijn vader uit Indonesië komt is dat aan mij niet af te zien. Volgens vriendlief ben ik een albino pinda. Ik verbrand nog wanneer ik mij ingesmeerd heb met factor 50 en plaats neem onder een parasol. We blijven toch niet lang meer plakken. Na een paar uur is het welletjes en keren we, moe en zanderig, huiswaarts.

strand, summer, zand, schelp, Scheveningen, 's GravenzandeEenmaal thuis merk ik dat mijn “ah toe, nog een half uurtje” niet zo slim is geweest. De zon heeft iets meer schade aangericht dan ik had ingecalculeerd… Voor nu kan dit de pret niet drukken. Daar denk ik waarschijnlijk morgen iets anders over. Zo’n dagje strand is echt heerlijk. Als kind kon ik er altijd al erg van genieten. Afgezien van het zand dat echt overal gaat zitten. Het ruisen van de golven, de meeuwen de zilte lucht. Heerlijk. En ik hoef er niet eens het water voor in. Als kind natuurlijk wel. Toen kon het mij niet schelen hoe koud het was. Ik was net een labrador. Wanneer ik water zag, moest ik er in. Dat is nu wel anders. Verder dan pootjebaden komt het meestal niet. Zoonlief is net zo. Water betekend erin. Gelukkig verbrand hij niet zo snel.

Nu eerst maar eens alles zandvrij maken. Ook mijn eigen lichaam en daarna flink smeren met after-sun!

Advertenties

TAG: Zomerse Dilemma’s…

Zomer, zonsondergang, vakantie, strand, Nederland, Spanje

Via via kwam ik uit op het blog van Montevie. Ze schrijft over van alles en nog wat. Op de dinsdag komen haar “dilemma’s” aanbod. Natuurlijk geen wereldschokkende dilemma’s maar grappig genoeg om te lezen. En één van deze dilemma’s vond ik leuk genoeg om over te nemen. Hoewel de zomer zich nog niet van haar beste kant heeft laten zien, (wat niet is, kan nog komen) is het volgens de kalender toch wel degelijk zomer. Hieronder elf zomerse keuzes met daarbij mijn antwoorden.

Op blote voeten door het gras OF Op blote voeten door de branding;
Het geeft mij alle twee een zomers gevoel. Aangezien we een keuze moeten maken kies ik voor blote voeten door het gras. Ik vind zeewier, schelpjes en ander ondefinieerbaar spul onder en tussen mijn tenen vreselijk. Uiteraard is er ook van alles in het gras te vinden. Daar denk ik dan maar niet te lang bij na.

Een vakantie op een tropisch eiland OF Een zonnige, culturele stedentrip;
Mijn keuze valt als eerst op een tropisch eiland. Heerlijk in een hangmat tussen twee palmbomen in luieren in de zon. Met natuurlijk een heerlijk verkoelend drankje bij de hand. Een stedentrip is ook leuk. Die doe ik gewoon daarna. Want het is alle twee heel erg leuk!!

Jouw diner bestaat alleen nog maar uit homemade pastasalades OF Jouw diner bestaat alleen nog maar uit barbecueën;
Hier hoef ik niet eens over na te denken. Dat wordt alleen nog maar BBQen. Er hoeft niet alleen vlees op een BBQ. Groente, fruit en marshmallows doen het ook prima op het rooster. De keuze lijkt mij daardoor een stuk gevarieerder dan enkel en alleen pastasalades.

Zwoegen in de sportschool OF Workouts in de buitenlucht;
Workouts in de buitenlucht natuurlijk. Niks ik zo lekker om in de ochtend, na een drukke werkdag, of een flinke regenbui je buiten in het park of het bos te begeven. Een sportschool vind ik vaak erg bedompt. Voel mij daar opgesloten.

Iedereen denkt dat jij de zon tevoorschijn tovert OF Niemand wil ooit nog met jou op vakantie;
Uiteraard keuze nr 1. Ik ben gewoon het zonnetje in huis. En laat mensen dat vooral wel denken wanneer het niet zo is haha.

Een hele zomer doorbrengen in Scandinavië OF Een hele zomer backpacken door Azië;
Azië is gigantisch groot. Maar één land heeft wel mijn voorkeur. Ik heb altijd geroepen een keer naar Indonesië te willen, het geboorteland van mijn vader. Sinds enige tijd voel ik een verbondenheid met een leven dat ik niet ken. Dat ver voor mijn bestaand is geleefd. Alleen daarom al wil ik met eigen ogen zien waar mijn opa en oma ooit geleefd hebben.

Nooit meer jouw teennagels lakken OF Nooit meer slippers dragen;
Nooit meer mijn teennagels lakken. Die lakte ik toch al nooit. Dus geen man overboord!

Je draagt de hele zomer een nét te kort zomers rokje OF Je mag nooit meer jouw benen ontharen;
Euh, tja… Vriendlief zal wel heel erg blij worden dan… Dat word een hele zomer een iets te kort rokje dragen. En wat zal ik dan mooie bruine benen krijgen. Wanneer de zon zich ooit nog eens laat zien natuurlijk.

Iedere nacht illegaal kamperen in een weiland OF Iedere nacht doorbrengen onder de sterrenhemel;
Onder de sterrenhemel natuurlijk. Maar dan wel ergens waar het  dak dicht kan. Geen gezoem van vervelende beestjes om mijn hoofd hoor. Illegaal kamperen in een weiland?? Wat is daar nu leuk aan?

Jouw favoriete ijsjessmaak is nergens meer verkrijgbaar OF Je mag de hele zomer geen zoetigheid meer;
Hoewel mijn trek naar zoetigheid sinds een jaar drastisch is afgenomen, kies ik toch voor een ijsjessmaak die niet meer te verkrijgen is. Er zijn nog legio andere smaken die ook heel erg lekker zijn. Maar een hele zomer echt helemaal geen zoetigheid?? Ik denk dat ik daar heel chagrijnig van ga worden.

Iedere zomer hoor je altijd ‘Op een onbewoond eiland’ van Kinderen voor Kinderen in jouw hoofd OF Bij het horen van muziek begin je onuitstaanbaar te huilen;
Ik kan heel erg genieten van de rust om mij heen. Maar janken bij het horen van muziek? Nee!! Dan kies ik voor Kinderen voor kinderen.  Wie is daar nu niet mee opgegroeid 😀 En nu heel snel opzoek naar een ander liedje want voor ik het weet zit dit de rest van het weekend in mijn hoofd!!

Wat zou jij kiezen: Jouw diner bestaat alleen nog maar uit homemade pastasalades OF Jouw diner bestaat alleen nog maar uit barbecueën?

 

Stilte na de storm…

Druk, drukker en drukst. Zo is de afgelopen periode bij ons op de zaak het best te omschrijven. Er is meer werk bijgekomen, maar de deadlines zijn het zelfde gebleven. Om de georganiseerde chaos in goede banen te (blijven)leiden is er een blik oproepkrachten open getrokken. Zijn de teams nog meer op elkaar aangewezen om er voor te zorgen dat alles bleef lopen zoals het zou moeten lopen. En werd er een beroep gedaan op onze eigen creatieve geest om zaken nog efficiënter af te handelen. Uiteindelijk bleef de geoliede machine lopen zoals het moest. Baas blij, klanten blij en wij genoeg overuren op onze kaart om daar, waar nodig, van het zonnetje te kunnen genieten.

Je raakt gewend aan een bepaalde werkdruk als je een tijd lang op één en het zelfde tempo door racet. Ook aan je werkzaamheden die langzaamaan, ook-al-wil-je-het-niet-maar-het-gebeurt-toch, steeds meer worden. Soms mopper je eens wat, maar veelal doe je gewoon wat er van je verwacht wordt. Nu we per team een aantal vaste helpers hebben is het werk beter te verdelen waardoor we toch de kwaliteit kunnen leveren zoals iedereen dat van ons gewend is.

Zoals ik al zei raak je gewend aan de werkdruk en deadlines. Als dan opeens, zo uit het niets, de zomervakantie voor de deur staat is het een vreemde gewaarwording als je van de chaos en hectiek in eens stil staat. Het is net zoiets als de wildwaterbaan in de Efteling overleefd hebben waarbij je probeert niet nat te worden en dus halsbrekende toeren uithaalt waardoor je bijna dat rubberbootje uit lazert en daarna in de gondoletta belanden (je weet wel, die saaie witte bootjes die in een gezapig tempo door het water worden voortgetrokken) S T I L  &  S A A I.

De eerste week was het dan ook even wennen. Ik had iedere dag het gevoel iets over het hoofd te zien. Ik maakte lijstjes om te voorkomen dat ik daadwerkelijk iets zou missen. Alsof mijn dagindeling niet meer klopte. Ook de extra helpers werden een stuk minder ingezet en konden genieten van hun vrije dagen, zodat we elkaar niet om 12.00 uur wezenloos aanzaten te gapen.

Gelukkig vieren niet alle bedrijven vakantie deze zomer dus draaien we op een rustig tempo door. Naast de normale werkzaamheden hebben we nog wat zomerklusjes op onze 2-do lijst staan. Helemaal stilstaan doen we niet. Het fijne van deze periode is dat we nu bij kunnen komen van de afgelopen paar maanden. Even een tandje terug schakelen en rustig opstarten. Aan het einde van de middag zijn de meeste bureaus ook daadwerkelijk leeg in plaats van de stapels papierwerk dat in de drukke periode blijft liggen. Maar als ik heel eerlijk ben hoeft zo’n rustige periode niet al te lang te duren. Ik word er zo verveeld van en heb vervolgens moeite om het beetje werk dat er ligt in de juiste volgorde weg te krijgen.

Voor nu moet ik maar niet al te veel klagen en het er even van nemen.
Ik vraag mij af hoe de baas tegen siësta’s aan kijkt…